ایمپلنت دندان: همه چیز در مورد آن

از دست دادن دندان یکی از غم انگیزترین اتفاقاتی است که می تواند برای هر کس رخ دهد. نبود دندان در دهان مشکلات زیادی از جمله اشکال در حرف زدن، غذا خوردن و کاهش اعتماد به نفس برای بیمار به وجود می آورد. ایمپلنت دندان یکی از دائمی ترین روش های ترمیم دندان است که در حوزه دندان پزشکی شناخته شده است. ایمپلنت دندان تغییر بزرگی در زندگی و ظاهر فرد دارد و در صورتی که بیمار بهداشت دهان و دندان و مراقبت های روتین را به خوبی پیگیری کند، بسیار محکم است و تقریبا تا آخر عمر قابل استفاده است.

ایمپلنت دندان چیست؟

ایمپلنت دندانی پست فلزی (ریشه) است که به وسیله جراحی به استخوان فک متصل می شود و جایگزین یک دندان از دست رفته می شود. هنگامی که محل ایمپلنت کاملا تثبیت شد، در جلسه درمانی مقتضی قسمت بالایی به آن متصل می شود.

ایمپلنت دندان چگونه کار می کنند؟

از آنجا که ایمپلنت به استخوان فک متصل می شود، جایگزین مناسبی برای دندان مصنوعی است. در واقع، ایمپلنت ها مشکلات دندان های مصنوعی از قبیل جای گیری در دهان را حل کرده اند. پروتز دندان و بریج های مورد استفاده در ایمپلنت دچار حرکت و لغزش نمی شوند که از مزیت مهم آنها در زمان حرف زدن و خوردن است. این حالت باعث می شود که پروتز و بریج و حتی روکش متصل به آن ظاهر طبیعی تری نسبت به دندان مصنوعی داشته باشد.

برای برخی افراد، استفاده از دندان مصنوعی به دلیل مشکل بروز درد در لثه و حالت تهوع امکان پذیر نیست. علاوه بر این برای جای گذاری دندان باید دندان های اطراف نیز درگیر شوند. در حالی که یکی از مزایای ایمپلنت عدم نیاز به دندان مجاور برای نگه داشتن پروتز است. برای موفقیت ایمپلنت، نیاز به لثه و استخوان فک سالم برای حمایت از ایمپلنت دارید. در عین حال جهت حفظ ایمپلنت برای تمام طول عمر رعایت صحیح بهداشت دهان و دندان و ملاقات منظم با دندانپزشک ضرورت دارد. ایمپلنت گران تر از روش های دیگر پروتز است و معمولا کمتر از ده درصد از آن را بیمه پوشش می دهد.

بر اساس نظر انجمن دندان پزشکی امریکا دو نوع ایمپلنت دندان امن است:

ایمپلنت درونی:

در این نوع جراحی پروتز به طور مستقیم در استخوان فک کاشته می شود. هنگامی که بافت لثه اطراف آن بهبودی یافت، به عمل جراحی دومی برای اتصال یک پست به ایمپلنت اصلی نیاز است. در نهایت، یک دندان مصنوعی (یا دندان) به صورت جداگانه بر روی یک پل یا پروتز نصب می شود.

ایمپلنت ساب پریوستیل:

در این مدل از یک قاب فلزی استفاده می شود که بر روی استخوان فک درست در زیر بافت لثه نصب می شود. با التیام لثه، قاب در استخوان فک ثابت می شود. پست ها، که به قاب متصل می شود، از لثه بیرون هستند. سپس همانند ایمپلنت درونی، دندان های مصنوعی به پست متصل می شوند.

چه کسانی می توانند ایمپلنت دریافت کنند؟

برای اینکه امکان استفاده از ایمپلنت را داشته باشید باید لثه و استخوان فک محکم و سالمی داشته باشید. اگر استخوان فک شما نازک یا نرم باشد، ممکن است نیاز به پیوند استخوان پیدا کنید. یا در صورتی که در فک فوقانی ارتفاع استخوان کافی نباشد، یا سینوس ها بیش از حد به فک نزدیک باشند، شاید به برداشتن سینوس نیاز پیدا کنید.

به طور کلی اگر به جایگزین کردن دندان های از دست رفته ی خود علاقه داشته باشید، ایمپلنت گزینه خوبی برای شماست. اما برای اینکه شما هم کاندید خوبی برای ایمپلنت باشید باید معیارهای زیر را داشته باشید:

  • لثه های سالم
  • استخوان کافی برای اتصال ایمپلنت در فک – برخی از افرادی که استخوان فک را خود از دست داده اند هم می توانند از ایمپلنت استفاده کنند، اما اول باید با استفاده از روش های مخصوصی استخوان بازسازی شود.
  • تعهد به مراقبت بسیار خوب از دندان ایمپلنت شده و لثه ی اطراف آن- مسواک زدن و نخ دندان کشیدن به طور روزانه ضروری است. معاینات منظم توسط دندانپزشک برای پیگیری نیز مهم است.

