فضا نگهدار دندان شیری: حفظ فضای خالی تا زمان رشد دندان های دائمی

دندان های شیری فقط برای جویدن نیستند. هر یک به عنوان راهنمایی برای رشد دندان دائمی به کار می روند. اگر دندان شیری زودتر از موعد از دست برود، دندان دائمی راهنمای خود را از دست می دهد. در نتیجه ممکن است دندان دائمی در جای اشتباهی رشد کند یا دندان های همسایه به محل اختصاصی آن سر بخورند. بنابراین دندان دائمی فضای کافی برای رشد نخواهد داشت. در صورتی که دندان شیری در اثر ضربه یا عدم مراقبت و رعایت بهداشت زودتر از موعد از دست برود، به منظور حفظ فضای اختصاصی آن از فضا نگهدار دندان شیری استفاده می شود.

دندان شیری ممکن است به دلایل زیر زودتر از دست برود:

  • وقوع ضربه یا تصادف
  • پوسیدگی شدید و بروز عفونت دندانی
  • عدم رشد دندان از بدو تولد
  • از دست رفتن زودهنگام دندان در اثر بیماری یا شرایط خاص

در شرایطی که دندان های پیشین از دست بروند، به احتمال زیاد به اقدام خاصی نیاز نیست و دندان های دائمی پیشین در جای خود رشد خواهند کرد. اما از دست رفتن دندان های آسیاب پیچیده تر است. این امر رشد دندان های دائمی عقب را دچار مشکل خواهد کرد. فضا نگهدار دندان شیری در بیشتر موارد برای دندان های خلفی استفاده می شود.

انواع فضا نگهدار دندان شیری:

فضا نگهدار از فلز یا پلاستیک ساخته می شود و می تواند متحرک یا ثابت باشد. گاهی اوقات فضا نگهدار به دندان های دو طرف فضای خالی چسبانده می شود که به آن فضا نگهدار ثابت گفته می شود.

فضا نگهدار متحرک نوعی پروتز است. در این مدل برای حفظ فضای خالی تا زمان رشد دندان دائمی از دندان مصنوعی یا بلوک های پلاستیکی استفاده می شود. در اغلب موارد از فضا نگهدار متحرک در شرایطی استفاده می شود که فضای خالی در معرض دید دیگران قرار دارد. از این مدل در کودکان بزرگ سال تری استفاده می شود که در مورد دستورالعمل های نگهداری از آن قابل اعتماد هستند.

برای کودکانی که چندین دندان را با هم از دست داده اند، از نیم پروتز به جای فضا نگهدار دندان شیری استفاده می شود. برای مثال، در کودکان مبتلا به یک نوع بیماری به نام اکتودرمال دیسپلازی مادرزادی، اغلب چندین دندان شیری رشد نمی کنند. بنابراین دندان دائمی هم جایگزین آنها نمی شود. بنابراین تا زمان بلوغ کودک و امکان استفاده از ایمپلنت یا بریج، از نیم پروتز استفاده می شود.

آیا فضا نگهدار همیشه لازم است؟

هر دندان از دست رفته ای به فضا نگهدار نیاز ندارد. اگر هر یک از دندان های پیشین از دست بروند، جای خالی آن تا زمان رشد دندان دائمی به صورت طبیعی باز خواهد ماند.

اگر فرزندتان را برای معاینه منظم به دندان پزشک نبرید، فضا نگهدار دندان شیری می تواند شما را دچار مشکل کند. به خصوص اگر فرزندتان هر شب مسواک نزند، این روش گزینه خوبی برای وی به شمار نمی رود. بافت لثه می تواند روی سیم رشد کند و خطر بروز عفونت را افزایش دهد. اگر این امر اتفاق بیوفتد، تنها راه درمان حذف بافت لاضافی لثه با جراحی است.

در شرایطی که دندان دائمی در حال رشد است یا زمان زیادی به رشد آن باقی نمانده است، استفاده از فضا نگهدار دندان شیری توصیه نمی شود.

برخی از کودکان نیز برای ساخت فضا نگهدار همکاری نمی کنند. این امر می تواند خطراتی را برای او و دندان پزشک به همراه داشته باشد.

مراقبت از فضا نگهدار:

استفاده از این روش در روزهای اول برای کودک حس غریبی به همراه دارد. اما پس از چند روز، کودک احتمالا آن را کاملا فراموش خواهد کرد. استفاده از فضا نگهدار با دندان مصنوعی می تواند تا چند روز صحبت کردن فرزند شما را تحت تاثیر قرار دهد.

رعایت بهداشت و مسواک زدن روزانه برای حفظ سلامت بافت لثه اهمیت زیادی دارد. کودکی که از فضا نگهدار دندان شیری استفاده می کند باید از مصرف غذاهای سخت، چسبنده و آب نبات جویدنی اجتناب کند. این گروه مواد غذایی می توانند باعث شل شدن فضا نگهدار شوند. شل شدن این وسیله خطر بلع یا ورود آن به راه هوایی کودک را به همراه دارد.

در نهایت، کودک نباید فضا نگهدار را با زبان یا انگشت خود لمس کند. این کار می تواند باعث خم یا شل شدن آن شود.

پیگیری درمان:

برای اطلاع از پیشرفت رشد دندان دائمی، دندانپزشک به صورت مرتب از فک کودک عکس برداری خواهد کرد. در زمان شروع رشد دندان دائمی، فضا نگهدار برداشته می شود. در صورتی که دندان دائمی رشد نکند، از این روش تا زمان رشد کامل فک کودک (۱۶ تا ۱۸ سال) و امکان بهره گیری از بریج یا ایمپلنت استفاده خواهد شد.

منبع

colgate

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *