عفونت دندان: علائم و علل

دندان های شما پر از اعصاب است، به همین دلیل است که با اینکه درد دندان در منطقه بسیار کوچکی فرد را درگیر می کند، خود اصلا مسئله کوچکی نیست. دندان درد برای تمام افراد ناتوان کننده است و معمولا نتیجه وجود یک مسئله عمیق تر است. علت دندان درد ممکن است عفونت دندان باشد که باعث بروز حساسیت یا درد شدید در دهان شما می شود.

علائم و نشانه ها:

درد خفیف دندان یکی از اولین نشانه های وجود مشکل است. در صورت عدم درمان، آنچه ممکن است مشکلی بی اهمیت بوده باشد، به عفونتی تبدیل می شود که باعث درد، قرمزی، تورم و تب بالا می گردد که نشان دهنده مبارزه بدن شما با عفونت است. همچنین ممکن است متوجه وجود طعم ناخوشایندی در دهان خود یا نفس بدبو شوید که با مسواک زدن یا استفاده از دهانشویه از بین نمی رود. در برخی موارد ممکن است دندان شکسته باشد، اما معمولا عفونت به قدری در دندان عمیق است که هیچ نشانه ای به جز درد و تورم وجود ندارد. در این موارد تنها رادیوگرافی میتواند مشکل را مشخص سازد.

برخی از علائمی که نشان می دهند یک حفره جزئی به عفونت پیشرفت کرده است عبارتند از:

  • درد در دندان، فک یا گردن
  • تورم در گونه
  • حساسیت به مواد غذایی گرم یا سرد
  • حساسیت در پی فشار
  • تب بالا
  • گره های لنفاوی متورم در گردن

توصیه می شود که اگر دچار تب و تورم هستید یا در تنفس و بلع دچار اشکال هستید، باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. این علائم نشانه ای از عفونت شدید هستند که ممکن است به فک و مناطق اطراف آن گسترش یابد. در صورت امکان برای درمان فوری با دندانپزشک خود صحبت کنید. در غیر این صورت به اورژانس مراجعه کنید.

علل عفونت دندان:

انجمن دندانپزشکی آمریکا هشدار می دهد که علت بیشتر موارد عفونت دندان پوسیدگی دندان بدون درمان یا دندان شکسته است. هنگامی که باکتری به مینای دندان نفوذ می کند، عفونت می تواند بافت پالپ دندان را تحریک کند. این عفونت اصطلاحا آبسه دندان خوانده می شود. دندان آبسه کرده باید سریعا توسط دندانپزشک ترمیم شود. تاخیر در ترمیم دندان باعث پیچیده تر شدن شرایط می شود. هر دندانی می تواند دچار آبسه شود، زیرا تمام دندان ها به عفونت حساس هستند. اما افرادی که در دندان های مولار خود حفره های عمیقی دارند بیشتر مستعد بروز این مشکل هستند. در برخی موارد، عفونت می تواند به استخوان فک گسترش یابد و درمان فرد مستلزم عمل جراحی است. بنابراین هرگونه عفونتی باید سریعا درمان شود.

منبع

colgate

کش ارتودنسی: انواع و روش استفاده

به طور کلی کش ارتودنسی برای کمک به بهبود نحوه قرارگیری دندان ها به کار می رود. اغلب آنها برای کمک به بستن فضاها یا اطمینان از درست بسته شدن فضا در جهت مناسب استفاده می شوند.

کش ارتودنسی به سادگی لاستیک های کوچکی هستند که به بریس ها متصل می شوند. این کش ها توسط بیمار به قلاب های کوچکی که بر روی بریس قرار دارند متصل می شوند. از آنجایی که این کش ها توسط بیمار بسته می شوند، درک دستورالعمل های دقیق نحوه بستن آن برای پیشرفت درمان و رسیدن به نتیجه مطلوب ضروری است.

انواع کش ارتودنسی:

این کش ها انواع و اندازه های مختلفی دارند. عموما طبقه بندی کش بر اساس نوع مشکلی است که باید اصلاح شود. به عنوان مثال، کش کلاس II برای کمک به تصحیح مال اکلوژن کلاس II استفاده می شود.

علاوه بر شکل و جهت، کش های ارتودنسی از نظر اندازه نیز با هم تفاوت هایی دارند. اختلاف اندازه کش برای اعمال نیروی کافی برای تغییر موقعیت دندان ضروری است. به عنوان مثال، اگر یک بیمار دارای کش کلاس II بلند باشد، یک کش بسیار تنگ و کوچک مانع از باز شدن دهان وی می شود. این امر ممکن است نیروی زیادی را به دندان وی وارد کند. بنابراین، ارتودنتیست به هر بیمار استفاده از کش مناسب را توصیه می کند.

دستورالعمل استفاده:

دستورالعمل های زمان استفاده از کش می تواند به صورت تمام وقت یا پاره وقت باشد. استفاده تمام وقت معمولا در مواردی ضروری است که حرکت دندان و فک مطلوب است. استفاده شبانه برای حفظ اصلاح موقعیت دندان توصیه می شود.  تفاوت بین استفاده تمام وقت و شبانه قابل توجه است، زیرا دندان ها تنها در صورت وجود فشار ثابت حرکت می کنند. بنابراین، اگر از دستورالعمل ها تبعیت نشود و بیمار به قدر کافی از کش استفاده نکند، دندان به موقعیت مورد نظر حرکت نخواهد کرد. این امر می تواند پیشرفت درمان را کند سازد و نتیجه نهایی را به خطر بیاندازد.

تقلب نکنید:

بعضی از بیماران سعی می کنند با استفاده همزمان از دو کش ارتودنسی کمبود زمان استفاده را جبران کنند. اما این روش نیز برای شما بی اثر خواهد بود. زیرا در حرکت دندان به سمت مورد نظر، زمان استفاده از کش بسیار مهم تر از نیروی اعمال شده توسط آن است. استفاده هم زمان از دو کش تنها درد شما را افزایش می دهد. بنابراین بهترین راه برای دستیابی به نتیجه مطلوب، پیروی از دستورالعمل های دندانپزشک است.

منبع

bracesguide

 

انتخاب بین کشیدن دندان یا عصب کشی

انتخاب بین کشیدن دندان یا عصب کشی با تمام پیامدهای زیبایی، درمانی و مالی آن می تواند تصمیم مهمی باشد. اگرچه هر نوع تصمیم مهمی باید در مشورت با متخصص دندانپزشکی انجام گیرد، اما وجود یک بیمار آگاه به بهبود نتیجه کمک زیادی می کند.

در انتخاب بین کشیدن دندان یا عصب کشی اغلب دندانپزشکان حرفه ای معتقدند که در بیشتر موارد عصب کشی گزینه ارجح است. این امر بدین دلیل است که عصب کشی بر خلاف کشیدن دندان برای حفظ دندان طراحی شده است. اگر چه دستاوردها در جایگزینی دندان تا جایی پیشرفت کرده است که برای دندانپزشکان کاشت ایمپلنت روشی بسیار طبیعی تلقی می شود و ظاهر دندان کاشته شده دقیقا مطابق دندان طبیعی است، اما کارشناسان همچنان معتقدند که حفظ دندان اصلی و خدادادی ارجح است. در شرایطی که درمان عصب کشی می تواند یک دندان عفونی شده را نجات دهد، دندانپزشکان موافقند که این روش در دراز مدت در مقایسه با کشیدن دندان امن تر، کمتر تهاجمی و ارزان تر است.

موارد انجام عصب کشی:

درمان عصب کشی زمانی لازم است که پالپ دندان آسیب دیده باشد. پالپ دندان اساس حیات دندان است و حاوی رگ های خونی، اعصاب و بافت همبند در داخل دندان است. از آنجا که پالپ دندان خون و مواد مغذی را برای دندان فراهم می کند، آسیب به پالپ جدی است و می تواند باعث مرگ دندان شود. درمان عصب کشی زمانی توصیه می شود که آسیب به پالپ با بروز یک آبسه در نوک ریشه قابل مشاهده باشد.

عفونت پالپ معمولا نتیجه بروز یک حفره عمیق یا شکستن دندان است. این شرایط باعث می شود که دندان در معرض ورود باکتری قرار گیرد. در این مرحله، درمان عصب کشی به عنوان یک روش حفظ دندان توصیه می شود. با این حال، کشیدن دندان از درمان دردناک عصب کشی جلوگیری می کند و به عنوان یک حل نهایی برای این مشکل به کار می رود.

در نهایت در پاسخ به سوال انتخاب بین کشیدن دندان یا عصب کشی باید این طور نتیجه گرفت که عصب کشی برای سلامت کلی بدن شما بهتر است. برآورد شده است که کشیدن دندان بین ۶۸ تا ۸۴ درصد باکتری های بیشتری را در جریان خون منتشر می کند. با توجه به اینکه بدن انسان یک ارگانیسم کامل است و سلامت یکی از قسمت های بدن بر سایر قسمت های بدن تاثیر می گذارد، عصب کشی امن ترین انتخاب بین دو گزینه است.

شرایط الزام به کشیدن دندان:

با این حال بهتر است بدانید که گاهی عصب کشی به خوبی پیش نمی رود و کشیدن دندان تنها راه نجات دندان است. در این موارد انجام تکنیک های جایگزینی دندان به شدت توصیه می شود. جایگزینی یک دندان از مشکلات مرتبط با نبود دندان مانند افت صورت، تحلیل لثه و استخوان فک، و سر خوردن دندان ها به فضای باز پیشگیری می کند.

انتخاب بین کشیدن دندان یا عصب کشی: تصمیم نهایی

پیش از تصمیم گیری، باید دو مورد را در نظر بگیرید: در مورد مسائل مرتبط با شرایط خود اطلاعات بیشتری کسب کنید و بیشتر مطالعه کنید. تمامی مسائل، از جمله هزینه، جایگزین ها و ملاحظات زیبایی را بررسی کنید. دندانپزشکی را در منطقه خود بیابید که با وی احساس راحتی بیشتری دارید. صحبت با او به شما در اتخاذ تصمیم بهتر کمک می کند.

منبع

dentalfind

عوارض احتمالی عصب کشی: نادر اما محتمل

درمان عصب کشی بسیار رایج است و شامل حذف پالپ دندان، بافت های مرتبط، عروق خونی و اعصاب می شود. پالپ در وسط دندان قرار دارد و مسئول تغذیه آن است. در دندان بالغ، در صورت لزوم می توان پالپ را برداشت و در این حالت دندان از طریق لثه تغذیه می شود. حذف پالپ زمانی ضروری است که به علت حفره های درمان نشده و یا آسیب دیدن در اثر شکستگی دندان عفونی شده باشد. معمولا درمان عصب کشی موفق است و طول عمر دندان را افزایش می دهد. با این حال، یک دندان عصب کشی شده مستعد ابتلا به شکستگی است و در این صورت ممکن است به درمان بیشتر نیاز داشته باشد. این درمان با عوارض دیگری نیز ممکن است همراه باشد. در ادامه عوارض احتمالی عصب کشی را بررسی می کنیم.

برخی از عوارض احتمالی عصب کشی:

عفونت باکتریایی:

درمان کانال ریشه شامل باز کردن کانال برای تمیز کردن می شود. در حالی که این کار انجام می شود، هوایی که وارد کانال می شود، می تواند رشد و تکثیر باکتری ها را در کانال تحریک کند. در طول فرایند تمیز کردن، باکتری ها می توانند از یک سوراخ از رگ های خونی عبور داده شوند. عروق خونی از طریق حفره ای که در نوک ریشه قرار دارد، به پالپ می رسند و اگر باکتری ها از طریق آن سوراخ وارد شوند، می توانند بافت اطراف را آلوده کنند. این امر باعث درد و التهاب می شود.

عفونت باکتریایی که از عوارض احتمالی عصب کشی است باید با داروهای ضد درد، داروهای ضد التهابی و آنتی بیوتیک ها درمان شوند. اگر بعد از عصب کشی احساس درد دارید، باید با دندانپزشک خود مشورت کنید تا درمان مناسب برای شما انجام شود.

سوراخ شدن کانال ریشه:

ابزار دندانپزشکان برای استفاده در درمان عصب کشی انعطاف پذیر است و با توجه به شکل کانال خم می شوند. اما اگر انحنای یک کانال زیاد باشد، ممکن است آن را سوراخ کند. چنانچه سوراخ باعث وارد شدن بزاق به دندان شود باید سوراخ پر شود. گاهی این امر ممکن نیست و دندان باید کشیده شود. اگر سوراخ به قدری عمیق باشد که زیر لثه قرار گرفته باشد، ممکن است بدون هیچ گونه عوارضی بهبود یابد.

کانال های عفونی:

یکی از دیگر عوارض احتمالی عصب کشی زمانی پیش می آید که امکان تمیز کردن کامل تمام کانال ها وجود ندارد. گاهی کانال ها شاخه هایی دارند که تمیز کردن آنها برای دندانپزشک ممکن نیست. چنانچه به دلیل اندازه گیری نادرست انتهای کانال، بخشی از پالپ در دندان باقی بماند، عفونت مجددا بروز می کند و درمان باید تکرار شود.

شکستن فایل:

ابزار دندانپزشکان مانند فایل ها معمولا قابل اعتماد هستند. با این حال، ممکن است مواردی وجود داشته باشد که نوک فایل درون کانال ریشه بشکند. اگر کانال قبلا تمیز شده باشد، قسمت شکسته را می توان در داخل دندان رها کرد. اما اگر کانال هنوز نیاز به تمیز کردن داشته باشد، نوک فایل باید حذف شود.

اگر خارج کردن فایل از طریق باز کردن کانال ممکن نباشد، احتمالا به یک روش جراحی به نام اپیسکتومی نیاز است. این روش مستلزم باز کردن لثه و بیرون کشیدن فایل از پایین کانال است.

منبع

dentalfind

هدگیر ارتودنسی: انواع رایج و دستورالعمل ها

در طول درمان ارتودنسی ممکن است موقعیت فک فوقانی و فک پایین نسبت به حالت عادی نادرست باشد. در این شرایط، بر اساس تشخیص بالینی و تصویربرداری دیجیتال، ممکن است دندانپزشک استفاده از هدگیر ارتودنسی را برای برخی کودکان توصیه کند. اما این ابزار چیست و تفاوت آن با سیم و براکت سنتی چیست؟

هدگیر ارتودنسی چیست؟

هدگیر ارتودنسی نام نوعی دستگاه خارجی است که نیروهای خاصی را جهت هدایت رشد چهره و فک اعمال می کند. از این وسیله زمانی استفاده می شود که لازم است دندان در موقعیتی حرکت کند که با استفاده از براکت، سیم، ریتینر یا الاینر ممکن نیست. از آنجا که این بریس ها شامل سیم هایی می شود که داخل و بیرون دهان را درگیر می کند، ممکن است در نظر اول ظاهر آن کمی عجیب به نظر برسد. اما به هر حال از این وسیله برای هدف مهمی استفاده می شود و بخشی ضروری در اصلاح لبخند برخی افراد است.

انواع هدگیر:

از Retraction headgear (همچنین تحت عنوان اصلاح کننده کلاس II) برای عقب بردن فک فوقانی استفاده می شود و protraction headgear (همچنین تحت عنوان اصلاح کننده کلاس III) برای حرکت فک بالا به جلو در عین هدایت و تثبیت فک پایین مورد استفاده قرار می گیرد. فرآیند انتخاب شده بستگی به نیازهای فرد بیمار دارد. از هدگیر ارتودنسی معمولا هنگامی استفاده می شود که استخوان های فک کودک یا نوجوان همچنان در حال رشد است. به این ترتیب، دستگاه می تواند پیش از تثبیت محل دندان ها و استخوان های فک آنها را در موقعیت جدید قرار دهد.

نصب:

هدگیر دو نوع رایج دارد: نوع کمانی که دارای بندی است که دور پشت گردن قرار می گیرد و سیمی دارد که به جلوی بریس های دندان متصل می شود. نوع قلاب j آن نیز از سیم هایی استفاده می کند که به بریس ها متصل می شود و بند های آن روی سر و گردن قرار می گیرد. طول نهایی درمان به میزان تغییر مورد نیاز در فک و رعایت دستورالعمل ها توسط بیمار بستگی دارد.

دستورالعمل های ویژه:

از آنجا که این دستگاه بر روی بریس ها متصل می شود، باید در زمان خوردن، خوابیدن، ورزش کردن یا هر زمانی که وجود هدگیر می تواند مانعی برای فعالیت بیمار باشد برداشته شود. جلسات معاینه توسط دندانپزشک از اهمیت بالایی برخوردار است. رعایت بهداشت دهان و دندان برای پیشگیری از تجمع پلاک نیز بسیار مهم است.

صرف نظر از میزان تلاش و زمانی که بیمار باید برای استفاده از این وسیله به خرج دهد، تغییر حاصل از آن در زیبایی لبخند فرد ارزش این همه زحمت و سختی را دارد.

منبع

colgate

تورم لثه در پی ارتودنسی: علت و درمان

پس از انجام ارتودنسی برای صاف کردن دندان ها، ممکن است با لثه های متورم شده به دلیل تهاجم بریس به قلمرو آنها رو به رو شوید. اما گاهی تورم لثه در پی ارتودنسی بیشتر از حد انتظار می شود. در اینجاست که بیمار از خود می پرسد کی راحت می شوم؟ استراحت کنید و مطمئن باشید تورم و درد پس از استفاده از بریس طبیعی است.

با این وجود تداوم ورم لثه به خصوص اگر بدون درد باشد می تواند نشان از وجود مسئله دیگری باشد.

مقداری درد عادی است:

پس از نصب بریس های جدید یا تغییر فشار سیم ها احساس درد در دهان شما طبیعی است. دندان ها و فک شما برای ایجاد لبخندی زیبا تحت فشار هستند. استخوان ها در حال از بین رفتن هستند و استخوان های جدیدی در حال شکل گیری است تا محل دندان های شما تثبیت شود. این امر می تواند موجب ایجاد فشار و درد شود. درد و ناراحتی و تورم پس از شروع درمان یا تنگ کردن سیم ها طبیعی است. اما ادامه یافتن تورم لثه در پی ارتودنسی می تواند دلیلی فراتر از سایش ناشی از بریس داشته باشد.

جینجیویت ناشی از تجمع پلاک:

جینجیویت نتیجه تجمع پلاک در دندان های شماست و بریس می تواند دسترسی به پلاک و زدودن آن را دشوارتر کند. به طور طبیعی وقتی غذا در بین بریس گیر کند، می تواند باعث التهاب لثه شود. اگرچه رعایت رژیم غذایی سالم در تمام طول عمر مهم است، این مسئله همزمان با استفاده از بریس اهمیت بیشتری می یابد.

برای کاهش این تورم، تکنیک های مسواک زدن خود را با دندانپزشکتان مرور کنید و بر مسواک و ابزارهای بهداشت و دهان خود سرمایه گذاری بیشتری کنید. برای مثال می توانید از مسواک های برقی یا ارتودنسی خاص استفاده کنید.

تورم لثه به دلیل تغییر هورمونی:

در مورد اغلب بزرگسالان این دلیل برای تورم لثه در پی ارتودنسی صدق نمی کند. اما در مورد زنان باردار و دختران در سن بلوغ این عامل احتمال ابتلا به تورم لثه را افزایش می دهد. بنابراین این دسته افراد در این دوره زمانی درمان خود را شروع نخواهند کرد. اما اگر فردی پیش از بارداری درمان را شروع کرده باشد و اکنون در پی بارداری دچار علائم تورم لثه شده است، تعیین یک جلسه معاینه توسط ارتودنتیست ضروری است.

تحریک لثه توسط بریس:

یکی دیگر از علل تورم، بزرگ شدن لثه یا به اصطلاح پزشکی هایپرتروفی است. این حالت زمانی رخ می دهد که سلول های لثه رشد یا افزایش یابند. در بیشتر موارد، این امر نتیجه وراثت یا عوارض دارویی است، اما ممکن است در اثر استفاده از بریس نیز ایجاد شود. به طور کلی در این زمینه با دندانپزشک خود صحبت کنید و سابقه پزشکی و دارویی خود را با او در میان بگذارید.

درمان تورم لثه در پی ارتودنسی:

به طور کلی بهترین راه برای مقابله با تورم لثه در پی ارتودنسی شناسایی علت و تعیین جلسه معاینه با متخصص است. انجام راه های زیر می تواند به طور خاص به شما کمک کند.

  • زمانی را هر روز به استفاده از نخ دندان اختصاص دهید و دور بریس ها را تمیز کنید.
  • از مسواکی با برس نرم استفاده کنید و آن را هر ۳ ماه عوض کنید.
  • دو دقیقه کامل مسواک بزنید و به براکت ها به طور ویژه توجه کنید.
  • بعد از مسواک با دهان شویه دهان خود را تمیز کنید.
  • برای تسکین تورم از آب نمک استفاده کنید.

منبع

colgate

عوارض اپیسکتومی پس از جراحی

اپیسکتومی به نوعی درمان جراحی اطلاق می شود که در آن ریشه دندان (آپکس) همراه با بافت آلوده و عفونی حذف می شود. این عمل زمانی انجام می شود که نوک ریشه پس از عصب کشی مجددا عفونی می شود. نوک ریشه و بافت آسیب دیده اطراف آن از طریق یک برش کوچک در لثه ها برداشته می شود و سپس منطقه پر شده و بخیه می شود. همانند هر مداخله پزشکی دیگر، این روش نیز دارای خطراتی است و باید در مورد تمام جنبه های این روش و عوارض اپیسکتومی با دندانپزشک خود مشورت کنید.

عوارض اپیسکتومی:

اپیسکتومی روش پیچیده ای نیست و دارای میزان موفقیت بالایی است، به ویژه اگر توسط دندانپزشک متخصص و یا اندودنتیست مجرب انجام شود. با این حال، عوارض اپیسکتومی عبارتند از:

  • شکست کل روش و کشیدن دندان
  • آسیب به عصب
  • انتقال عفونت به سینوس ها

اگر این روش موفقیت آمیز نباشد و بافت آلوده قابل جدا شدن نباشد، دندان باید کشیده شود. پس از کشیدن دندان، خطر انتشار عفونت بسیار کم است. به جای دندان از دست رفته می توان از ایمپلنت یا بریج استفاده کرد.

آسیب به عصب:

بسته به جایی که دندان آسیب دیده قرار دارد، خطرات خاصی برای عصب انتظار می رود. ریشه های دندان که در پشت فک پایین قرار دارند بسیار به اعصاب اصلی مانند عصب مندیبولار نزدیک هستند. این اعصاب در طول انجام پروسه در معرض خطر هستند. با این حال دندانپزشکان به این احتمال توجه می کنند و پیش از انجام این روش دستور انجام رادیوگرافی می دهند. در صورتی که عصب به دندان نزدیک باشد شما را از ممنوعیت انجام این عمل آگاه می کنند.

عفونت سینوس:

اگر دندان آسیب دیده بر روی فک بالا قرار گرفته باشد، عفونت می تواند به سینوس ها گسترش یابد. برای پیشگیری از این امر دندانپزشک برای شما آنتی بیوتیک و سایر داروهای مورد نیاز را تجویز خواهد کرد.

هشدارهایی در مورد آپیسکتومی:

اگر دچار یک بیماری خاص هستید یا داروی خاصی مصرف می کنید، دندانپزشک خود را از این امر آگاه سازید. آنتی بیوتیک ها و داروهای ضد التهابی تجویز شده قبل و بعد از اپیسکتومی ممکن است با سایر داروها تداخل داشته باشند. علاوه بر این، با توجه به دوز بالا بیهوشی مورد نیاز در این روش، ممکن است بیماران مبتلا به فشار خون بالا مجاز به انجام این روش نباشند.

اپیسکتومی در دوران بارداری و شیردهی:

در صورت وجود بارداری یا شیردهی، در مورد امکان انجام این روش با دندانپزشک و متخصص زنان خود مشورت کنید. تمام مشکلات دندانی بهتر است در دوره دوم بارداری درمان شوند.

اگر عفونت رخ دهد، معمولا برای مادر و جنین بهتر است که درمان انجام شود. دستگاه های تصویربرداری مدرن هیچ گونه تهدیدی برای جنین ندارند و برای مادران باردار داروی بی حسی و آنتی بیوتیک های خاص تجویز می شود.

در دوران شیردهی هرگونه عفونت باید سریعا درمان شود. اما در طول دوره درمان شیردهی باید قطع شود.

منبع

dentalfind

داروی اوراورس: پیشرفت های جدید در حوزه دندانپزشکی

بی حسی پایداری که می تواند از سه تا پنج ساعت بعد از یک روش روتین دندانپزشکی طول بکشد اغلب ناخواسته و ناخوشایند است. فرد ممکن است برای حرف زدن، لبخند زدن، خوردن و نوشیدن دچار مشکل شود و حتی یک طرف صورت خود را حس نکند. به تازگی داروی جدیدی توسط سازمان غذا و داروی آمریکا به نام داروی اوراورس ابداع شده است که می تواند بلافاصله تاثیر داروی بیحسی را از بین ببرد و فرد به زندگی عادی خود بازگردد.

این محصول که اخیرا توسط شرکت Novalar Pharmaceuticals معرفی شده است، می تواند به سرعت اثر بیحسی موضعی را از بین ببرد و به بیمار در بازگشت به روال عادی زندگی کمک کند.

داروی اوراورس چگونه عمل می کند؟

اوراورس برای معکوس بی حسی موضعی لب و زبان و همچنین نقص عملکردی مرتبط با آن پس از تزریق استفاده می شود. اثر بی حس کننده موضعی به وسیله تزریق دارو در یک ناحیه خاص در دهان تولید می شود. تأثیر بیحسی های موضعی طولانی مدت است تا از راحتی بیمار در تمام مدت درمان اطمینان حاصل شود.

داروی اوراورس توسط دندانپزشک بلافاصله پس از عمل دندانپزشکی تزریق می شود. بر اساس مطالعات بالینی، بیماران در هنگام تزریق حساسیت کمتری از خود نشان می دهند، زیرا بافت هنوز از تزریق اولیه بی حس است. بنابراین بسیار بعید است که تزریق را حس کنید.

چه کسی می تواند از اوراورس استفاده کند؟

مشاوره با دندانپزشک در مورد استفاده از این روش ضروری است.

داروی اوراورس برای بزرگسالان و کودکان سنین شش سال و بالاتر قابل استفاده است. بنابراین، کودک راحت تر و سریع تر به حالت عادی برمی گردد و از بی حالی ناخواسته رها می شود.

به عنوان مثال، یکی از مزایای استفاده از این روش برای کودکان این است که تمایل آنها برای گاز گرفتن زبان، لپ و لب ها در حالت بی حسی کاهش می یابد و از آسیب های احتمالی پیشگیری می شود.

بزرگسالان نیز پس از استفاده از این دارو سریع تر می توانند به زندگی روزمره برگردند و صحبت کردن، لبخند زدن، خوردن یا نوشیدن برای آنها راحت تر می شود.

مصرف این دارو برای کودکان زیر ۶ سال ممنوع است.

ایمنی:

سازمان FDA ایمنی این دارو را تایید کرده است و اثرات آن برای مقابله با بی حسی اثبات شده است. مطالعات همچنین نشان داده اند که این دارو هیچ گونه تداخل دارویی شناخته شده ای ندارد و هیچ سمیت یا اثرات قابل توجهی بعد از استفاده از آن گزارش نشده است. این دارو با عوارض جانبی جدی همراه نیست.

با این حال، تا به امروز، مطالعات کافی و کنترل شده ای در زنان باردار انجام نگرفته است. بنابراین، استفاده از آن در دوران بارداری ممنوعیت دارد. در صورتی که باردار هستید، بهتر است دندانپزشک خود را از این امر آگاه سازید.

منبع

yourdentistryguide

آفت دهان: علت بروز زخم و درمان آن

آفت دهان یکی از شایع ترین بیماری های دهان است که افراد را در همه جای دنیا مبتلا می کند. ۲۵ درصد از جمعیت این زخم های کوچک، دردناک و ماندگار را دهان خود دارند و میزان عود آن تا ۵۰ درصد است.

آفت دهان بر روی زبان، کام، داخل گونه ها یا لب و پایه لثه ظاهر می شود. در حالی که خوشبختانه زخم ها به طول معمول از بیرون قابل مشاهده نیستند، اما خوردن، بلعیدن و صحبت کردن را برای فرد دردناک می کنند.

علت بروز آفت دهان:

زخم های آفت ویروسی و عفونی نیستند. ممکن است ارثی باشند، زیرا ۳۰ تا ۴۰ درصد از افراد مبتلا به عود دارای سابقه خانوادگی هستند. براساس تحقیقات انجام شده توسط موسسه ملی تحقیقات دندانپزشکی علت بروز آفت دهان می تواند سیستم ایمنی معیوب بدن باشد که از دفاع بدن در برابر بیماری برای حمله و نابودی سلول های طبیعی دهان یا زبان استفاده می کند.

بنابراین به طور کلی علت ناشناخته است؛ با این حال، عوامل زیر احتمال بروز مشکل را افزایش می دهند:

  • تنش
  • نقص ایمنی
  • بیماری یا عفونت
  • بیماری های دستگاه گوارش
  • دستکاری بافت از جمله تمیز کردن دندان ها و لثه و مسواک زدن بیش از حد دندان
  • آسیب به بافت – به عنوان مثال گاز گرفتن داخل دهان
  • خوردن غذاهای ساینده (مانند چیپس سیب زمینی، غلات خشک و میوه های خشک)، غذاهای اسیدی (مانند سرکه) و غذاهای تند
  • غذا یا تماس با مواد آلرژی زا
  • اگر چه هنوز ثابت نشده است، کمبود های غذایی به ویژه کمبود ویتامین B12، اسید فولیک یا آهن نیز ممکن است در این مشکل نقش داشته باشد.
  • تشخیص

اگر فکر می کنید که به طور مکرر دچار آفت دهان می شوید، بهتر است ابتدا برای رد سایر عوارض پزشکی مانند تبخال یا سرطان دهان با دندانپزشک خود مشورت کنید. دندانپزشک می تواند احتمال وجود سطوح تیز در دندان، پروتز دندان، بریس و … را جهت تحریک بافت دهان بررسی کند.

آفت دهان معمولا به شکل یک یا دو لکه قرمز ملایم، گرد و یا بیضی شکل به وجود می آید. این لکه منفرد به زودی گسترش می یابد و زخمی را با مرکز نازک، زرد رنگ و لبه قرمز تشکیل می دهد. وجود زخم باعث می شود که خوردن، صحبت کردن یا رعایت بهداشت دهان و دندان دشوار شود. با بهبود زخم ها، درد نیز کاهش می یابد.

زخم های کوچک یا خفیف، دوره چند روزه تا یک هفته ای دارند و هیچ آسیبی به جا نمی گذارند. در مقابل، بهبودی زخم های بزرگتر یا زخم های عمیق آفتی معمولا چند هفته طول می کشد. در نهایت، زخم آفت مزمن، شدید ترین نوع زخم است که چندین ضایعه به طور همزمان و در کنار هم ایجاد می شوند. درمان این مشکل ممکن است به مداخله دندانپزشک نیاز داشته باشد.

درمان:

اغلب زخم ها بدون نیاز به دخالت درمان می شوند. اگر زخم ها بزرگ یا بسیار دردناک باشد، دندانپزشک می تواند بیحسی موضعی، یک دهانشویه تتراسایکلین یا ضدعفونی کننده کورتیکواسترویید تجویز کند.

درمان های خانگی زیر نیز به تخفیف درد و کوتاه تر شدن دوره بهبودی کمک می کنند:

  • روی زخم ها یخ قرار دهید.
  • دهان را با دیفن هیدرامین کودکان (Benadryl) شستشو دهید. اما آن را نبلعید؛ ممکن است باعث خواب آلودگی شما شود.
  • از استامینوفن، ایبوپروفن یا سایر مسکن ها برای کاهش درد کمک بگیرید.

منبع

yourdentistryguide

جلسات معاینه ریتینر ارتودنسی: تعداد و فواصل

به تصور برخی برداشتن بریس ارتودنسی به معنی خاتمه درمان است. برخی از شنیدن ادامه درمان به وسیله یک ابزار دیگر به نام ریتینر تعجب می کنند. دوره زمانی پس از برداشتن بریس از نظر ثبات نتایج درمان اهمیت زیادی دارد. از آنجایی که پس از اتمام دوره استفاده از بریس، دندان ها تمایل زیادی به برگشتن به موقعیت اولیه خود دارند، استفاده صحیح از ریتینر اهمیت زیادی دارد. این وسیله باید طبق توصیه ارتودنتیست استفاده شود و جلسات معاینه ریتینر طبق زمان بندی ارائه شده پیگیری شود.

حساس ترین دوره درمان:

۶ ماه اول پس از درمان اولیه با بریس حساس ترین زمان است. وضعیت از هر فرد به فرد دیگر متفاوت است، اما اکثر افراد مجبور می شود که به صورت تمام وقت از ریتینر استفاده کنند. گاهی ممکن است که به دلیل همکاری ناکافی بیمار، سایش و پارگی طبیعی یا به دلیل آسیب مستقیم، ریتینر قادر به انجام کامل وظیفه خود نباشد. بنابراین، بسیاری از ارتودنتیست ها در فواصل منظم برنامه جلسات معاینه ریتینر را تنظیم می کنند. در این جلسات جایگیری ریتینر و تنظیم صحیح آن روی دندان بررسی می شود.

هدف: تشخیص زودهنگام

جلسات معاینه ریتینر معمولا بسیار سریع و آسان است. اما برای مقابله با عوارض بالقوه حاصل از خرابی ریتینر اهمیت زیادی دارد. هر چه مشکل سریع تر تشخیص داده شود، درمان عوارض آسان تر و کم هزینه تر خواهد بود. استفاده از یک ریتینر نامناسب به مدت طولانی می تواند موجب بازگشت دندان ها به محل قبل و عدم امکان استفاده از ریتینر شود. در این حالت تنها راه چاره ساخت ریتینر جدید برای موارد خفیف و بازگشت به استفاده از بریس در موارد شدیدتر است.

فواصل جلسات معاینه ریتینر:

جلسات معاینه ریتینر از یک ارتودنتیست به دیگری متفاوت است. به طور معمول، پس از برداشتن بریس به فاصله کوتاهی جلسه ای برای تحویل ریتینر به بیمار و گفتن توصیه های ضروری به او انجام می شود. معمولا این جلسه یک هفته پس از برداشتن بریس و بعد از آماده شدن ریتینر انجام می شود. سپس در فواصل طولانی تر جلساتی برای معاینه دندان ها و تناسب ریتینر با موقعیت دندان ها تعیین می شود. این فواصل معمولا هر ۵ هفته، یک ماه، شش ماه و یک سال یک بار هستند.

منبع

bracesguide