ایمپلنت دندان در چه افرادی ممنوع است؟

برخی از افراد شرایط دریافت ایمپلنت را ندارند؛ آنها عبارتند از:

  • کودکان و نوجوانان، به این دلیل که رشد استخوان فک در آنان متوقف نشده است
  • زنان باردار
  • افراد سیگاری: سیگار کشیدن مانع التیام زخم در دهان می شود. این امر احتمال موفقیت ایمپلنت را کاهش می دهد.
  • افراد الکلی یا معتاد که پس از ایمپلنت قادر به رعایت دستورالعمل های پزشک مانند عدم سیگار کشیدن یا مراجعه برای معاینه نیستند. این افراد کمتر احتمال دارد که مراقب دندان های خود باشند.
  • افرادی که با دوز بالا در معرض اشعه در سر یا گردن بوده اند.
  • افراد مبتلا به بیماری مزمن یا مشکلات سیستمیک، از جمله:
  • دیابت کنترل نشده
  • بیماری های بافت همبند
  • هموفیلی
  • نقص ایمنی ویژه

در صورتی که یکی از شرایط زیر را داشته باشید، همچنان ممکن است بتوانید از ایمپلنت استفاده کنید اما همه چیز به شدت و میزان بیماری بستگی دارد:

  • افرادی که از داروهای خاص مانند استروئیدها یا داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن استفاده می کنند.
  • افرادی که عادت به دندان قروچه و قفل کردن فک دارند. این عادت می تواند فشار بیش از حدی بر روی ایمپلنت وارد کرده و خطر شکست درمان را افزایش می دهد.

دندانپزشک می تواند شما را از لحاظ دارا بودن شرایط دریافت ایمپلنت ارزیابی کند.

برای انجام ایمپلنت چه پروسه ای را باید طی کرد؟

انجام ایمپلنت یک کار تیمی است. یک متخصص دندانپزشکی ایمپلنت را در جای خود می کارد. این فرد می تواند یک جراح دهان، پریودنتیست یا یک دندانپزشک عمومی آموزش دیده در کاشت ایمپلنت باشد. سپس یک دندانپزشک ترمیمی ادامه کار را به عهده می گیرد. این فرد معمولا یک دندانپزشک عمومی یا متخصص پروتز است. دندانپزشک ترمیمی روکش، بریج و یا دندان مصنوعی را روی ایمپلنت قرار می دهد.

اولین گام برای انجام درمان تعیین قرار با یکی از این افراد برای معاینه است. در صورتی که شما برای این نوع درمان مناسب باشید، وی روند کار را با دیگر اعضای تیم هماهنگ می کند.

معاینه اولیه شامل معاینه دهان و دندان و بررسی کامل سابقه پزشکی و دندان پزشکی شما است. از فک شما عکس برداری می شود. همچنین ممکن است، دندان پزشک درخواست اسکن توموگرافی کامپیوتری نیز بدهد. این روش اطلاعاتی را در مورد استخوان فک شما، شکل آن و محل اعصاب و سینوس ها در اختیار پزشک قرار می دهد.

در نهایت، شما و دندانپزشک در مورد گزینه های موجود، هزینه های آن و عوارض احتمالی صحبت خواهید کرد. سپس دندانپزشک برنامه ای را تعیین می کند که مطابق با نیازها و خواسته های شما است.

مراقبت از ایمپلنت به چه صورت انجام می شود؟

هر چند ایمپلنت دندان طبیعی نیست، اما بیشترین شباهت را به آن دارد. از این رو رعایت بهداشت دهان و دندان برای حفظ سلامت لثه و پیشگیری از شکست ایمپلنت ضروری است. برای مراقبت از ایمپلنت، رعایت اصول زیر ضروری است:

رعایت بهداشت دهان و دندان:

مسواک زدن دو بار در روز و نخ دندان یک بار در روز ضروری است. با استفاده از برس بین دندانی، بین دندان ها را تمیز کنید تا بین پروتز چیزی گیر نکند. گیر کردن مواد غذایی بین دندان، تجمع پلاک و باکتری از عوامل ابتلا به بیماری لثه است. این امر می تواند ایمپلنت را با شکست مواجه کند.

ترک سیگار:

سیگار کشیدن می تواند ساختار استخوان را تضعیف کند و این امر به نارسایی ایمپلنت منتج می شود. سیگار بهبودی زخم را نیز به تاخیر می اندازد و احتمال ابتلا به عفونت را افزایش می دهد. به همین دلیل پس از جراحی بهتر است سیگار ترک شود.

معاینه توسط دندانپزشک:

شستشو، جرم گیری و معاینه هر شش ماه شرایط خوب ایمپلنت را تضمین می کند. معاینه ایمپلنت، ابتلا به بیماری و عفونت را در مراحل اولیه ممکن می سازد. این امر درمان را ساده تر می کند.

عدم جویدن غذاهای سفت:

از جویدن غذاهای سفت، آبنبات و یخ پرهیز کنید. این مواد می توانند تاج دندان ایمپلنت شده را بشکنند.

برای ایمپلنت کامل فک به چند ایمپلنت نیاز است؟

برای حمایت از دندان ها و ریشه های جایگزین، باید ایمپلنت کافی دریافت کنید. تعداد ایمپلنت ها نیز بر اساس تراکم استخوان دهان شما خواهد بود. استخوان دندان های جلو فک پایین متراکم ترین هستند و استخوان دندان های عقب فک بالا بدترین کیفیت را دارند.

برای قوس کامل دندان ها، حداقل به ۴ ایمپلنت در هر قوس نیاز دارید. عوامل متعددی باید مورد توجه قرار گیرند، از قبیل نوع و تعداد دندان های جایگزین، عادت هایی نظیر دندان قروچه و قفل کردن دندان ها، سن فرد، تراکم استخوان، و غیره.

توصیه اغلب دندانپزشکان برای ایمپلنت کامل فک به صورت ۷ تا ۸ + ایمپلنت در فک بالا و ۵ تا ۷ ایمپلنت در فک پایین است.

سایر احتمالات:

گاهی به منظور صرفه جویی در هزینه های کلی ایمپلنت، می تواند از چهار پایه ایمپلنت در هر فک یا روش all-on-4 استفاده کرد. این روش تعداد ایمپلنت و نیاز به پیوند استخوان را به حداقل می رساند. با این حال، در این روش اگر یکی از ایمپلنت ها با شکست روبه رو شود، احتمال شکست سایر ایمپلنت ها نیز بالا است. از سوی دیگر در تمام افراد نیز استفاده از این روش امکان پذیر نیست.

به طور کلی، قابل اعتماد ترین روش استفاده از شش ایمپلنت در فک پایین و هشت عدد در فک بالا است. این تعداد امکان نصب سه بریج جداگانه بر روی فک پایین و چهار بریج مجزا برای فک بالا را فراهم می سازد. بدین ترتیب شکست در یک محل، سایر نقاط را با مشکل مواجه نمی کند، که در نهایت موجب صرفه جویی در زمان، ناراحتی و پول خواهد شد.

آیا جراحی ایمپلنت دندان عوارضی دارد؟

اگرچه کاشت دندان مزایای زیادی دارد، اما قراردهی آن در دهان یک روش جدی جراحی است. به این ترتیب، ایمپلنت با خطرات بالقوه و عوارض جانبی خاصی همراه است. اگر چه جراحان ایمپلنت ما از مهارت و تجربه زیادی برخوردار هستند؛ اما کلینیک دندانپزشکی پردیس مایل است که بیمار با اطلاع و دانش کافی از تمام جوانب درمان در این مورد تصمیم گیری کند.

اول از همه ذکر این نکته مهم است که باید توجه داشت تفاوت زیادی بین اثر جانبی، که نسبتا شایع و موقتی است، و عوارض، که جدی تر و خوشبختانه بسیار نادر است، وجود دارد. التهاب بافت، درد، ناتوانی در خوردن و نوشیدن تا چند روز از اثرات جانبی ایمپلنت هستند که برای همه بیماران رخ می دهند و پس از چند روز برطرف می شود.

اما عوارضی مانند شکست ایمپلنت، مشکلات سینوسی و آسیب به عصب اغلب در نتیجه درمان نامناسب و غربالگری نادرست بیماران ایجاد می شود که خوشبختانه با توجه به تجربه متخصصین کلینیک دندانپزشکی پردیس نگرانی های کمی در این ارتباط وجود دارد. به طور کلی با غربالگری صحیح بیماران در مورد صلاحیت آنها جهت انجام این نوع جراحی و استفاده از دستگاه های به روز تا حد زیادی می توان از عوارض جانبی ایمپلنت دندان پیشگیری کرد. به طور کلی مهمترین عوارض جانبی ایمپلنت دندان به قرار زیر است:

پس زدن ایمپلنت:

سیستم ایمنی ممکن است ایمپلنت را پس زند. به طور کلی دلیل این امر مشخص نیست، اما شایع ترین حالت این مشکل در افراد سیگاری رخ می دهد. به همین دلیل ممکن است ترک سیگار قبل از جراحی ایده خوبی باشد. از سوی دیگر افرادی که دندان قروچه می روند و افرادی که به تیتانیوم آلرژی دارند نیز مستعد پس زدن ایمپلنت هستند.

آسیب به اعصاب:

آسیب به اعصاب ممکن است در زمان تزریق بی حسی موضعی رخ دهد و فشار به عصب ممکن است در طول قرار دادن ایمپلنت اتفاق افتد. این امر می تواند به بیحسی یا درد منجر شود و صحبت کردن، غذا خوردن، نوشیدن، بوسیدن، حتی اصلاح کردن صورت دچار چالش شود. برای جلوگیری از این مشکل اطمینان از تجربه و مهارت دندان پزشک اهمیت زیادی دارد.

آلرژی به تیتانیوم:

ایمپلنت از تیتانیوم ساخته شده است. برخی از افراد به این فلز حساسیت دارند و ممکن است ایمپلنت را پس بزند. تیتانیوم ممکن است باعث اختلالات خود ایمنی شود و فرد پس از جراحی دچار واکنش های شدید خود ایمنی گردد.

اثرات جانبی ایمپلنت چیست؟

همانطور که گفته شد، بروز برخی اثرات جانبی در پروسه درمان اجتناب ناپذیر است. با این حال، خوشبختانه این دسته مشکلات جدی نیستند و پس از مدت کوتاهی از درمان برطرف می شوند. در واقع این اثرات جانبی، نباید مشکلی جدی بر سر راه درمان و تکمیل آن ایجاد کنند. برخی اثرات جانبی، که بیماران ممکن است پس از جراحی تا حدی آنها را تجربه کنند عبارتند از:

خونریزی در محل ایمپلنت:

مقداری خونریزی بعد از عمل جراحی طبیعی است، و ممکن است تا ۴۸ ساعت ادامه یابد. گاز گرفتن یک تکه گاز به کنترل خونریزی کمک می کند. در شرایطی که دندان های فک بالا ایمپلنت شده اند، خونریزی از بینی به خصوص خونریزی شفاف و رقیق نشانه وجود مشکل و احتمال پارگی غشا سینوسی است. مراجعه سریع در این شرایط اهمیت دارد.

ناراحتی یا درد خفیف تا متوسط:

همانند هر نوع عمل جراحی، بعد از ایمپلنت نیز ممکن است تا حدی درد و ناراحتی تجربه کنید. در این صورت تجویز داروی مسکن به کمتر شدن درد کمک خواهد کرد. درد باید نهایتا پس از ۵ روز کاهش یابد. ادامه درد پس از این مدت نشانه وجود مشکل است.

کبودی:

در روز بعد از عمل ممکن است متوجه مقدایر کبودی روی صورت و تغییر رنگ لثه ها شوید. این مشکل پس از روز دوم فروکش خواهد کرد.

تورم:

همانند کبودی، تورم نیز در طول روزهای پس از جراحی فروکش خواهد کرد. استفاده از یک کیسه یخ به مدت ۲۰ دقیقه روی محل تورم به کاهش آن کمک خواهد کرد. پس از هر بار استفاده از کیسه یخ ۲۰ دقیقه به صورت استراحت دهید. در صورتی که تورم پس از سه روز کاهش نیافت، به دندانپزشک خود مراجعه کنید.

عفونت:

اثر جانبی در درجه اول زمانی رخ می دهد که بیمار دستورالعمل های بعد از عمل را رعایت نکند، در زمانی که بیمار موفق به دنبال دستورالعمل بعد از عمل و یا مصرف صحیح آنتی بیوتیک های تجویزی نمی شود.

به طور کلی تمام اثرات جانبی باید در طی هفته اول پس از درمان رفع شوند. در غیر این صورت مراجعه به دندان پزشک ضروری است.

مناسب بودن تراکم فک برای دریافت ایمپلنت به چه صورت تشخیص داده می شود؟

یکی از عوامل اصلی موفقیت درازمدت ایمپلنت دندان استخوانی است که پست های ایمپلنت در آن قرار داده می شوند. و به این دلیل، ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت توسط دندانپزشک برای تعیین کمیت و کیفیت استخوان در منطقه ایمپلنت ضروری است. همچنین لازم است که مشخص شود که محل ایمپلنت به اندازه کافی از ساختارهای آناتومیک نزدیک به فک دور است و آسیب شناسی استخوان نیز بررسی شود.

