کاربرد دهانشویه آنتی باکتریال چیست؟

شاید از خود می پرسید چرا باید از دهانشویه آنتی باکتریال استفاده کنید، اگر دندان های خود را مسواک می زنید و به طور مرتب نخ دندان می کشید؟ با این حال، تفاوت زیادی بین مسواک زدن تنها و انجام دادن هر دو کار وجود دارد. مسواک زدن دندان ها برای تمیز کردن آنها ضروری است. در کنار آن، دهانشویه در حفاظت از دهان و دندان از عفونت و التهاب ضروری است. انواع مختلفی از این محصول در بازار وجود دارد که هر یک در شرایط متفاوتی به کار می روند. بهتر است پیش از انتخاب دهانشویه با دندانپزشک خود مشورت کنید. کلینیک دندانپزشکی پردیس استفاده از دهانشویه آنتی باکتریال را برای درمان بیماری لثه توصیه می کند.

شستتن دهان دو بار در روز راه خوبی برای تازه نگه داشتن نفس و تمیز کردن دهان و دندان است. واقعیت آن است مسواک تنها به ۲۵ درصد از دهان شما دسترسی دارد. قدرت دهانشویه با کل باکتری های دهان مبارزه می کند. تحقیقات نشان می دهند که استفاده از دهانشویه آنتی باکتریال می تواند به درمان بیماری لثه و پیشگیری از نیاز به جراحی لثه کمک کند.

دهانشویه آنتی باکتریال می تواند درد و عفونت را در دهان از بین ببرد. از این دهانشویه برای کاهش التهاب لثه و بافت نرم دهان استفاده می شود. این نوع دهانشویه می تواند عارضه هایی مانند زخم بافت نرم، ژنژیویت و پریودنتیت را درمان کند.

دهانشویه آنتی باکتریال حاوی چه موادی است؟

در داروخانه با دو دسته دهانشویه رو به رو می شوید. دهانشویه های تزئینی و درمانی. دهانشویه تزئینی یا زیبایی را معمولا در تبلیغات می بینیم. آن را می توانید در تمام داروخانه ها پیدا کنید. این نوع دهانشویه به طور موقت بوی بد دهان را از بین می برد و مزه نعناع در دهان شما به جای می گذارد. با این حال، این دهانشویه نمی تواند باکتری های مضر دهان را از بین ببرد و از این نظر سودی ندارد.

دهانشویه درمانی نوع دیگر دهانشویه است که دهانشویه آنتی باکتریال نیز یکی از انواع آن است. این محصول حاوی موادی مانند ستیل پیریدینیوم کلراید، کلرهگزیدین، فلوراید و پراکسید است. ستیل‌پیریدینیوم کلراید به نظر می رسد رده ای از مواد شیمیایی پیچیده در شیمی باشد، اما این طور نیست. در واقع این ماده تنها یک ماده ضدعفونی کننده است که باکتری های دهان را از بین می برد. این ماده با کشتن باکتری ها عامل بوی دهان را از بین می برد و در واقع به جای پنهان کردن موقت مشکل، آن را از ریشه درمان می کند. کلرهگزیدین برای مبارزه با پلاک و بیماری لثه استفاده می شود و یکی از مواد تشکیل دهنده اصلی دهانشویه آنتی باکتریال است. بنابراین، این نوع دهانشویه تنها به تجویز پزشک قابل دسترسی است. این ماده در کشتن باکتری های مضر بسیار موثر است. برخی اسانس ها نیز به دهانشویه درمانی اضافه می شوند که اثر ضدمیکروبی دارند و طعم خوبی در دهان به جای می گذارند. فلوراید عنصر آشنایی است که آن را در خمیردندان دیده اید. این ماده با از بین بردن اسید، قند و باکتری های دهان از پوسیدگی دندان پیشگیری می کند. پراکسید ماده دیگری است که در دهانشویه درمانی دیده می شود و برای ضدعفونی دهان به کار می رود. این ماده نه تنها می تواند باکتری های دور دندان و لثه را از بین ببرد، بلکه به بهبود زخم های دهان نیز کمک می کند.

دهانشویه آنتی باکتریال چه مزایایی دارد؟

از این ماده برای درمان بیماری لثه یا پس از جرم گیری عمیق و جراحی لثه استفاده می شود.

در صورتی که بیماری پریودنتیت در شما تشخیص داده شود، مراحل درمانی متعددی را باید از سر بگذرانید. شاید برای شما جرم گیری عمیق، روت پلنینگ و اسکیلینگ انجام شود. در این شرایط، دهانشویه آنتی باکتریال برای کنترل پلاک و کشتن باکتری ها تجویز می شود.

بسته به پیشرفت بیماری لثه و توانایی کنترل باکتری های عامل بیماری، از روش های درمانی مختلفی استفاده می شود. همانند تمام داروها، لازم است که دستورالعمل دندانپزشک در این مورد رعایت شود. علاوه بر مصرف دهانشویه، باید مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نیز به طور منظم انجام شود و در صورت لزوم از آنتی بیوتیک استفاده شود. دندانپزشک توصیه های مربوط به خوردن، آشامیدن و مسواک زدن پس از استفاده از دهانشویه را به شما خواهد کرد. هرگز بدون نظر دندانپزشک از دهانشویه های درمان استفاده نکنید. مصرف بیش از حد آنها می تواند باکتری های خوب دهان شما را نیز از بین ببرد و تعادل pH دهان را به هم بریزد.

معایب دهانشویه آنتی باکتریال چیست؟

استفاده از این نوع دهانشویه در طولانی مدت تجویز نمی شود. بلع این ماده نیز می تواند موجب مسمومیت شود. دهانشویه را در دهان خود قرقره کنید و بلافاصله تف کنید. پس از آنکه بیماری لثه شما تحت کنترل درآمد، از مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و دهانشویه حاوی فلوراید برای پیشگیری از ابتلا به بیماری لثه استفاده کنید.

دهانشویه آنتی باکتریال به دلیل وجود کلرهیگزیدین می تواند باعث ایجاد لکه های قهوه ای روی دندان شود. بنابراین، در طول درمان از مصرف چای، قهوه، سس گوجه، انواع توت و دیگر مواد غذایی حاوی رنگدانه خودداری کنید. اگر دارای ترمیم های دندانپزشکی مانند روکش و ونیر هستید، رعایت این نکات اهمیت دارد. کلرهیگزیدین می تواند به راحتی به بافت نرم و سخت متصل شود. بنابراین، مصرف مواد حاوی رنگدانه باعث تغییر رنگ دندان می شود.

فراموش نکنید که استفاده از دهانشویه نباید جایگزین بهداشت دهان و دندان شود بلکه مکملی برای آن به حساب می آید. همانند سایر تمیزکننده های مکمل بهداشت دهان و دندان استفاده از دهانشویه نیز برای تمیز کردن نقاطی به کار می رود که دسترسی به آن برای مسواک و نخ دندان دشوار است. انتخاب یک دهانشویه مناسب به شرایط دهان و دندان، نیازهای فردی و تشخیص دندانپزشک بستگی دارد.

استفاده از دهانشویه به خصوص دهانشویه های حاوی الکل و فلوراید در کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی شود. احتمال بلع مایع در این کودکان زیادتر است و مواد تشکیل دهنده دهانشویه درمانی می تواند موجب بروز تهوع، استفراغ و حتی مسمومیت کودک شود. پیش از خرید یک محصول، به خصوص محصولات بهداشتی، در مورد آن با دندانپزشک خود مشورت کنید.

منبع:

jwestortho

درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه:

درمان آنتی باکتریال نوعی درمان برای کاهش یا از بین بردن عفونت باکتریایی در دهان است. درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه به کار می رود تا از درد، خونریزی و لق شدن دندان ها جلوگیری کند.

بیماری لثه (یا بیماری پریودنتال) هر ساله میلیون ها نفر را تحت تاثیر قرار می دهد و دلیل اصلی از دست رفتن دندان در میان بزرگسالان است. با این حال بسیاری از افراد، تا زمان افتادن دندان یا درد شدید، حتی از وجود بیماری لثه در خود خبر ندارند. این امر بدین دلیل است که بیماری لثه در مراحل اولیه علائم کمی دارد.

شروع بیماری لثه:

بیماری لثه با تجمع باکتری در طول خط لثه و بین دندان که پنهان شدن در آن آسان است، آغاز می شود. در این مرحله، بیماری علائم کمی دارد. با تکثیر باکتری ها، آنها سمی تولید می کنند که باعث تحلیل لثه می شود. در نتیجه بخش بیشتری از دندان در معرض پلاک و تارتار قرار می گیرد. زمانی که باکتری ها به زیر خط لثه تا ریشه دندان می روند، دیگر آنها را نمی توان با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن از بین برد. در نتیجه دندان از دست می رود.

آمادگی برای درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه:

اگر دندانپزشک توصیه کرد که درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه شما مفید است، ابتدا درمان با روت پلنینگ و اسکیلینگ شروع می شود.

روت پلنینگ یکی از موثرترین روش های درمان بیماری لثه پیش از شدت یافتن آن است. روت پلنینگ دندان و لثه را تا عمیق ریشه تمیز می کند. برای انجام این روش به استفاده از بیحسی نیاز است. در طول انجام این روش ممکن است بیمار تا حدی احساس درد داشته باشد، اما پس از اتمام درمان، درد و ناراحتی بیمار از بین خواهد رفت.

برخی از دندانپزشکان از ابزار اولتراسونیک برای انجام این روش استفاده می کنند. این ابزار به اندازه ابزار دستی ناراحت کننده نیست اما تمام بیماران به استفاده از آن نیاز ندارند. برای انتخاب روش انجام کار با دندانپزشک خود مشورت کنید. در روت پلنینگ، دندانپزشک پس از تمیز کردن پاکت های بین دندان و لثه از تارتار، قسمت ریشه دندان را صاف و هموار می کند تا لثه مجددا به دندان بچسبد.

در برخی بیماران ممکن است دندانپزشک از فیبرهای آنتی بیوتیکی در پاکت های بین دندان ها و لثه استفاده کند. آنتی بیوتیک به سرعت یافتن بهبودی زخم و پیشگیری از عفونت کمک می کند. دندانپزشک یک هفته پس از درمان فیبر آنتی بیوتیک را از دهان بیمار خارج می کند.

در صورتی که در جلسات بعدی مشخص شود که عمق پاکت های بین دندان و لثه بیشتر شده است، ممکن است دندانپزشک سایر روش های درمانی از جمله جراحی را پیشنهاد کند.

در موارد شدید، که در آن پاکت پریودنتال بیشتر از ۵ میلیمتر است، جراح لثه ممکن است جراحی فلپ لثه را اجرا کند تا عفونت پریودنتال در اطراف دندان و ریشه برطرف شود. این روش ها با استفاده از بیحسی موضعی درمان می شوند تا درد و ناراحتی بیمار کاهش یابد.

پس از آن، دندانپزشک سطح دندان عفونی شده را تمیز می کند تا از تجمع پلاک پیشگیری کند و بافت لثه بهبود یابد. دندانپزشک استفاده از دهانشویه ضدعفونی کننده یا داروی آنتی بیوتیک را به عنوانی بخشی از درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه به مدت ۷ تا ۱۰ روز تجویز خواهد کرد.

دهانشویه ضدعفونی کننده:

دهانشویه هایی که حاوی محلول ضدعفونی کننده هستند به کنترل تولید و تکثیر باکتری هایی کمک می کنند که روی بافت لثه رشد می کنند. این نوع دهانشویه ها به تمیز کردن پلاک اطراف دندان کمک می کنند. مواد تشکیل دهنده دهانشویه شامل کلرهیگزیدین، اسانس، Sn11 و Zn11 به کنترل پلاک دندان و خشکی دهان کمک می کنند.

داروهای آنتی بیوتیک:

پیش از این در دندانپزشکی، استفاده از تجویز آنتی بیوتیک به طور گسترده برای درمان عفونت از جمله آبسه دهان استفاده می شد اما امروزه کمتر توصیه می شود زیرا باکتری ها به برخی انواع آن مقاوم شده اند. آنتی بیوتیک تنها در موارد شدید مانند درمان ژنژیویت زخمی نکروز دهنده استفاده می شود. سایر داروهایی که برای عفونت لثه تجویز می شود، عبارتند از:

کلیندامایسین (Clindamycin) که معمولا برای آبسه های دندانی تجویز می شود که در استخوان یا بافت نرم رخ می دهد. دندانپزشک اغلب آن را به عنوان یک اقدام ثانویه توصیه می کند، یعنی زمانی که استفاده از پنی سیلین یا معادل آن بدون موفقیت مورد آزمایش قرار گرفته است.
کلرهگزیدین، برای کنترل پلاک، ژینژیویت و فضاهای پریودنتال بین لثه ها و دندان ها استفاده می شود. این عنصر در قالب یک تراشه برای اسکیلینگ و روت پلنینگ استفاده می شود.

دندانپزشک درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه را تجویز می کند که شامل مالیدن ژل آنتی بیوتیک حاوی داکسی سایکلین زیر بافت لثه و بستن ناحیه با پانسمان پریودنتال به مدت ۱۰ روز است.

پس از درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه:

رعایت رژیم بهداشتی سخت گیرانه پس از درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه ضروری است تا درمان اثربخش باشد. ابتدا روزی دو بار حداقل مسواک بزنید و روزی یک بار نخ دندان بکشید. اگر درمان موضعی بر روی لثه های شما انجام شده است، از کشیدن نخ دندان در چند روز ابتدایی درمان خودداری کنید. سپس، از دهانشویه تجویز شده توسط دندانپزشک استفاده کنید.

اگر دندانپزشک برای شما نوعی از آنتی بیوتیک تجویز کرده است، دوره درمان را کامل کنید و دوز تجویز شده را به طور دقیق مصرف کنید تا ریسک مقاومت دارویی کاهش یابد. دو تا سه ماه پس از درمان آنتی باکتریال برای بیماری لثه باید برای معاینه دهان و دندان به دندانپزشک مراجعه کنید. در صورتی که درمان به خوبی تکمیل نشده باشد، از روش های جایگزین برای مدیریت مشکل استفاده می شود.

با وجودی که بیماری لثه پیشرفته را هم می توان درمان کرد، اما درمان شدیدتر و پر هزینه تر خواهد بود. اما زمانی که بیماری در مراحل اولیه تشخیص داده شود، درمان آن آسان تر و کم هزینه تر خواهد بود. مراجعه به پریودنتیست بهترین راه برای بررسی بیماری لثه است. هر سال به متخصص بیماری های لثه مراجعه کنید تا از سلامت لثه های خود اطمینان حاصل کنید.

منبع:

colgate

چرا تزریق بیحسی دندان درد دارد؟

یکی از سوالات رایج بیماران این است که آیا تزریق بیحسی دندان درد دارد؟ متاسفانه این چیزی نیست که دندانپزشک از قبل بتواند جواب دهد. با این حال، قوانینی وجود دارد که به شما در تخمین میزان درد کمک می کند.

چرا بعضی شات ها خیلی درد دارند و برخی دیگر نه؟

هرکسی که تجربه رفتن به دندانپزشکی را داشته باشد، می داند که تزریق بیحسی دندان هر بار می تواند متفاوت باشد. بسیاری از بیماران آمپول و نحوه تزریق دندانپزشک را مقصر اصلی درد می دانند، اما فاکتورهای مهم تری در رابطه با میزان درد وجود دارد که یکی از آنها محل تزریق بیحسی دندان است. این عامل باعث می شود که تجربه شما از برخی تزریق ها با درد بیشتری همراه شود.

تزریق بیحسی دندان:

هر شات از ۲ بخش اصلی تشکیل شده است:

وارد شدن سوزن:

این عمل در ابتدا باعث سوراخ شدن پوست بیمار می شود. این مرحله به سادگی نیشگون گرفتن است. با وجودی که وارد شدن سوزن کاملا بدون درد نیست، اما تنها چند ثانیه طول می کشد.

قرارگیری سوزن:

زمانی که سوزن از پوست وارد شود، گام بعدی آن است که دندانپزشک آن را به جایی هل دهد که باید بیحسی تزریق شود.

این کار مقداری ناراحتی در بیمار ایجاد می کند. درد و ناراحتی بیمار به ماهیت بافت دهان بستگی دارد. و این عامل به محل تزریق بستگی دارد.

مراحل تزریق بیحسی دندان:

از سوزن تیز استفاده می شود:

معمولا تیزی سوزن های تزریق با هربار استفاده کاهش می یابد. بنابراین، در تزریق های متمادی، بافت در برابر ورود سوزن مقاومت می کند. اگر به چند بار تزریق بیحسی دندان نیاز داشته باشید، سوزن تعویض می شود.

جریان یافتن محلول بی حسی:

پس از قرار گرفتن کارتریج بی حسی در سرنگ تزریق، دندانپزشک چند قطره از محلول بی حسی را از کارتریج خارج می کند تا از درست قرار گرفتن آن در سرنگ مطمئن شود.

قرارگیری بیمار در موقعیت صحیح:

در صورت وجود اضطراب، جریان خون بیشتری به سمت بافت هدایت می شود. به علت عدم فعالیت عضلانی حجم بالایی از خون در بافت دهان باقی می ماند. کاهش بازگشت وریدی خون به قلب و کاهش پمپاژ خون به سمت مغز زمینه ساز بروز نشانه های سکته (احساس سبکی سر، سرگیجه، تاکی کاردی و ضربان قلب) می شود. ادامه این حالت باعث کاهش حجم خون مغزی و بی هوشی بیمار می شود. برای تزریق بیحسی دندان بیمار باید در وضعیت مناسبی باشد، به شکلی که سر و قلب بیمار موازی زمین و پا‌ها اندکی بالا‌تر قرار گیرند. بااین حال وضعیت بیمار ممکن است بر اساس نظر دندان پزشک و روش تزریق بی حسی تغییر کند.

از بی حسی سطحی استفاده می شود:

برای تزریق بیحسی دندان و کاهش درد آن می توان از بی حسی موضعی در ضخامت یک تا دو میلی متر از کام استفاده کرد که قضا در برابر تزریق بسیار حساس است.

پیش از تزریق از شما سوالاتی پرسیده می شود:

پیش از تزریق بیحسی دندان از شما درباره ابتلا به بیماری قلبی، آلرژی و فشار خون سوال می شود.

با بیمار ارتباط کلامی برقرار می شود:

دندانپزشک حین انجام تزریق بیحسی دندان با بیمار صحبت می کند و با استفاده از آن تلاش می کند که حواس بیمار را پرت کند. معمولا به شما گفته می شود که کار زود تمام می شود و مسئله مهمی نیست.

چند قطره از داروی بی‌حسی تزریق می شود:

همزمان با ورود سوزن به مخاط، چند قطره داروی بی حسی تزریق می شود. پس از دو تا سه ثانیه مکث، سوزن به محل اصلی تزریق هدایت می شود. دانستن زمان مناسب تزریق نیازمند تجربه است. میزان نفود سوزن در بافت نرم هر بیمار متفاوت است. با این حال دندانپزشک به مرور با تکیه بر حس لامسه خود، می تواند محل مناسب را تشخیص دهد.

دارو آهسته تزریق می شود:

تزریق سریع موجب آسیب بافتی و افزایش احتمال بروز واکنش منفی نسبت به دارو می شود. دارو به آرامی در محل مورد نظر تزریق می شود.

سرنگ به آرامی خارج می شود:

بیشترین واکنش منفی بیمار نسبت به داروی بیحسی در چند دقیقه اول تزریق بیحسی دندان رخ می دهد. در این مدت زیر نظر پزشک یا پرستار خواهید بود.

علاوه بر تاثیر محل تزریق بیحسی دندان در میزان درد، فاکتورهای دیگری نیز در درد حس شده توسط بیمار تاثیر دارند که عبارتند از:

میزان دارویی که باید تزریق شود

جذب دارو در بافت

ماهیت بافت اطراف محل تزریق

حالا که می دانید درد تزریق بیحسی دندان تنها به اندازه یک نیشگون است، آیا باز هم دچار اضطراب می شوید؟ روش های دیگری نیز به جای آن وجود دارد که عبارتند از:

در بیهوشی سدیشن از داروهایی برای آرام کردن بیمار در طول درمان استفاده می شود. در این روش بیمار تقریبا بیدار است. بسته به دوز داروی داده شده، بیهوشی سدیشن می تواند خفیف تا متوسط باشد. برای بیهوشی خفیف به بیمار قرص داده می شود که معمولا عضوی از خانواده والیوم است و عموما یک ساعت قبل از درمان خورده می شود. این دارو بیمار را گیج می کند اما در عین حال هنوز بیدار است. دوزهای بالاتر برای سدیشن متوسط داده می شود که عموما از آن در دندانپزشکی استفاده می شود. در این روش بیمار در طول درمان به خواب می رود اما با کمی تکان دادن می توان بیمار را بیدار کرد.

کاهش ترس:

آرام ساختن و کاهش ترس در طول درمان یکی از بزرگترین مزایای بیهوشی سدیشن در دندانپزشکی است. برخی از افراد تنها کمی دچار نگرانی می شوند اما برای برخی این ترس به قدری عمیق است که مانع از مراجعه آنها به دندانپزشک برای درمان می شود.

نداشتن خاطره ای از درمان:

در بسیاری از افراد، ترس از دندانپزشکی با هر بار مراجعه به دندانپزشک شدت بیشتری می گیرد. در اغلب موارد، این ترس از خاطرات بد در گذشته یا کودکی بیمار نشات می گیرد.

کاهش حالت تهوع:

حالت تهوع رفلکسی طبیعی برای پیشگیری از ورود جسم خارجی به مسیر هوایی است. در برخی از افراد این حساسیت بیشتر از حالت معمول است و مانع از انجام درمان توسط دندانپزشک می شود.

درمان سریع تر:

زمانی که از سدیشن استفاده می شود، امکان انجام چندین پروسه درمانی در یک جلسه وجود دارد. این مزیت برای بیمارانی که دچار کمبود وقت هستند، از ارزش بالایی برخوردار است.

در صورتی که دچار ترس از تزریق بیحسی دندان هستید، روش های متنوعی وجود دارد که می توانید در این مورد با دندانپزشک خود مشورت کنید.

منبع:

animated-teeth

تعداد ریشه و کانال دندان:

ریشه و کانال هر دندان فاکتور مهمی برای انجام درمان عصب کشی است. این بدان دلیل ست که تمیز کردن تمام این کانال ها برای درمان موفقیت آمیز و نجات دندان ضروری است. به علاوه، تعداد ریشه و کانال دندان در هزینه نهایی درمان نقش دارد.

برای مثال، پیچیدگی درمان دندان، تعداد جلسات مورد نیاز برای تکمیل درمان، و هزینه نهایی همه تحت تاثیر تعداد ریشه و کانال دندان هستند.

هر دندان چند ریشه و کانال دارد؟

تعداد مشخصی برای هر دندان وجود ندارد. دندان های مختلف ممکن است تعداد مختلفی ریشه و کانال داشته باشند، با این حال همان نیز تابع قانون خاصی نیست.

به طور کلی، لیست زیر به عنوان ریشه و کانال دندان های مختلف مورد انتظار است. کانال ممکن است بسیار ریز باشد و پیدا کردنش دشوار باشد. اما معمولا همیشه در هر ریشه حداقل یک کانال وجود دارد. در برخی موارد نیز کانال های یک ریشه به هم می پیوندند و یکی می شوند.

تعداد ریشه و کانال دندان های مختلف:

۱ ریشه و ۱ کانال در دندان های پیش و نیش فک بالا

یک یا دو ریشه و دو کانال در دندان های کرسی یا آسیاب فک بالا

۳ ریشه و ۴ کانال در دندان های کرسی اول بالا

۳ ریشه و ۳ تا ۴ کانال در دندان های کرسی دوم بالا

۳ ریشه و ۳ کانال در دندان های عقل، میزان تفاوت و بدشکلی در این دندان ها بیشتر است

۱ ریشه و احتمالا ۲ کانال در دندان های پیش پایین

۱ ریشه و ۲ یا ۳ کانال در دندان های آسیاب کوچک فک پایین

۲ ریشه و ۳ یا ۴ کانال در دندان های آسیاب بزرگ پایین

دندانپزشک همواره باید فرض کند که تعداد ریشه و کانال دندان ها با لیست فوق متفاوت است.

هر چند تعداد فوق در دندان ها رایج و معمول است، اما در درمان عصب کشی باید دید چه پیش می آید و منتظر تنوع بود.

عصب کشی تا زمانی که کل سیستم کانال و ریشه دندان تمیز نشود، موفقیت آمیز نخواهد بود. هر بخشی از دندان که درمان نشود و نادیده گرفته شود، می تواند موجب شکست درمان شود.

انواع اختلافات آناتومیک در ریشه و کانال دندان:

ریشه اضافه:

ممکن است دندان شما نسبت به دندان های همنوع خود، ریشه های بیشتری داشته باشد و به همین ترتیب کانال های بیشتری هم داشته باشد. با این حال، این اختلاف نادر است.

ریشه های همجوشی شده دندان:

رایج تر از ریشه اضافه، وجود چند ریشه (مولار و پری مولار) است که به هم چسبیده اند.

این مورد به تنهایی، درمان عصب کشی را پیچیده تر نمی کند. با این حال، چنین دندانی ممکن است تعداد کانال های متفاوت تری داشته باشد.

تعداد کانال های بیشتر:

رو به رو شدن دندانی که تعداد کانال های بیشتری نسبت به بقیه دندان ها دارد اصلا چیز عجیبی نیست.

برخی از دندان ها (نیش پایین، پری مولار و مولار بالا) بیشترین اختلاف را در تعداد کانال دارند.

روش های تشخیص تعداد ریشه و کانال دندان:

اگر تنوع در تعداد ریشه و کانال دندان بسیار رایج است و تا این حد برای موفقیت در درمان عصب کشی اهمیت دارند، از کجا باید تعداد دقیق آنها را مشخص کرد؟

سه روش برای تشخیص تعداد ریشه و کانال دندان وجود دارد:

  • رادیوگرافی
  • معاینه چشمی
  • تشخیص لامسه ای

رادیوگرافی:

پیش از آنکه دندانپزشک کار عصب کشی را شروع کند، از دندان رادیوگرافی گرفته می شود. این تصاویر بیشترین اطلاعات را در مورد دندان و تعداد ریشه و کانال آن به دندانپزشک می دهد.

تصاویر دو بعدی:

رایج ترین نوع رادیوگرافی و شاید تنها نوعی که شما دیده اید، همانی است که در گرافی شما دیده می شود. گاهی دندانپزشک برای دیدن جزئیات بیشتر از یک دندان دستور انجام چند رادیوگرافی از زوایای مختلف می دهد. در موارد پیچیده، رادیوگرافی CBCT نیز جزئیات کاملی از دندان ارائه می دهد. این تصویر تمام تردیدها را نسبت به ریشه و کانال دندان برطرف می کند.

معاینه چشمی:

زمانی که دندانپزشک کار عصب کشی را شروع می کند، معاینه چشمی می تواند بخش مهمی از روند تعیین تعداد ریشه و کانال را انجام دهد. دندانپزشک می تواند پس از باز کردن تاج دندان، در کف حفره پالپ کانال ها را ببیند.

معاینه از طریق میکروسکوپ:

در تشخیص دقیق وضعیت دندان از ابزارهای متفاوتی استفاده می شود که یکی از آنها میکروسکوپ دندانپزشکی است. این ابزار بیشتر توسط اندودنتیست مورد استفاده قرار می گیرد. در مطالب پیشین در مورد اندودنتیست و تخصص وی صحبت شد که توصیه می کنیم به آن رجوع کنید. اندودنتیست کار بر روی عصب کشی دندان های پیچیده را بر عهده دارد.

تشخیص لامسه ای:

یکی از دیگر راه های مهم تشخیص تعداد ریشه و کانال با استفاده از حس لامسه صورت می گیرد. این روش در طول درمان عصب کشی مورد استفاده قرار می گیرد.

دندانپزشک فضای عصب را در دندان با استفاده از فایل های عصب کشی تمیز می کند. مسیری که این فایل ها در طول ریشه دندان به سمت بالا و پایین طی می کنند، به دندانپزشک تصویر مناسبی از آناتومی دندان می دهد.

موفقیت درمان عصب کشی اهمیت زیاد در نجات دندان دارد. عصب کشی آخرین راه در نجات دندانی است که بسیار پوسیده است. در غیر این صورت دندان باید کشیده شود و جایگزین شود. بنابراین، اگر عصب کشی با شکست روبه رو شود، شانس نجات مجدد دندان کاهش می یابد. معمولا در چنین شرایط، درمان مجدد دندان باید توسط اندودنتیست صورت گیرد. اما نرخ موفقیت درمان بسیار پایین تر از درمان اول است.

درد پس از عصب کشی از نشانه های شکست درمان است که به بررسی و معاینه تخصصی نیاز دارد. دندان دارای ریشه و کانال های متعددی است و شناسایی برخی از آنها به ویژه در دندان های مولار دشوار است. ممکن است دندانپزشک متوجه یک کانال نشود و مقداری از عصب و باکتری در آن باقی بماند. این یکی از علل درد پس از عصب کشی است.

اگر عصبی در دندان باقی بماند، دندان همچنان به دمای سرد و گرم حساس باقی خواهد ماند. در صورتی که باکتری عامل عفونت باشد، دندان به فشار حساس باقی خواهد ماند.

در صورت وجود مشکل جدی، هیچ یک از علل درد پس از عصب کشی به خودی خود از بین نخواهند رفت. بنابراین مراجعه برای درمان مجدد ضروری خواهد بود.

منبع:

animated-tooth

تزریق بوتاکس برای دندان قروچه:

دندان قروچه می تواند باعث درد فک و سردرد مداوم شود. مینای دندان را از بین می برد و باعث حساسیت و ترک دندان می شود. درمان دندان قروچه تا حد زیادی بر پیشگیری از آسیب به دندان تمرکز دارد، اما تحقیقات نشان می دهند که تزریق بوتاکس برای دندان قروچه می تواند به توقف آن کمک کند.

اگر شب ها با صدای دندان قروچه خود از خواب بیدار می شوید، یا صبح ها دچار درد در فک، گوش و سردرد هستید، باید هر چه سریع تر برای درمان مراجعه کنید. زمانی که در خواب دندان های خود را قفل می کنید، مغز یا خودآگاه شما کنترلی بر آن ندارد. بنابراین فشاری که فک بر دندان ها وارد می کند ۳ تا ۱۰ برابر فشار حاصل از جویدن است. زمانی که شما در حال جویدن هستید، بخشی از این فشار به غذا منتقل می شود، اما در دندان قروچه در خواب تمامی فشار به دندان ها منتقل می شود.

دندان قروچه می تواند به راحتی باعث فرسایش مینای دندان شما شده و دندان را دچار ترک و شکستگی کند. بنابراین در کوتاه مدت با هزینه های سنگین دندانپزشکی روبه رو خواهید شد.

ابتلا به دندان قروچه از این نظر مهم است که دندان قروچه مداوم بخشی از مینای دندان را از بین می برد و در موارد شدید لایه زیرین دندان، یعنی عاج، را در معرض محیط دهان قرار می دهد. بدین ترتیب، دندان فاقد لایه محافظ، مینا است و به زودی دچار حساسیت و پوسیدگی خواهد شد. صاف شدن شیارها و بروز ترک و شکستگی دیگر تاثیر دندان قروچه بر دندان است.

در صورتی که در اثر دندان قروچه دچار حساسیت دندان شده اید، استفاده از خمیردندان مخصوص دندان های حساس می تواند تا حدی به شما کمک کند.

هر چند نادر است، اما دندان قروچه در طولانی مدت می تواند باعث بزرگ شدن عضلات صورت در اثر استفاده بیش از حد شود. این امر مجرای غدد پاروتید بزاقی را مسدود می کند که خود منجر به تورم، درد، التهاب و خشکی دهان می شود.

اختلال مفصل گیجگاهی-فکی دیگر تاثیر دندان قروچه بر دندان است که درمان به موقع می تواند از آن پیشگیری کند. شنیدن صدای کلیک در موقع باز کردن فک و ناتوانی در باز کردن دهان از علائم این عارضه است.

در صورتی که در مورد ابتلا به دندان قروچه شک دارید، به دندانپزشک مراجعه کنید. وجود ساییدگی در تاج دندان ها، ترک و لب پریدگی از علائم این بیماری است.

تزریق بوتاکس برای دندان قروچه:

بوتاکس به طور سنتی در درمان های زیبایی به خصوص برای برطرف کردن چین و چروک به کار می رود. این ماده عضلات را به طور موقت فلج می کند. از این رو از آن برای زیبایی صورت و ریلکس کردن عضلات استفاده می شود. اثر این ماده پس از مدتی از بین می رود.

اکنون، تحقیقات نشان می دهند که تزریق مقدار کمی از این ماده در عضله مسئول حرکت فک می تواند از دندان قروچه و درد و سفتی همراه با آن پیشگیری کند. تزریق بوتاکس برای دندان قروچه در عضله ای درست زیر استخوان گونه و عضلات پیشانی انجام می شود.

در کوتاه مدت، تزریق بوتاکس برای دندان قروچه موثر است. تحقیقات نشان می دهند که از ۱۰ نفر بیمار ۶ نفر به بهبودی کامل یا بهبودی قابل توجه علائم رسیده اند.

دندان قروچه اغلب با مشکل مفصل فکی گیجگاهی همراه است. از آنجا که درمان TMJ معمولا شامل درمان های آرام بخشی (دارو یا ماساژ) یا روش های تهاجمی (جراحی فک) می شود، تزریق بوتاکس برای دندان قروچه می تواند گزینه غیرتهاجمی مناسبی برای بیماران باشد.

عوارض تزریق بوتاکس برای دندان قروچه:

بوتاکس می تواند بلافاصله درد و ناراحتی بیمار را کاهش دهد، اما راه حل دائمی نیست. با گذشت زمان، تزریق بوتاکس برای دندان قروچه می تواند باعث کاهش تراکم استخوان فک شود.

سایر عوارض جانبی طولانی مدت این روش درمان در دست مطالعه است. تنها عارضه آنی این روش درمانی، عدم تقارن در لبخند است که در درصد کمی از بیماران دیده می شود. این عارضه پس از چند هفته برطرف می شود و شرایط بیمار به حالت عادی باز می گردد.

برای بررسی دیگر عوارض تزریق بوتاکس برای دندان قروچه با پزشک خود مشورت کنید. لازم است که تمام گزینه های درمانی را با پزشک خود بررسی کنید و بهترین شیوه درمانی را اتخاذ کنید.

در صورتی که نگران عوارض تزریق بوتاکس برای دندان قروچه هستید، باید به طور کامل توسط دندانپزشک و جراح فک و صورت معاینه شوید. پس از مشاوره، بهترین روش درمانی برای شما مشخص خواهد شد.

شاید ابتدا به شما پیشنهاد شود که یک روش غیر تهاجمی را امتحان کنید. اگر تنها شب ها دندان قروچه می روید، استفاده از گارد دهان می تواند مفید باشد. این ابزار آسیب به دندان را کاهش می دهد و از شدن تنش عضلانی می کاهد.

انجام ورزش های آرامش بخش عضلات فک و تغییر عادات خواب (مانند عدم نوشیدن نوشیدنی های کافئین دار قبل از خواب و حفظ یک برنامه خواب منظم) می تواند به کاهش دندان قروچه در خواب کمک کند.

برای کسانی که در طول روز نیز دندان قروچه می روند، انجام تکنیک های آگاه سازی مانند بیوفیدبک می تواند به درمان بیمار کمک کند.

روش های دیگری نیز به غیر از تزریق بوتاکس برای دندان قروچه وجود دارد که می توانید با مشورت پزشک آنها را امتحان کنید. در مطالب پیشین در مورد برخی از این روش ها توضیح داده شد که توصیه می کنیم آنها را مطالعه کنید.

حفظ سلامت مینای دندان:

در افرادی که دندان قروچه می روند، مراقبت روزانه برای حفظ استحکام مینای دندان یک باید است. از رعایت روش های صحیح بهداشت دهان و دندان شامل صحیح مسواک زدن، استفاده از برس نرم، و خمیردندان حافظ مینای دندان اطمینان حاصل کنید.

دندان قروچه تنها یک عارضه جسمی نیست. مواجهه با دندان قروچه مداوم و سردرد بسیار آزاردهنده است. اگر تزریق بوتاکس برای دندان قروچه یا هر روش درمانی دیگری را انتخاب کرده اید، مراجعه به یک مشاور نیز می تواند برای شما مفید باشد. گاهی منشا دندان قروچه مشکلات روانی است که با یک دوره درمان قابل رفع است.

منبع:

colgate

زگیل در دهان: آیا خطرناک است؟

دیده شدن زگیل در هر جایی از بدن ناخوشایندی است، اما دیده شدن زگیل در دهان به طور خاص ناخوشایندتر است. زگیل روی زبان یا هر جای دیگری در دهان عادی نیست، اما زمانی که دیده شوند باید اقدام درمانی برای آنها اتخاذ شود.

زگیل در دهان:

ویروس HPV بیش از ۱۰۰ سویه مختلف دارد و باعث ایجاد زگیل می شود. عامل زگیل Verruca vulgaris بیشتر روی دستان، انگشتان، زانو و آرنج دیده می شود. یک بریدگی یا بازشدگی در پوست باعث می شود که ویروس وارد بدن شود و به دیگر نقاط بدن منتقل می شود.

در بسیاری از موارد، سیستم ایمنی بدن از پیشرفت HPV به زگیل پیشگیری می کند. بیشترین وقوع زگیل بین ۱۲ و ۱۶ سالگی است. با این حال، دیده شدن زگیل در دهان بسیار نادر است.

زگیل در دهان:

بیشتر موارد زگیل در دهان و زبان در اثر HPV 6، ۱۱ و ۱۲ ایجاد می شوند. این زگیل ها در اثر بوسیدن و رابطه جنسی دهانی منتقل می شوند و در افرادی دیده می شود که دچار سیستم ایمنی ضعیف هستند، مانند مبتلایان به HIV. در برخی موارد نیز زگیل در دهان در کودکانی دیده می شود که دچار زگیل در دست هستند. با جویدن زگیل در دست یا انگشت، ویروس به سادگی به دهان منتقل می شود. زگیل در دهان به سادگی با غذا خوردن تداخل ایجاد می کند و ممکن است در اثر جویده شدن همراه یا غذا بیمار را اذیت کند.

درمان زگیل در دهان:

زگیل ها معمولا بدون درمان ناپدید می شوند، اما می تواند دو سال طول بکشد. کرم های موضعی، به خصوص در مورد زگیل در دهان، معمولا بی اثر هستند. به علاوه، فریز کردن زگیل یا برداشتن آن با لیزر نیز دردناک است. با این حال، در برخی موارد برداشتن زگیل در دهان با استفاده از روش جراحی توصیه می شود.

در حالی که درمان های خانگی محدود هستند، ریختن چند قطره روغن درخت چای روی زگیل چند بار در روز یا مالیدن یک حبه سیر خام می تواند مفید باشد. دندانپزشک می تواند بهترین روش کاهش درد و ناراحتی یا برداشتن زگیل در دهان را به شما پیشنهاد دهد.

ریسک سرطان دهان:

سرطان دهان با سیگار کشیدن و مصرف الکل در ارتباط است، اما تحقیقات نشان داده اند که احتمال بروز آن با ابتلا به ویروس HPV 16 بیشتر می شود. این نوع سرطان پشت دهان، گلو و لوزه ها را تحت تاثیر قرار می دهد و از آنجا که علائم آن خفیف است تشخیص آن دشوار است. مردانی که بین ۳۵ تا ۵۵ سال دارند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. افرادی ک به بیماری های سرکوب گر سیستم ایمنی بدن مانند HIV مبتلا هستند یا داروهای مربوط به پیوند عضو مصرف می کنند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. خطر بروز زگیل در دهان و سرطان دهان در افرادی که دارای شرکای جنسی متعدد هستند و رابطه جنسی محافظت نشده دارند بیشتر است.

امروزه از واکسن ها HPV برای پیشگیری از ابتلا به زگیل تناسلی استفاده می شود. دختران و پسران باید در سن قبل از ۱۳ این واکسن را دریافت کنند و دریافت آن را می توانند تا ۲۶ سالگی نیز به تعویق بیاندازند.

هر چند زگیل در دهان یا روی زبان معمولا بی خطر است، اما تشخیص آن از علائم جدی تر سرطان دهان دشوار است. به همین دلیل با دیده شدن هر نوع ضایعه در هر کجای دهان که ظرف دو هفته از بین نمی رود باید به دندانپزشک مراجعه کنید.

منبع:

colgate

ونیر دندان: همه چیز درباره آن

ونیر دندان راه حل خوبی برای رسیدن به ظاهر مطلوب است. این روش برای درمان دندان ترک خورده، فاصله بین دندان یا درهم ریختگی جزئی دندان محبوب است.

ونیر دندان چیست؟

اگر مایل به بهبود ظاهر لبخند خود هستید، ونیرها گزینه راحتی هستند. ونیرهای دندان لایه های نازکی هستند که به دندان چسبانده می شوند تا ظاهر کلاسیکی به دندان بدهند. ونیر انواع مختلفی دارد که می توانید از بین آنها انتخاب کنید. ونیرها ظاهری شبیه به دندان طبیعی دارند و می توانند مشکلات زیادی را درمان کنند:

  • لکه های دندان که با بلیچینگ درمان نمی شوند.
  • دندان ترک خورده
  • دندان در هم ریخته
  • فاصله نامساوی بین دندان های پیش

ونیرها از پرسلین یا رزین کامپوزیت ساخته شده اند. دندانپزشک بهترین ماده را برای شما انتخاب می کند. هر کدام از انواع ونیر دندان از مزایای مخصوص به خود برخوردار هستند.

ونیر پرسلین:

ونیر پرسلین پوسته های نازکی هستند که روی دندان چسبانده می شوند. مزایای ونیر پرسلین:

  • قوی و بادوام
  • ظاهری طبیعی
  • نیاز به تراشیدن مقدار کمتری از مینای دندان در مقایسه با روکش
  • لکه پذیر نبودن

گام های نصب ونیر:

برای آماده کردن دندان، ابتدا مقدار کمی از مینای دندان از جلو و اطراف تراشیده می شود. این باعث می شود که فضای کافی برای نصب آن ایجاد شود.

سپس از دندان قالب گیری می شود. دندانپزشک تصمیم می گیرد کدام ونیر برای شما مناسب تر است.

قالب به آزمایشگاه فرستاده می شود تا ونیر آماده شود. این کار چند روز طول می کشد. در این فاصله از ونیر موقت برای شما استفاده می شود.

در جلسه بعدی، دندانپزشک ونیر دندان را در محل خود می چسباند و شکل و ظاهر آن را بررسی می کند. پس از اصلاحات لازم، دندان تمیز می شود.

ونیرهای کامپوزیت:

این نوع ونیر دندان از مواد همرنگ دندان ساخته شده است که روی دندان اعمال می شود.

مزایا:

  • نیاز به تراشیدن مقدار کمتری از مینای دندان در مقایسه با ونیر پرسلین و روکش
  • نیاز به یک جلسه درمانی
  • هزینه کمتر
  • ترمیم راحت تر

عوارض جانبی ونیر دندان:

ناهماهنگی رنگ:

رنگ نهایی به عوامل مختلفی بستگی دارد. سایه ونیر، رنگ دندان زیر و رنگ مواد پیوند دهنده، همه در رنگ نهایی ونیر متصل به دندان تاثیر دارند. در صورتی که دندانپزشک به این سه مؤلفه به اندازه کافی دقت نکند، ممکن است رنگ نهایی ونیر با رنگ دندانهای اطراف مطابقت نداشته باشد.

از عوارض جانبی این روش در این مورد می توان به وجود رطوبت در زیر روکش در هنگام اتصال به دندان اشاره کرد. این مشکل باعث تغییر رنگ ونیر در لبه اتصال با دندان یا زیر آن می شود. متأسفانه، پس از اتصال ونیر نمی توان رنگ آن را تغییر دارد یا آن را اصلاح کرد. اما رنگ نهایی بین پنج تا ده سال پایدار می ماند.

مسائل مربوط به نصب:

زمانی که دندانپزشک ونیر را به درستی جایگذاری نکند، ممکن است به مشکلات دیگری مانند فرسایش و پوسیدگی دندان در لبه یا زیر ونیر دچار شوید. سایر عوارض جانبی ونیر دندان در رابطه با جایگذاری به وجود لبه های تیز یا ناهمگون در آن در ارتباط است. در چنین مواردی نخ دندان به ونیر گیر می کند و باعث شکست آن و تحریک لثه می شود.

دندان های حساس به گرما و سرما:

قرار دادن ونیر روی دندان مستلزم حذف مقداری از مینا از سطح دندان ها است. در نتیجه، ممکن است دندان ها پس از عمل حساس شوند و هنگام مصرف مواد گرم یا سرد به درد منجر شود. اگر دندانپزشک مقدار زیادی از لایه بیرونی دندان را حذف کند، ممکن است در نهایت پالپ دندان بمیرد. در این صورت برای جلوگیری از حساسیت بیش از حد دندان یا مرگ پالپ بهتر است از تاج استفاده شود.

خرابی:

بعضی از افراد به دلیل عادت های بهداشت دهان و دندان خود نامزد خوبی برای استفاده از وینرهای دندانی نیستند. به عنوان مثال، افرادی که عادت به قفل کردن فک یا دندان قروچه دارند، با وارد کردن فشار زیاد به ونیر پرسلین موجب شکسته شدن آن می شوند. اگر به جویدن یک ماده سخت مانند یخ، مداد یا حتی ناخن عادت دارید، کاندیدای خوبی برای این روش نیستید. چنین رفتاری می تواند با اعمال فشار زیاد روی ونیر موجب کنده شدن ان به طور کامل شود.

پیش از دریافت ونیر:

دندان و لثه ها باید سالم باشند. بنابراین تمام پوسیدگی های دندان و بیماری های لثه باید درمان شوند.

برای بیمارانی که مبتلا به دندان قروچه هستند، ونیر گزینه مناسبی نیست. از آنجا که ونیر لایه نازکی است، به راحتی می شکند و لب پر می شود. در صورتی که در خواب دندان قروچه می روید، برای شما استفاده از گارد دهان توصیه می شود.

پیش از درمان در مورد انتظارات خود با دندانپزشک صحبت کنید.

نکات مهم:

از جویدن ناخن، مداد و خوردن آجیل با دندان هایتان خودداری کنید. مواد غذایی سخت می توانند به دندان آسیب بزنند.

به طور معمول ونیر بین ۵ تا ۱۰ سال عمر می کند. آنها به مراقبت چندانی به غیر از مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و معاینه نیازی ندارند. اگر از آنها به خوبی مراقبت کنید، طول عمر بالاتری نیز خواهند داشت. هر شش ماه یکبار باید برای جرم گیری دندان ها و معاینه سلامت دندان مراجعه کنید.

تنها دندانپزشک می تواند تعداد ونیرهای مورد نیاز را برای شما مشخص کند. بهتر است تعداد ونیرها زوج باشد و برای پوشش دندان های پیش استفاده شود.

روزی دو بار مسواک بزنید، هر روز نخ دندان بکشید و در صورتی که دچار دندان قروچه هستید از گارد دهان استفاده کنید. بهتر است از خوردن مواد غذایی سخت مانند آجیل با دندان خودداری کنید.

در صورتی که ونیر از روی دندان شما کنده شده، نگران نباشید. هر چه سریع تر از دندانپزشک خود نوبت بگیرید و برای درمان مراجعه کنید. تا آن زمان از چسب برای نصب دوباره آن استفاده نکنید. تنها کافی است از مواد غذایی سرد و گرم، ترش و شیرین اجتناب کنید.

اگر نمی خواهید مینای دندان شما تراشیده شود، می توانید از روشی تحت عنوان لومینیرز استفاده کنید. لومینیرز نوعی ونیر بسیار نازک است که نیازی به تراشیدن دندان نیست. بنابراین درمان برگشت پذیر است.

منبع:

livestrong

aspendental

بهترین روکش دندان:

 

زمانی که به بیمار گفته می شود که به روکش دندان نیاز دارید، باید در مورد انتخاب بهترین روش دندان با توجه به شرایط دهان و دندان تصمیم گیری شود.

در انتخاب بهترین روکش دندان چه مسائلی باید در نظر گرفته شود؟

عوامل زیادی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود تا انتخاب روکش درست انجام شود، که شامل استحکام، دوام و ظاهر هر کدام است.

انتخاب بهترین روکش دندان:

سه نوع روکش دندان وجود دارد که هر یک در شرایط خاصی به کار می روند:

·         تمام فلز

·         تمام سرامیک

·         پرسلین متصل به فلز

همان طور که از نامش پیداست، روکش های تمام فلز، کاملا از فلز ساخته شده اند.

ظاهر:

کلاسیک ترین روکش دندان طلا است، که در روند ساخت آن از آلیاژهای دیگری نیز استفاده می شود. برخی از این آلیاژها حاوی نقره (طلای سفید) هستند.

کاربرد:

 

روکش های فلزی به طور خاص بهترین روکش دندان برای مکان هایی هستند که به استحکام زیادی نیاز دارند و زیبایی از اهمیت کمتری برخوردار است. برای مثال، از آنها بیشتر برای دندان های خلفی کوچک و بزرگ استفاده می شود.

روکش های تمام سرامیک:

این نوع روکش به طور کامل از سرامیک ساخته شده است. در ساخت آنها می تواند از مهارت تکنسین دندانسازی یا ماشین های CAM/CAD استفاده کرد.

هر کدام از این روش ها با مزایا و معایب خود همراه هستند.

ظاهر:

برخی از انواع روکش های تمام سرامیک به جهت ظاهری کاملا مشابه دندان طبیعی مشهور هستند. دیگر انواع نیز همرنگ دندان طبیعی هستند، اما دارای آن ظاهر زنده دندان واقعی نیستند.

کاربرد:

بهترین روکش دندان برای جایی که ظاهر لبخند بیشترین اهمیت دارد، روکش تمام سرامیک گزینه خوبی است. در برخی موارد روکش های سرامیک طبیعی ترین گزینه ممکن است.

این بدان معنی است که بهترین روکش دندان برای دندان های پیش همین نوع است، هر چند از آن برای دندان های مولار و پری مولار نیز استفاده می شود.

مهمترین عیب این نوع روکش آن است که مقاومت چندانی ندارد. هر چند این مورد در بین انواع مختلف آن متفاوت است، اما به طور کلی این نوع روکش مستعد لب پریدگی و شکستن است که با افزایش هزینه های درمان برای بیماران همراه است.

روکش های پرسلین متصل به فلز:

روکش های پرسلین متصل به فلز (PFM) چیزی بین روکش های تمام فلز و تمام سرامیک هستند.

در ساخت آنها لایه نازکی از فلز به عنوان ساختار پایه درست می شود. یک لایه پرسلین به آن چسبانده می شود تا ظاهر طبیعی دندان حفظ شود.

ظاهر:

هر چند بخش زیادی از روکش دندان از فلز ساخته شده است، سمتی که افراد آن را می بینند سرامیکی است که به رنگ طبیعی دندان شباهت زیادی دارد.

مشکل آنجاست که لایه فلزی زیرین باید به نحوی نصب شود که کاملا زیر خط لثه پوشیده شود. بنابراین، بیمار باید مراقب لثه و بیماری تحلیل لثه باشد.

کاربرد:

روکش های PFM استحکام زیادی دارند و این بدان معنی است که بهترین روکش دندان برای موقعیتی هستند که استحکام و دوام مدنظر است (دندان های مولار و پری مولار). به طور کلی، آنها مقاوم تر از روکش های تمام سرامیک هستند، اما به اندازه روکش های تمام فلز قوی نیستند.

از آنجا که سطح بیرونی آنها از سرامیک ساخته شده اند، می توانند گزینه خوبی برای دندان های نیش و پیش باشند، به خصوص اگر استحکام روکش مهم باشد. اما در مواردی که زیبایی از اهمیت بیشتری برخوردار است، روکش های تمام سرامیک بهتر هستند.

به یاد داشته باشید که هیچ روکشی نمی تواند بهترین روکش دندان برای همه باشد. انتخاب درست به شرایط و نیازهای بیمار بستگی دارد. ما در کلینیک شبانه روزی پردیس تلاش می کنیم بهترین گزینه را به بیماران خود پیشنهاد دهیم تا با لبخندی زیبا مرکز ما را ترک کنند.

منبع:

dental-picture-show

انواع گارد دهان برای داشتن دندان های سالم

دندان های شما بسیار باارزش هستند و باید با جان و دل از آنها محافظت کنید. سلامت دندان های شما با سلامت کل بدن گه خورده است. شما تنها دو بار در طول عمر خود دندان در می آورید و جایگزینی هر یک هزینه زیادی دارد. پس باید از آنها در برابر پوسیدگی و ضربه محافظت کنید. گارد دهان ابزاری است که از دندان در برابر ضربه و دندان قروچه محافظت می کند. انواع مختلف گارد دهان کاربردهای متعددی دارند.

انواع گارد دهان:

گارد دهان استوک:

گارد دهان باید با دندان های شما تطابق کامل داشته باشد. این تطابق با استفاده از قالب گیری به دست می آید. این در حالی است که این مدل گارد دهان اصلا به هیچ گونه قالب گیری نیاز ندارد. این قالب ها در داروخانه ها در دسترس هستند و روی دندان قرار می گیرند. وزن گارد دهان استوک زیاد است و در ابتدا باعث ناراحتی فرد می شود. از آنجا که در ساخت این نوع گارد دهان از قالب گیری استفاده نشده است، استفاده از این مدل توصیه نمی شود زیرا ممکن است در طولانی مدت دندان های شما را حرکت دهد و باعث در هم ریختگی آنها شود. به علاوه به دلیل حجیم بودن، ممکن است بیمار دچار اشکال در تنفس در هنگام خواب یا اشکال در تکلم شود.

گارد دهان حرارتی:

در بین انواع گارد دهان این مدل نیز به راحتی در دسترس است و از هر داروخانه ای می توانید آن را تهیه کنید. همان طور که از نامش پیداست این گارد را باید در آب جوش بیاندازید و مدتی صبر کنید. سپس آن را در دهان بگذارید و گاز بزنید تا دقیقا قالب دندان های شما را بگیرد. همانند گارد دهان پیشین این قالب ها نیز حجیم و سنگین هستند. سنگینی آنها به حدی است با هر حرکت بدن دائما از جای خود تکان می خورند و حتی در اثر جاذبه از دندان ها پایین می افتند. دشواری در تکلم و تنفس از معایب آن است و بسیاری از بیماران به استفاده از آن تمایلی ندارند. برای مراقبت از دندان ها گزینه های راحت تری نیز در دسترس است که در ادامه انواع گارد دهان می آید.

گارد دهان برای بریس:

افرادی که تحت درمان با ارتودنسی قرار دارند نیز ممکن است به گارد دهان نیاز داشته باشند که استفاده از این مدل به آنها توصیه می شود.

گارد دهان سفارشی:

بهترین گارد دهانی که می توانید داشته باشید گاردی است که دندانپزشک بر اساس شکل دندان ها و فک قالب گیری کرده باشد. گارد دهان سفارشی هر چند با هزینه بیشتری همراه است، اما بهترین حفاظت را از دندان های شما به عمل می آورد و کاملا در دهان بیمار راحت است. این نوع گارد دهان در دو شکل نرم و سخت ساخته می شود. برای ساخت گارد دهان، ابتدا دندانپزشک مواد مخصوصی را در تری دندانپزشکی قرار می دهد و از بیمار می خواهد که یک دقیقه آن را گاز بگیرد. این روش باعث می شود که قالب دقیقه شکل دندان را به خود بگیرد. قالب به آزمایشگاه دندانپزشک فرستاده می شود تا از روی آن گارد دهان ساخته شود. معمولا گارد دهان نرم برای فک پایین و گارد دهان سخت برای فک بالا ساخته می شود. گارد دهان معمولا یک تا دو هفته بعد آماده می شود.

گارد دهان نرم:

از این نوع گارد برای دندان قروچه خفیف استفاده می شود و تنها در موقع خواب به کار می رود. از آنجا که دندان قروچه به قدری خفیف است که شاید حتی خود بیمار نیز از آن باخبر نباشد، گارد دهان نرم می تواند به خوبی از دندان حفاظت کند. علائم دندان قروچه خفیف در خواب در معاینه توسط دندانپزشک مشخص می شود. وجود ترک در دندان، فرسایش سطح جونده و درد در فک در هنگام بیدار شدن از علائم ابتلا به دندان قروچه است.

گارد دهان دو لایه:

گارد دهان دو لایه هم دندان های فک بالا و هم فک پایین را پوشش می دهند. این نوع گارد دهان برای کسانی مناسب است که در ورزش های رزمی شرکت می کنند زیرا صورت آنها نقطه هدف مبارزه است. از این نوع گارد دهان برای بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند نیز استفاده می شود. ابتلا به دندان قروچه شدید نیز از دیگر مواردی است که گارد دهان دو لایه به کار می رود. این نوع گارد در لایه داخلی نرم و از بیرون سخت است و به همین دلیل دوام زیادی دارد.

گارد دهان سخت:

گارد دهان سخت یکی از انواع گارد دهان است که از اکریل سخت ساخته می شود. این نوع گارد مقاومت زیادی در برابر فشار و دندان قروچه دارد و به همین دلیل طول عمر بالایی دارد. این نوع محافظ بیشتر از ۵ سال عمر می کند. از آنجایی که جنس آن انعطاف پذیر نیست، قالب گیری باید به خوبی انجام گیرد. اگر قالب گیری به خوبی انجام نگیرد، گارد دهان روی دندان ها به خوبی جای نمی گیرد.

انتخاب گارد دهان مسئله ای است که باید با نظر دندانپزشک صورت گیرد. در صورتی که در ورزش های رزمی شرکت می کنید یا در ورزش های رزمی شرکت می کنید، به نوع سفارشی آن نیاز دارد تا بهترین محافظت را از دندان های شما به عمل آورد.

مراقبت از گارد دهان:

قبل و بعد از پوشیدن گارد دهان، باید دندان هایتان را مسواک کنید. انجام دادن این کار کمک می کند که پیش از استفاده از گارد، دهان از باکتری تمیز شود و باکتری ها به گارد منتشر نشوند. دهان همیشه پر از باکتری به تمام اشکال، خوب و بد، است. تمیز نگه داشتن دهان تنها راه ایجاد تعادل سالم در بدن است. مسواک زدن دهان پس از برداشتن گارد نیز موجب می شود که دهان از هر نوع باکتری یا قارچ پاک شود که ممکن است روی گارد رشد کرده باشند.

به همان اندازه نیز حفظ  گارد دهان اهمیت دارد. محفظه مراقبت از گارد باید عاری از رطوبت و با تهویه مناسب باشد. تمیز کردن مداوم ظرف از انتشار میکروارگانیسم ها پیشگیری می کند. ظرف را با استفاده از پاک کننده های غیر سمی و آب گرم بشویید و قبل از قرار دادن گارد دهان آن را کاملا خشک کنید.

انواع گارد دهان را نیز به طور مرتب قبل و بعد از استفاده با آب و خمیردندان مسواک بزنید. هفته ای یک بار نیز می توانید آن را در محلول ضدعفونی پیشنهاد شده توسط دندانپزشک قرار دهید. پیش از قرار دادن آن در محفظه از خشک شدن آن اطمینان حاصل کنید.

منبع:

dcmouthguards

 

مینی ایمپلنت در ارتودنسی یا انکوریج موقت:

مینی ایمپلنت در ارتودنسی که به نام دستگاه های انکوریج موقت نیز خوانده می شود، پیچ های کوچکی هستند که امروزه به طور گسترده در درمان های ارتودنسی مورد استفاده قرار می گیرند. این ابزار از این جهت محبوب شده است که لنگر خوبی برای ارتودنسی فراهم می کند، بدین شکل که در استخوان ثابت شده و سپس به دندان یا چند دندان متصل شده تا آنها را در طول درمان به سمت و سوی خاصی بکشد.

انکوریج پایه ثابتی است که نیروی لازم برای کشیدن دندان را ایجاد می کند. به طور مطلوب، لازم است که لنگر در محل خود ثابت باشد و اصلا حرکت نکند. پیش از مینی ایمپلنت در ارتودنسی و ابداع این روش، از دندان های خلفی یا ابزارهای خارجی ارتودنسی برای ایجاد لنگر استفاده می شود. اما لنگرهای پیشین دارای محدودیت های زیر بودند:

  • در صورت افزایش فشار، دندان خلفی نیز ممکن بود حرکت کرده و به جهت دندان های پیش کشیده شود.
  • ابزارهای خارجی مانند هدگیر نیز در زندگی روتین بیمار اختلال ایجاد کرده و از نظر ظاهری مطلوب نبودند.

هنوز هم لنگرهای سنتی در کنار مدیریت و نظارت دندانپزشک نتایج درمانی خوبی را رقم می رنند، اما مینی ایمپلنت در ارتودنسی می تواند نتیجه پایدارتر و بهتری را ایجاد کند.

تاریخچه استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

ادغام یا یکپارچه سازی استخوانی اولین چیزی است که با شنیدن نام ایمپلنت در ذهن می آید. این تکنولوژی در دهه ۱۹۷۰ برای جایگزینی دندان از دست رفته به وجود آمد و در ۱۹۹۸ از اولین مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی استفاده شد. مینی ایمپلنت ها پست های تیتانیومی به قطر ۲ میلی متر هستند که در جاهای مختلف در دهان قرار می گیرند تا ثبات لازم را برای کشیدن دندان ها فراهم کنند.

مزایای استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

  • کاهش دوره درمان
  • برطرف کردن نیاز به استفاده از هدگیر، کش ارتودنسی و فیس ماسک
  • برطرف شدن نیاز به استفاده از جراحی های پیچیده فک
  • مدیریت دقیق تر و بهتر درمان ارتودنسی

کاربرد مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

در ارتودنسی همواره باید نیروی لازم برای کشیدن دندان به جهت مورد نظر اعمال شود. این نیرو تا پیش از این توسط دندان های خلفی وارد می شد. اما موارد زیادی دیده می شود که دندان خلفی خود مقاومتش را در برابر نیروی وارد شده توسط بریس از دست می داد و به سمت مخالف حرکت می کرد.

مینی ایمپلنت در ارتودنسی می تواند لنگر بسیار پایداری را ایجاد کند و دندان را تقریبا به هر سمتی بکشد. این در حالی است که اعمال نیرو در برخی جهات توسط دندان های خلفی ممکن نبود. به همین دلیل بیمار مجبور بود از ابزارهایی مانند هدگیر برای حرکت دادن دندان به جهتی استفاده کند که توسط دندان خلفی امکان پذیر نبود. هدگیر ابزار دست و پا گیری است و ظاهر بیمار را ناخوشایند می کند. هیچ بیماری نیست که از بسته شدن این ابزار روی سرش استقبال کند. هدگیر از جمجمه به عنوان لنگر استفاده می کند. برخی از انواع هدگیر دارای بندهایی پشت سر یا گردن هستند. آنها از کل سر به عنوان یک لنگرگاه استفاده می کنند. انواع دیگر، به نام هدگیر کشش معکوس، دارای بندی است که بر روی چانه یا پیشانی قرار می گیرد؛ آنها می توانند دندان ها را به جلو بکشند. اما حالا بیمار می تواند بدون آنکه ظاهر خود را درگیر کند، دندان های زیباتری داشته باشد.

از مینی ایمپلنت در ارتودنسی برای بستن فواصل بین دندان، ایجاد فاصله بین دندان با عقب کشیدن دندان های خلفی، اصلاح اپن بایت یا حتی مرتب کردن یک دندان استفاده می شود. مواردی وجود دارد که تنها یک دندان یا دندان های یک فک در هم ریخته اند. مینی ایمپلنت می تواند در کمترین زمان یک دندان یا دندان های یک قوس را اصلاح کند.

مینی ایمپلنت را می توان در استخوان ماگزیلاری یا مندیبل قرار داد. دیگر مکان های قراردهی مینی ایمپلنت شامل سقف یا کف دهان، فواصل بین دندان ها، ناحیه زیر بینی یا بالای چانه و پشت دهان می شود.

از مزایای استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی می توان به حذف کش های پلاستیکی نیز اشاره کرد. در برخی از بیماران، به خصوص بیماران مبتلا به اوربایت، آندربایت و اپن بایت، استفاده از کش برای اعمال نیرو در جهت متفاوت ضروری بود. بیمار باید کش ها را به نحو آموزش داده شده می بست و هر شب و برای هر وعده غذایی آنها را تعویض می کرد. با استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی دیگر به ابزارهای دست و پا گیر نیازی نیست.

مراقبت از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

زمانی که مینی ایمپلنت در دهان شما قرار داده شد، از لمس آن با انگشت یا زبان خودداری کنید. این کار می تواند به ثبات ابزار آسیب وارد کند. مینی ایمپلنت را هر شب و پس از هر وعده غذایی به آرامی مسواک بزنید و تمیز کنید. تجمع پلاک و باکتری بر روی مینی ایملپنت می تواند سلامت دهان و دندان شما را تحت شعاع قرار دهد.

همه بیماران نمی توانند از مینی ایمپلنت در ارتودنسی استفاده کنند. بیمارانی که سیگار می کشند، بیماران مبتلا به بیماری های متابولیک یا مصرف کنندگان برخی داروها کاندیدای خوبی برای این روش درمانی نیستند. در این مورد دندانپزشک شما می تواند نظر دهد.

مینی ایمپلنت در ارتودنسی چطور در جای خود قرار داده می شود؟

پس از تایید نیاز به استفاده از این روش، محل مناسب برای کاشت مینی ایمپلنت مشخص می شود. قراردادن مینی ایمپلنت در جای خود با کمترین تهاجم و درد صورت می گیرد. ابتدا با استفاده از داروی بیحسی محل مورد نظر بیحس می شود. سپس، با استفاده از ابزار مناسب مینی ایمپلنت در جای خود قرار داده می شود. در این زمان، تنها چیزی که حس می کنید، مقداری فشار است که نشان از فرو رفتن مینی ایمپلنت در دهان دارد. بنابراین درد نخواهید داشت. پس از قرار دادن مینی ایملپنت در محل مورد نظر، بر خلاف درمان های ایمپلنت، نیازی نیست که چند ماه صبر کنید. ارتودنتیست درمان را برای شما شروع خواهد کرد و بریس ها متصل خواهند شد. پس از برطرف شدن اثر بیحسی ممکن است کمی دچار درد شوید که با استفاده از مسکن های رایج در داروخانه می توانید درد را کنترل کنید. درد چند روز پس از درمان از بین خواهد رفت.

منبع:

studiodentaire