جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت

برخی از افراد از استخوان طبیعی، سالم و کافی برای جایگزینی دندان ها برخوردار نیستند. در این شرایط به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت نیاز است. نارسایی طبیعی استخوانی می تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • بیماری لثه
  • نقص رشد دندان
  • استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی
  • آسیب به صورت یا تروما
  • خالی ماندن فضای داخل دهان پس از کشیدن دندان

تکنیک های متعددی برای بازسازی استخوان و بازگرداندن خط طبیعی فک و لبخند مورد استفاده قرار می گیرند. این تکنیک ها پایه ای قوی و محکم برای دندان های ایمپلنت شده فراهم می کنند. پس از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت اکثر بیماران به سرعت به زندگی روزمره و کار باز می گردند و ماه ها بعد برای ادامه درمان به دندانپزشک مراجعه می کنند.

تعیین نیاز به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت در حوزه تخصصی دندانپزشک است.

رایج ترین تکنیک های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت:

آنچه در ادامه می آید رایج ترین روش های بازسازی استخوان است که برای بیماران به کار گرفته می شود.

گرافت استخوان:

پیوند استخوان یک روش بی خطر و بسیار موفق است که شامل “ایجاد” و یا اضافه کردن استخوان به فک با استفاده از استخوان طبیعی بیمار از محل دیگری و/ یا استفاده از اهدا کننده، یا مواد استخوانی سنتز و مصنوعی است. اغلب استخوان های جدید را می توان از داخل دهان، برای مثال چانه، به دست آورد. از دندانپزشک در مورد مزایای استفاده از روش های مختلف پیوند استخوان برای خود مشورت بگیرید و بهترین تصمیم را اتخاذ کنید.

پیوند استخوان اغلب در دفتر دندانپزشک با استفاده از بی حسی موضعی و گاهی اوقات همراه با آرام بخش داخل وریدی انجام می شود.

بعد از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت معمولا به بیمار آنتی بیوتیک، داروهای مسکن و دهانشویه آنتی باکتریال داده می شود. دندانپزشک از شما می خواهد که از مصرف برخی مواد غذایی و اعمال فشار بر روی گرافت خودداری کنید. در دوره بهبود گرافت باید چند مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید اما قادر به پیگیری زندگی روزمره خود نیز خواهید بود.

بالا کشیدن سینوس (سینوس لیفت):

جایگزینی دندان های عقب بالا از سخت ترین کارهاست. هنگامی که دندان های عقب در فک بالا از دست می روند، حفره های سینوسی بزرگتر می شوند، زیرا استخوان طبیعی در طول زمان تحلیل می رود. عمل بالا کشیدن سینوس یک روش بازسازی استخوان برای بیمارانی است که در محل دریافت ایمپلنت دارای استخوان طبیعی کافی نیستند. این روش شامل اضافه کردن استخوان زیر سینوس می شود تا بتوان یک یا چند ایمپلنت بیشتر در دهان بیمار قرار داد. این روش بر گفتار و صدا تاثیری ندارد و موجب مشکلات سینوسی نمی شود.

پس از گذشت دوره درمان، معمولا برای حدود ۴ تا ۱۲ ماه، می توان ایمپلنت دندان را قرار داد. به گفته بیماران بالا کشیدن سینوش تنها ناراحتی کمی ایجاد می کند اما پایه ای قوی و طولانی مدت برای دریافت دندان ایجاد می کند.

گسترش ریج (اصلاح ریج):

یکی از روش های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت گسترش ریج است. اگر فک بیمار وسعت کافی برای دریافت ایمپلنت را نداشته باشد، دندانپزشک می تواند ریج را بشکافد و مواد پیوند را در فضای اضافه شده در بالای فک وارد کند. در بعضی موارد، می توان بلافاصله پس از گسترش ریج ایمپلنت ها را در فک قرار داد. در موارد دیگر دندانپزشک تقریبا ۴ تا ۱۲ ماه صبر می کند تا از بهبودی کامل ریج اطمینان حاصل می کند. همانند سایر تکنیک های بازسازی استخوان فک، این روش نیز پایه محکمی برای دریافت ایمپلنت در فک بیمار ایجاد می کند.

برای دریافت مشاوره جهت انتخاب بهترین گزینه درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

aaid-implant

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

یکی از عوامل اصلی موفقیت درازمدت ایمپلنت دندان استخوانی است که پست های ایمپلنت در آن قرار داده می شوند. و به این دلیل، ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت توسط دندانپزشک برای تعیین کمیت و کیفیت استخوان در منطقه ایمپلنت ضروری است.

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت:

همچنین لازم است که مشخص شود که محل ایمپلنت به اندازه کافی از ساختارهای آناتومیک نزدیک به فک دور است و آسیب شناسی استخوان نیز بررسی شود.

ارزیابی دندانپزشک از دو جهت انجام می شود:

  • یک جنبه شامل تکنیک های معاینه عادی است: تجسم، لمس کردن و اندازه گیری فک ها.
  • دیگری شامل استفاده از رادیوگرافی دندان جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

چه نوع رادیوگرافی مورد نیاز است؟

در بسیاری از موارد، ترکیبی از یک فیلم پانورامایی (یک رادیوگرافی که استخوان فک بیمار و همه دندان ها را نشان می دهد) و چند رادیوگرافی پری اپیکال (رادیوگرافی که اغلب در مطب های دندانپزشکی گرفته می شود) جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت رضایت بخش خواهد بود.

با این حال در موارد دیگر، ممکن است دندانپزشک تشخیص دهد که تصویربرداری ۳D با سی تی اسکن لازم است. این نوع تصویربرداری به طور قابل ملاحظه ای اطلاعات بیشتری در مورد فک در اختیار دندانپزشک قرار می دهد.

فاکتورهایی که دندانپزشک باید ارزیابی کند:

کمیت و کیفیت فک:

دندانپزشک باید مقدار کافی استخوان فک در منطقه ایمپلنت را تعیین و کیفیت آن را نیز تایید کند.

  • این ارزیابی شامل تعیین شکل استخوان (عرض و ارتفاع) خواهد بود.
  • همچنین شامل بررسی تراکم استخوان می شود. دندانپزشک می تواند این نکات را از رادیوگرافی و سی تی اسکن دریافت کند.

دلایل عدم تناسب فک بیمار برای ایمپلنت:

ممکن است به دلایل خاصی دندانپزشک تشخیص دهد که تراکم فک بیمار برای دریافت ایمپلنت مناسب نیست.

نواقص طبیعی:

مشکل استخوانی می تواند به طور طبیعی رخ دهد، مانند جذب (از دست دادن استخوان) در مناطقی که دندان ها کشیده شده اند. این نوع نقص در مواردی مشاهده می شود که چندین دندان چندین سال قبل کشیده شده اند.

مقدار تحلیل استخوان در طول سه سال اول پس از کشیدن دندان ۴۰ تا ۶۰ درصد است. پس از این دوره میزان از دست دادن استخوان معمولا به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.

علت این تحلیل به طور معمول به کاهش جریان خون، التهاب موضعی و/یا فشار نامطلوب از لوازم دندانپزشکی، مانند دندان مصنوعی جزئی یا کامل نسبت داده می شود.

آسیب استخوان به علت بیماری:

در موارد دیگر، کمبود استخوانی بیمار ممکن است به یک بیماری مانند بیماری پریودنتال پیشرفته (بیماری لثه) نسبت داده شود. در نتیجه این شرایط، مقدار قابل توجهی از استخوان فک از دست می رود به نحوی که قرار دادن ایمپلنت در فک غیر ممکن می شود.

جراحی قبلی:

در برخی موارد، کمبود استخوان ممکن است به دلیل یک عمل جراحی قبلی مانند کشیدن دندان دشوار و یا حذف یک کیست یا تومور باشد.

آسیب شناسی استخوان:

دندانپزشک باید به دنبال شواهدی از آسیب شناسی درون فک (از جمله تومورها و کیست ها) باشد.

علاوه بر این، دندان نهفته و قطعات ریشه دندان (باقی مانده از کشیدن های قبلی) باید شناسایی شده و پیش از ایمپلنت حذف شوند.

ملاحظات آناتومیک:

علاوه بر ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت در رادیوگرافی محل ساختارهای آناتومیک، مانند سینوس ها، اعصاب، رگ های خونی و ریشه های دندان های مجاور نیز باید شناسایی شود. این امر برای پیشگیری از وارد شدن آسیب به اعضای مهم صورت و فک در حین جراحی ایمپلنت ضروری است.

منبع:

animated-teeth

ایمپلنت اندوستیل: تکنیک های مختلف در ایمپلنت

ایمپلنت اندوستیل تکنیکی در ایمپلنت است که می تواند به بیماران در بازگرداندن لبخند خود پس از دست دادن یک یا چند دندان خود کمک کند. فاکتورهای زیادی در انتخاب تکنیک انجام ایمپلنت برای شما دخیل است. بنابراین برای اطلاع از بهترین گزینه درمان با دندانپزشک خود مشورت کنید.

ایمپلنت اندوستیل چیست؟

این نوع ایمپلنت به طور مستقیم به استخوان فک متصل می شود. بر اساس اطلاعات آکادمی پریودنتولوژی آمریکا، ایمپلنت اندوستیل شایع ترین تکنیک مورد استفاده در دندانپزشکی است. دو نوع رایج در ایمپلنت اندوستیل عبارتند از استوانه ای (پیچی) و تیغه دار. در پی جایگذاری ایمپلنت و بهبودی زخم در هر دو نوع، دندان مصنوعی به ایمپلنت متصل می شوند.

اجزای ایمپلنت اندوستیل چیست؟

ایمپلنت اندوستیل چندین قسمت دارد. آکادمی دندانپزشکی آمریکا اشاره می کند که نوع استوانه ای شایع تر از روش های دیگر است. فرم استوانه ای شامل یک پیچ، یک استوانه کوچک ساخته شده از تیتانیوم، سرامیک یا پلیمر و اباتمنت است. شکل تیغه ای از این جهت متفاوت است که ممکن است یک یا چند اباتمنت داشته باشد. در هر دو نوع استوانه ای و تیغه ای، پروتز دندان مصنوعی ساخته شده در بخش اباتمنت ایمپلنت قرار داده می شود.

مراحل:

پس از کشیدن دندان و بهبود زخم، دندانپزشک بیمار را از نظر امکان دریافت ایمپلنت بررسی خواهد کرد. در جلسه مشاوره درمان به بیمار کل پروسه درمان و تعداد جلسات مورد نیاز، زمان مورد انتظار، هزینه های کلی و مراقبت ها توضیح داده خواهد شد. پس از دریافت رضایت بیمار برای شروع درمان، جلسه قرار دادن پیچ و استوانه تعیین می شود. پیش از این جلسه، جراح ممکن است آنتی بیوتیک یا سایر داروهای مورد نیاز را برای بیمار تجویز کند.

پس از قرار دادن پیچ و استوانه، این احتمال وجود دارد که جراح به بیمار زمان بدهد تا استخوان دور ایمپلنت رشد کند (۴ تا ۶ هفته) و در واقع بدن آن را بپذیرد. این فرآیند تحت عنوان روند ادغام ایمپلنت خوانده می شود و به روند پیوند استخوان و ایمپلنت به هم برای ایجاد یک بنیان قوی برای مقاومت طولانی مدت اشاره می کند. در طول این فرایند، بیمار به صورت عادی به خوردن، نوشیدن و صحبت کردن خواهد پرداخت. پس از اتمام این دوره، بیمار برای قرار دادن اباتمنت بر روی ایمپلنت به متخصص جراحی دهان و فک مراجعه خواهد کرد.

قرار گرفتن دندان مصنوعی بر روی پایه به معنی اتمام مراقبت از دهان و دندان نیست. حتی اگر هیچ گونه دندان طبیعی در دهان شما وجود ندارد، برای مراقبت از سلامت لثه های خود باید هر شب نخ دندان بکشید و با استفاده از مسواک پلاک و باکتری های دندان را بزدایید.

منبع:

colgate

ایمپلنت ساب پریوستیل: تکنیک های مختلف جایگزینی دندان

نتایج تحقیقات نشان می دهد که بیش از نیمی از سالمندان حداقل یکی از دندان های خود را از دست داده اند. خوشبختانه، این دندان های از دست رفته را می توان با ایمپلنت های دندان جایگزین کرد. در برخی موارد، دندانپزشکان استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل را توصیه می کنند.

ایمپلنت ساب پریوستیل چیست؟

ایمپلنت ایمپلنت ساب پریوستیل زیر لثه اما روی فک قرار می گیرد. پریودنتیست یا متخصص جراحی دهان و فم یک قاب فلزی را روی استخوان فک قرار می دهد. با التیام بافت لثه قاب نیز پوشش داده می شود و در جای خود ثابت می شود. هنگامی که قاب روی فک ثابت شود، دندان های مصنوعی بر روی پست های قاب نصب می شوند. این نوع ایمپلنت در مواردی به کار می رود که استخوان فک تحلیل رفته است و ایمپلنت اندوستیل برای آن مناسب نیست.

به عبارت دیگر ایمپلنت ساب پریوستیل برای افرادی مناسب است که استخوان کم عمقی دارند و نمی خواهند یا نمی توانند تحت پیوند استخوان قرار بگیرند.

روش و بهبودی:

ایمپلنت ساب پریوستیل در طول دو جلسه جراحی جداگانه انجام می گیرد. در اولین جلسه، متخصص دندانپزشکی قالبی از استخوان فک شما تهیه می کند. از این قالب برای ساخت قابی استفاده می شود که از ایمپلنت حمایت می کند. در جلسه دوم، قاب به روش جراحی درون فک قرار می گیرد.

بهبودی زخم چهار یا پنج هفته طول می کشد . پس از بهبود زخم باید برای پیگیری درمان دوباره به متخصص مربوطه مراجعه کنید. در این جلسه، متخصص ایمپلنت ها را ارزیابی کرده و تغییرات لازم را انجام می دهد.

مراقبت:

مراقبت از ایمپلنت های دندان همانند دندان های طبیعی انجام می گیرد. حذف پلاک و مواد غذایی به حفظ سلامت لثه ها و دندان های طبیعی بیمار کمک می کند. دو بار در روز از خمیردندان حاوی فلوراید و نخ دندان استفاده کنید.

هزینه های ایمپلنت:

ایمپلنت یکی از روش های گران دندانپزشکی است. هر چند که برآورد هزینه به تعداد دندان و محل آن در دهان بستگی دارد. این قیمت همچنین بر اساس روش و تکنیک درمان می تواند متفاوت باشد. در صورتی که بیمار دچار بیماری های لثه باشد، پیش از ایمپلنت بیماری باید درمان شود که به هزینه های درمان می افزاید. نیاز به گرافت استخوان یا جراحی قراردادن قاب زیر لثه نیز از هزینه های افزوده شده به ایمپلنت است.

با این وجود کلینیک های دندانپزشکی اغلب طرح و تخفیفات مخصوص به خود را برای پرداخت هزینه ها دارند. برای برآورد هزینه و نحوه پرداخت با متخصص دندانپزشکی خود مشورت کنید. زیبایی صورت و لبخند شما چیزی است که ارزش هزینه مالی را خواهد داشت.

منبع:

colgate

تاثیر قرقره کردن در تمیزی دهان و سلامت آن

صرف قرقره کردن دهان شما را تمیز نمی کند، اما کلیدی برای اتمام تمیزی کامل دهان است. حقیقت این است که با مسواک زدن دهان خود را تنها ۲۵ درصد تمیز کرده اید. تاثیر قرقره کردن در تمیزی دهان را می توان در از بین بردن باکتری ها در تمام دهان خلاصه کرد. اما برای تکمیل اثر پاک کنندگی باید دو بار در روز این کار انجام گیرد. به هر حال در تمام روز در دهان شما باکتری وجود دارد و برای محافظت کامل از دهان و دندان باید روزی دو بار دهان کاملا تمیز شود.

برای اینکه قرقره کردن دهان اثر کامل خود را داشته باشد باید روزی دو بار به مدت ۳۰ ثانیه دهان را تمیز کنید.

تاثیر قرقره کردن در تمیزی دهان:

هر بار دهان خود را به خوبی قرقره کنید، چه اتفاقی می افتد؟ تحقیقات نشان می دهد که دهان شویه ضدعفونی کننده به طور کامل باکتری های دهان را در عرض ۱۰ تا ۳۰ ثانیه می کشد. به طوری که در کوتاه مدت متوجه نتایج شگفت انگیز آن در سلامت دهان و دندان خود خواهید شد.

در واقع، نمونه های گرفته شده از دهان نشان می دهد که باکتری های درون بزاق دهان ظرف ۳۰ ثانیه پس از تماس با دهان شویه از بین می روند. اجازه ندهید میکروب ها فرصتی برای جنگیدن داشته باشند.

قرقره کردن دو بار در روز بهترین راه برای محافظت از دهان و دندان است. اما حتی اگر در حال حاضر نیز دچار علائم بیماری لثه هستید، پس از مدتی متوجه تاثیر قرقره کردن در تمیزی دهان و بر طرف کردن مشکلات آن خواهید شد. برای انتخاب دهان شویه مناسب، برندی را انتخاب کنید که دارای تاییدیه استاندارد و اداره بهداشت باشد و تاثیر آن در برگشت سلامت لثه های ملتهب، قرمز و دچار خونریزی ثابت شده باشد.

مسواک کردن یا نخ دندان کشیدن تنها بخشی از دهان شما را تمیز می کند. دسترسی به برخی نقاط برای مسواک و نخ دشوار است. زبان بخشی از دهان شماست که بیشترین مقدار باکتری را در خود جای داده است. اما اغلب تمیز کردن آن مورد غفلت قرار می گیرد. مسواک زدن زبان نیز برای برخی دیگر با احساس تهوع و آزار همراه است.

بنابراین قرقره کردن می تواند قسمت های جا مانده از تمیز شدن را در دهان پاک کند. بعد از مسواک کردن دندان ها قرقره کردن را فراموش نکنید. در ساعاتی از روز که به مسواک دسترسی ندارید، می توانید از دهان شویه یا حتی آب برای تمیز کردن دهان استفاده کنید.

منبع:

listerine

نقش بزاق در سلامت دهان و دندان

بزاق، این مایع شفاف در دهان کارگری است که اغلب اهمیت آن در بدن نادیده گرفته می شود. در ادامه نقش بزاق در سلامت دهان و دندان را بررسی می کنیم.

نقش بزاق در سلامت دهان و دندان:

از بزاق به عنوان یک سیستم کنترل آب و هوا، حلال غذایی قدرتمند و ابزاری برای قوه هاضمه یاد می شود. بزاق حاوی ترکیبات قدرتمندی است که غذا را حل می کند و هضم شدن آن را تضمین می کند.

محافظت از لثه در برابر باکتری ها:

دیگر نقش بزاق در سلامت دهان و دندان محافظت از لثه ها است. خاصیت محافظتی بزاق از دندان ها و پروتئین های کاهنده میکروب در آن از خطر پوسیدگی دندان و بیماری های لثه پیشگیری می کند. همچنین با کاهش باکتری ها از نفس بدبو نیز در امان می مانید.

حفاظت از دندان مصنوعی:

افزایش سن بدون چالش های مخصوص به آن نیست. اما به لطف دهان دچار چالش کمتری خواهید شد. بزاق دندان مصنوعی را سر جای خود نگه می دارد. بنابراین شما نگرانی کمتری در مورد جابه جایی دندان مصنوعی خواهید داشت.

جلوگیری از خشکی دهان:

با افزایش سن، دهان بیمار بزاق کمتری نیز تولید می کند که از آن به خشکی دهان یاد می شود. برخی از علائم خشکی دهان عبارتست از احساس ناراحت کننده در دهان، زبان متورم، اشکال در بلع، به زور هل دادن چیزی از گلو به پایین.

بیشتر از آنکه خشکی دهان باعث ناراحتی بیمار شود، فقدان بزاق به معنی دعوت نامه ای برای رشد میکروب ها به شمار می رود. بنابراین در نبود بزاق، باکتری ها در دهان تکثیر می شوند. به همین دلیل است که نفس بد بو اغلب خشکی دهان را همراهی می کنند و خطر بیماری لثه، حفره و پوسیدگی دندان افزایش می یابد.

در حالی که خشکی دهان با افزایش سن بیشتر می شود، این مشکل با مصرف برخی از داروها، بیماری های مزمن مانند دیابت، استرس، استعمال دخانیات یا حتی از دست دادن آب بدن نیز ایجاد می شود.

حفظ جریان بزاق بخش مهمی از سلامت لثه و دندان ها است. هنگامی در دهان احساس خشکی دارید، می توانید به سرعت با جویدن آدامس بدون قند، غذا خوردن یا آشامیدن آب، بزاق تولید کنید. در صورتی که به خاطر عوارض جانبی مصرف برخی داروها دچار خشکی دهان شده اید، با پزشک خود در مورد راه های کاهش اثرات آن و احتمالا تجویز دارویی با عوارض کمتر مشورت کنید. در صورتی که مشکل شما با موارد فوق برطرف نشد، برای درمان تخصصی به پزشک مراجعه کنید.

منبع:

listerine

غذاهای مفید برای لثه: ۵ ماده در دسترس

مسواک زدن دو بار در روز و نخ دندان کشیدن و شستشوی دهان بهداشت و سلامت آن را تضمین می کند. در حالی که برای مبارزه با سپاه باکتری ها به این سلاح های قدرتمند نیاز دارید، همیشه می توانید توان خود را در این کارزار تقویت کنید. علاوه بر محدود کردن شیرینی ها و غذاهای اسیدی، باید در رژیم خود غذاهای مفید برای لثه را نیز بگنجانید.

فهرست غذاهای مفید برای لثه:

عطر و طعم بهتر در خوراکی ها:

زنجبیل گیاهی شفابخش در نظر گرفته می شود. خاصیت ضد التهابی این گیاه سلامت بافت های دهان شما را تضمین می کند. این گیاه را در چای و غذای روزمره خود بگنجانید.

دور کردن دکتر از خود:

خوردن یک سیب زمان بر است و این چیز خوبی برای دهان شماست. عمل جویدن سیب نوعی پاکسازی برای دهان به شمار می رود و پلاک های چسبیده به لثه و دندان ها را جدا می کند. اما به یاد داشته باشید که پس از مصرف سیب دهان خود را با آن بشویید. حتی غذاهای مفید برای لثه مانند سیب نیز دندان ها را در معرض اسید قرار می دهند.

شیر را در رژیم غذایی خود گنجانده اید؟

شیر و دیگر غذاهای لبنی مانند پنیر و ماست نه فقط با محتوای کلسیم خود تقویت کننده استخوان هستند، بلکه با دارا بودن پروتئین کازئین میزان اسید در دهان را نیز کاهش می دهند. علاوه بر این، نوشیدن شیر می تواند اسیدهای تولید شده توسط باکتری ها را خنثی کند.

نکته: نوشیدن با غلات یا دسر بر خلاف مصرف مستقیم آن پس از غذا تاثیر مثبتی ندارد. شیر در اختیار ندارید، تکه ای پنیر بخورید.

روی برگ های سبز سرمایه گذاری کنید:

همه می دانند که مصرف سالاد چربی های دور شکم را کم می کند، اما آنها به خصوص برای تمیزی دهان نیز مفید هستند. به دلیل محتوای فیبر بالا این مواد باید بسیار جویده شوند که این امر برای تمیزی دندان و لثه شما مفید است. بزاق اضافی تولید شده در اثر جویدن سالاد نیز باکتری های دهان را خنثی می کند. سبزیجاتی مانند اسفناج خام، کرفس و حتی لوبیای پخته دارای این مزیت هستند و جز غذاهای مفید برای لثه طبقه بندی می شوند.

مبارزه لایه لایه برای کشتن باکتری ها:

پیاز خام سلاحی قوی در مبارزه با باکتری هاست. بله، نفس بد بو از عوارض مصرف آن است. اما آدامس های بدون قند و دهان شویه ها برای همین اختراع شده اند. پیاز دارای یک عنصر ضد میکروبی است که باکتری را می کشد. طبق مطالعات انجام گرفته پیاز به طور خاص دارای ماده ای است که ۴ گونه اصلی عامل پوسیدگی دندان و بیماری های لثه را می کشد.  پس آن را با خیال راحت حلقه حلقه کنید و در سالاد، سوپ و ساندویچ خود بریزید.

منبع:

listerine

پریودنتیت چیست و علائم آن چگونه تشخیص داده می شود؟

پریودنتیت اصطلاحا به التهاب لثه و ساختار حمایتی دندان ها گفته می شود. این عارضه یکی از شایع ترین بیماری های انسان است.

روند آغاز بیماری:

پریودنتیت در اثر باکتری های خاصی (باکتری های پریودنتال) ایجاد می شود و عفونت موضعی ناشی از آن باکتری ایجاد می شود. با وجودی که باکتری های پریودنتال به طور طبیعی در دهان حضور دارند، تنها زمانی مضر هستند که به دلیل وجود شرایط مساعد به میزان قابل توجهی تکثیر شوند. این اتفاق زمانی می افتد که یک لایه باکتری و باقی مانده مواد غذایی، تحت عنوان پلاک، روی دندان ایجاد می شود و فرد با مسواک زدن این لایه را از روی دندان از بین نبرد.

باکتری های خطرناک قادر به رشد و تکثیر هستند. در نتیجه محصولات جانبی مضری تولید می کنند که موجب تحریک پاسخ التهابی دفاعی بدن در لثه ها می شود. با پیشرفت بیماری، التهاب مزمن باعث از دست رفتن استخوان فک و دندان ها می گردد. در بسیاری از افراد، این عارضه یک فرایند تدریجی است که طی سالها رخ می دهد و در صورت شناسایی و درمان می توان آن را متوقف کرد. با این حال، بعضی از بزرگسالان دچار شکل بسیار فعالی از بیماری می شوند که سبب از دست رفتن زودهنگام دندان و استخوان می گردد.

تشخیص پریودنتیت:

پریودنتیت همیشه با التهاب لثه، به نام جینجیویت آغاز می شود. تشخیص این بیماری همیشه آسان نیست اما یکی از اولین علائم آن خونریزی سریع لثه ها در حین مسواک زدن است. لثه ها ممکن است قرمز و متورم باشند و فرد بتواند لایه ای از پلاک باکتریایی را روی دندان های خود مشاهده کند.

در صورتی که جینجیویت درمان نشود، ممکن است به پریودنتیت پیشرفت کند. این پیشرفت اغلب بدون وجود نشانه های هشدار دهنده ایجاد می شود. اما با این حال در طی زمان تغییراتی رخ می دهد که می تواند نشانه وجود مشکل باشد. این تغییرات عبارتند از:

  • افزایش خونریزی لثه، که ممکن است با مسواک زدن یا خوردن یا حتی خود به خود تحریک شود؛
  • نفس بد بو؛
  • تغییر در موقعیت دندان ها در فک؛
  • افزایش طول دندان ها (تحلیل لثه)؛
  • و احتمالا درد.

احتمال دارد خونریزی از لثه در افراد سیگاری به دلیل تاثیر منفی نیکوتین بر عروق خونی دیده نشود و بنابراین روند بیماری ممکن است پنهان شود.

زمان مراجعه:

اغلب اتفاق می افتد که ابتلا به پریودنتیت در فرد تا ۴۰ یا ۵۰ سالگی تشخیص داده نمی شود. این امر به دلیل عدم مراجعه بیمار برای انجام معاینات روتین رخ می دهد. یک دندانپزشک قادر است علائم بیماری در مراحل ابتدایی تشخیص دهد و برای درمان اقدام کند. عدم مراجعه به هنگام می تواند موجب پیچیده شدن روند درمان، نیاز به جراحی و در موارد شدید از بین رفتن امکان درمان گردد. بیماری های پریودنتال به از دست رفتن دندان و استخوان فک می انجامند.

منبع:

efp

 

برگشت درمان ارتودنسی: علل و درمان

بسیار خوب است که بتوان چیزی را تعمیر کرد و همان طور هم بماند. این امر برای افرادی که تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اند نیز صدق می کند. مطمئنا هیچ کس دوست ندارد برای برای دوم تحت درمان قرار گیرد. اما برگشت درمان ارتودنسی برای بسیاری از بیماران اتفاق می افتد. این زمانی است که دندان های بیمار شروع به بازگشت به موقعیت قبلی خود می کنند و دندان ها دوباره نامرتب می شوند.

هنگامی که بیماران متوجه برگشت درمان ارتودنسی می شوند، اغلب تمایلی به استفاده مجدد از بریس ندارند. خبر خوب این است که در موارد خفیف تا متوسط می توان از راه های سریع و بدون جلب توجه استفاده کرد. بنابراین تماس زودهنگام با ارتودنتیست اهمیت زیادی در روش درمان خواهد داشت.

علل برگشت درمان ارتودنسی:

دندان ها می توانند حرکت کنند، به همین دلیل است که دندانپزشکان و ارتودنتیست ها قادرند موقعیت دندان ها را اصلاح کنند. بنابراین پس از خاتمه درمان ارتودنسی بیماران باید تا مدت ها از ابزاری به نام ریتینر استفاده کنند. هدف از استفاده از ریتینر قبول کردن محل جدید دندان ها توسط بدن بیمار است. در غیر این صورت رباط های متصل به دندان، آنها را به محل قبلی خود می کشند.

بنابراین یکی از مهمترین علل برگشت درمان ارتودنسی عدم استفاده یا عدم رعایت دقیق دستورالعمل های مربوط به استفاده از ریتینر است.

در موارد دیگر، ممکن است تمام دستورالعمل های دندانپزشک را رعایت کرده باشید اما به دلایل دیگری دندان های شما به موضع قبلی خود بازگشته باشند.

یکی از این عوامل می تواند ژنتیک باشد. چنانچه سابقه خانوادگی نامرتبی دندان داشته باشید، ممکن است دندان ها حتی در مراحل بعدی زندگی نیز نامرتب شوند.

از دست رفتن دندان نیز از دیگر عوامل برگشت درمان ارتودنسی است. دندان ها از یکدیگر حمایت می کنند. اگر یکی از دندان های خود را از دست بدهید کل سیستم پشتیبانی دندان از بین می رود. بنابراین دندان های مجاور به فضای خالی سر می خورند و دچار نامرتبی دندان می شوید.

دندان قروچه نیز از دیگر علل مهم بروز این مشکل است. ممکن است این کار را بدون اینکه متوجه شوید انجام بدهید … تا آنکه متوجه نامرتب شدن دندان های خود می گردید.

دندان عقل نیز یکی از دیگر عوامل برگشت درمان ارتودنسی است. ممکن است بریس ها پیش از رشد دندان عقل برداشته شوند. در نتیجه اگر دندان عقل بیمار وارد فک شود و به سایر دندان ها فشار وارد کند، ممکن است موجب خارج شدن دندان ها از موقعیت مطلوب خود شود.

درمان:

در صورتی که دچار این مشکل شده باشید، احتمالا دیگر طاقت استفاده مجدد از ارتودنسی را ندارید. دو سال زمان زیادی است که نمی توانید حتی به آن فکر کنید. اما خوشبختانه در صورتی که حرکت دندان ها خفیف تا متوسط بوده باشد، به احتمال زیاد می توانید با استفاده از یک ریتینر جدید یا الاینرهای شفاف موقعیت دندان ها را اصلاح کنید.

اگر دندان ها شروع به حرکت کنند، شانس زیادی وجود دارد که شما خیلی سریع متوجه شوید. بعید به نظر می رسد که بیماری تا موقع برگشت دندان ها به موقعیت ابتدایی متوجه بروز مشکل نشود. بنابراین در صورتی که به هر گونه تغییر موضع دندان ها شک کردید، هر چه سریع تر با ارتودنتیست خود تماس بگیرید.

مزایای استفاده از الاینر:

بریس ها و الاینرها هر دو می توانند موقعیت دندان ها را به روش های متفاوت اصلاح کنند. اگر اولین بار باشد که تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید یا به دلیل عود درمان به ارتودنتیست مراجعه کرده اید، مطمئنا متوجه خواهید شد که استفاده از الاینر مطلوب تر است.

ممکن است براکت ها به لب و گونه های شما آسیب بزنند و موجب تحریک آنها شوند. در برخی موارد نیز سیم ها شل می شوند. در عین حال حداقل تا زمانی که از بریس استفاده می کنید باید مواد غذایی خاصی را مصرف کنید. و از سوی دیگر قطعا نمی توانید درمان دندان های خود را از دید دیگران پنهان کنید.

الاینر از پلاستیک شفاف ساخته شده است. هیچ لبه تیزی ندارد و سیمی به آن متصل نیست. برای غذا خوردن می توانید آن را بردارید. الاینرها شفاف هستند و کسی متوجه وجود آن در دهان شما نمی شود.

نحوه درمان عود ارتودنسی به زمان مراجعه شما بستگی دارد. در صورتی که بازگشت دندان به موقعیت قبلی شدید باشد، چاره ای به جز استفاده از بریس باقی نمی ماند. بنابراین زمان مراجعه بیمار در هزینه و روش درمان تاثیر زیادی دارد.

منبع:

connecticutsedationdentist

جینجیویت چیست و چگونه درمان می شود؟

بیماری های لثه طیف متنوعی را شکل می دهند. به طور کلی لثه سالم باید صورتی و سفت باشد. خونریزی لثه، تورم و قرمزی از نشانه های مراحل مختلف بیماری های لثه است. جینجیویت یا التهاب لثه به مرحله اولیه بیماری لثه اطلاق می شود و درمان آن بسیار ساده تر از مراحل پیشرفته تر بیماری است. علت مستقیم این عارضه تجمع پلاک، فیلم نرم، چسبناک و بی رنگ از باکتری است که دائما در دندان ها و لثه تشکیل می شود.

درصورتی که پلاک روی دندان با استفاده از مسواک زدن و نخ دندان به طور منظم تمیز نشود، سمومی تولید می شود که می تواند موجب تحریک بافت لثه گردد. در این مرحله اولیه از بیماری لثه، آسیب را می توان معکوس کرد، زیرا بافت استخوانی و بافت همبند که دندان ها را سر جای خود نگه داشته اند هنوز تحت تاثیر قرار نگرفته اند. با این حال، جینجیویت درمان نشده می تواند به پریودنتیت تبدیل شود و باعث آسیب دائمی به دندان ها و فک گردد.

نشانه های جینجیویت:

نشانه های کلاسیک مرحله اولیه بیماری لثه عبارتند از قرمز، تورم، و حساسیت لثه در هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن. علامت دیگر بیماری لثه، تحلیل لثه یا عقب نشینی آن است. چنین حالتی باعث می شود که دندان های بیمار طولانی تر و بزرگ تر به نظر برسند. بیماری های لثه می تواند باعث ایجاد پاکت هایی بین دندان و لثه شود که به محلی برای تجمع پلاک و مواد مغدی تبدیل می گردد. برخی از افراد حتی در صورت پیشرفته نبودن عارضه، دچار بوی بد و طعم ناخوشایند دهان می شوند.

درمان:

برای درمان جینجیویت بهداشت دهان و دندان ضروری است. این عارضه اولین مرحله در ایجاد مشکلی بزرگ است که هم درمان آن دشوار است و هم می تواند موجب از دست رفتن دندان های شما شود. بنابراین با شروع هرگونه تغییر در لثه های خود و ظهور خونریزی برای دریافت مشاوره تخصصی به دندانپزشک مراجعه کنید.

یکی از ساده ترین روش های درمان جینجیویت تمیز کردن حرفه ای دندان هاست. وجود پلاک و تارتار می تواند لثه را تحریک کند. از آنجا که تمیز کردن تارتار در خانه ممکن نیست، برای دریافت کمک تخصصی و جرم گیری به دندانپزشک مراجعه کنید. معمولا پس از تمیز کردن حرفه ای دندان ها و با رعایت نکات بهداشت دهان و دندان مانند مسواک زدن، جینجیویت به سرعت درمان می شود.

بنابراین مهمترین روش ها در درمان این عارضه عبارتند از:

  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن برای حذف پلاک، بقایای مواد غذایی و کنترل تارتار
  • رعایت یک رژیم غذایی مناسب برای دندان و فک
  • اجتناب از سیگار و سایر محصولات توتون و تنباکو
  • پیگیری جلسات معاینه شش ماهه

منبع:

colgate