ارزیابی دندانپزشک از دو جهت انجام می شود:

  • یک جنبه شامل تکنیک های معاینه عادی است: تجسم، لمس کردن و اندازه گیری فک ها.
  • دیگری شامل استفاده از رادیوگرافی دندان جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

چه نوع رادیوگرافی مورد نیاز است؟

در بسیاری از موارد، ترکیبی از یک فیلم پانورامایی (یک رادیوگرافی که استخوان فک بیمار و همه دندان ها را نشان می دهد) و چند رادیوگرافی پری اپیکال (رادیوگرافی که اغلب در مطب های دندانپزشکی گرفته می شود) جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت رضایت بخش خواهد بود.

با این حال در موارد دیگر، ممکن است دندانپزشک تشخیص دهد که تصویربرداری ۳D با سی تی اسکن لازم است. این نوع تصویربرداری به طور قابل ملاحظه ای اطلاعات بیشتری در مورد فک در اختیار دندانپزشک قرار می دهد.

فاکتورهایی که دندانپزشک باید ارزیابی کند:

کمیت و کیفیت فک:

دندانپزشک باید مقدار کافی استخوان فک در منطقه ایمپلنت را تعیین و کیفیت آن را نیز تایید کند.

  • این ارزیابی شامل تعیین شکل استخوان (عرض و ارتفاع) خواهد بود.
  • همچنین شامل بررسی تراکم استخوان می شود. دندانپزشک می تواند این نکات را از رادیوگرافی و سی تی اسکن دریافت کند.

ممکن است به دلایل خاصی دندانپزشک تشخیص دهد که تراکم فک بیمار برای دریافت ایمپلنت مناسب نیست.

نواقص طبیعی:

مشکل استخوانی می تواند به طور طبیعی رخ دهد، مانند جذب (از دست دادن استخوان) در مناطقی که دندان ها کشیده شده اند. این نوع نقص در مواردی مشاهده می شود که چندین دندان چندین سال قبل کشیده شده اند.

مقدار تحلیل استخوان در طول سه سال اول پس از کشیدن دندان ۴۰ تا ۶۰ درصد است. پس از این دوره میزان از دست دادن استخوان معمولا به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.

علت این تحلیل به طور معمول به کاهش جریان خون، التهاب موضعی و/یا فشار نامطلوب از لوازم دندانپزشکی، مانند دندان مصنوعی جزئی یا کامل نسبت داده می شود.

آسیب استخوان به علت بیماری:

در موارد دیگر، کمبود استخوانی بیمار ممکن است به یک بیماری مانند بیماری پریودنتال پیشرفته (بیماری لثه) نسبت داده شود. در نتیجه این شرایط، مقدار قابل توجهی از استخوان فک از دست می رود به نحوی که قرار دادن ایمپلنت در فک غیر ممکن می شود.

جراحی قبلی:

در برخی موارد، کمبود استخوان ممکن است به دلیل یک عمل جراحی قبلی مانند کشیدن دندان دشوار و یا حذف یک کیست یا تومور باشد.

آسیب شناسی استخوان:

دندانپزشک باید به دنبال شواهدی از آسیب شناسی درون فک (از جمله تومورها و کیست ها) باشد.

علاوه بر این، دندان نهفته و قطعات ریشه دندان (باقی مانده از کشیدن های قبلی) باید شناسایی شده و پیش از ایمپلنت حذف شوند.

ملاحظات آناتومیک:

علاوه بر ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت در رادیوگرافی محل ساختارهای آناتومیک، مانند سینوس ها، اعصاب، رگ های خونی و ریشه های دندان های مجاور نیز باید شناسایی شود. این امر برای پیشگیری از وارد شدن آسیب به اعضای مهم صورت و فک در حین جراحی ایمپلنت ضروری است.

منبع:

animated-teeth

Smileagainsandiego

Empowher

vccid

Colgate

Colgate

Katyteeth

2 پاسخ

تعقیب

  1. […] دندان است که به دو دندان مجاور متصل می شود.، در حالی که ایمپلنت دندان نوعی پروتز است که با استفاده از جراحی در فک بیمار قرار […]

  2. […] اند. خوشبختانه، این دندان های از دست رفته را می توان با ایمپلنت های دندان جایگزین کرد. در برخی موارد، دندانپزشکان […]

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *