گردشگری دندانپزشکی: همه چیز درباره آن

زمانی که به واژه گردشگری فکر می کنید، احتمالا به یاد آفتاب گرفتن در ساحل یا دیدن جاذبه های مشهور یک شهر جدید می افتید. امروزه گونه های متعددی از گردشگری معرفی شده است: گردشگری دندانپزشکی. گردشگران دندانپزشکی از کشورهای خارجی برای دریافت خدمات دندانپزشکی به کشور دیگری سفر می کنند. در برخی موارد، حتی دیده می شود که گردشگری دندانپزشکی بین دو شهر از یک کشور انجام می شود. در ادامه هر چیز که باید در این مورد بدانید را با هم مرور می کنیم.

مقاصد مشهور گردشگری دندانپزشکی:

کشورهای زیادی در جهان وجود دارند که بر روی گردشگری دندانپزشکی تبلیغ می کنند و به دنبال جذب بیمار از کشورهای دیگر هستند. برخی از مشهورترین این کشورها عبارتند از: مکزیک، آرژانتین، مالزی، تایلند و هند. ایران نیز از مقاصد گردشگری دندانپزشکی برای کشورهای همسایه به شمار می رود. دریافت خدمات دندانپزشکی در ایران، ضمن تعرفه های پایین، با کیفیت بالایی نیز همراه است که حتی با کشورهای اروپایی نیز می تواند رقابت کند.

چرا گردشگری دندانپزشکی رواج یافته است؟

ارائه خدمات دندانپزشکی با قیمت های پایین از دلایل گردشگری دندانپزشکی است. در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، مانند آمریکا و کانادا، دریافت خدمات دندانپزشکی سرسام آور است. به همین دلیل، بیماران به دنبال دریافت خدمات درمانی با هزینه های پایین تر در کشورهای کمتر توسعه یافته برمی آیند.

دلایل زیادی وجود دارد که خدمات دندانپزشکی در کشورهای کمتر توسعه یافته ارزان تر تمام می شود. در این کشورها، هزینه های زندگی، نیروی کار و ملک پایین تر است. بنابراین، دندانپزشکان هزینه های کمتری باید بابت اجاره یا خرید ملک و پرداخت غرامت در صورت اشتباه پرداخت کنند. برای مثال، یک دندانپزشک در آمریکا در صورت انجام خطای پزشکی باید مبلغ بسیار بالایی را پرداخت کند، در حالی که در مکزیک این طور نیست. پرداخت مالیات توسط پزشکان نیز در این کشورها پایین تر است.

تفاوت قیمت ارز در کشورها و سطح درآمد از دیگر دلایل اقدام برای گردشگری دندانپزشکی است. ارزش بالای یک واحد پول باعث می شود که سفر به کشور دیگر برای دریافت خدمات نسبت به درمان در کشور وطن پایین تر تمام شود.

در سال های اخیر، گردشگران زیادی از کشورهای عراق و جمهوری آذربایجان برای دریافت خدمات درمانی دندانپزشکی به کلینیک های دندانپزشکی ایران مراجعه می کنند.

خطرات گردشگری دندانپزشکی:

هر چند در مقاصد گردشگری دندانپزشکی قیمت خدمات پایین تر است، اما همیشه به این معنی نیست که سفر برای درمان ایده خوبی است. خطرات بالقوه زیادی در سفر برای دریافت خدمات دندانپزشکی نهفته است.

استانداردهای دندانپزشکی از مسائل بالقوه ای است که باید مورد توجه قرار گیرد. استانداردهایی که برای درمان در یک کشور اجرا می شود، ممکن است مشابه استانداردهای درمانی موطن نباشد. برای مثال، استانداردهای کنترل عفونت می تواند بسیار متفاوت باشد. استفاده مجدد از دستکش ها یا سوزن های تزریقی ممکن است بیمار را در معرض خطر قرار دهد. خوشبختانه از این نظر ایران در شرایط خوبی به سر می برد و از استانداردهای درمانی بالایی برخوردار است.

موانع زبانی از دیگر مشکلات بالقوه در زمینه گردشگری دندانپزشکی است. دندانپزشک و بیمار ممکن است به یک زبان مشترک صحبت نکنند، یا هر دو به زبان انگلیسی مسلط نباشند. این مسئله می تواند برقراری ارتباط را برای هر دو نفر دشوار سازد. در این شرایط، ممکن است سوتفاهم پیش بیاید و موضوع مسئله ساز شود. برای دریافت درمان صحیح، بیمار باید بتواند به خوبی با دندانپزشک صحبت کند و از روش درمانی پیشنهادی، گزینه های درمان، مراقبت های پس از درمان باخبر شود.

تداوم درمان مشکل دیگری است که در گردشگری دندانپزشکی پیش می آید. در صورتی که خدمات درمانی در کشور دیگری دریافت شود، دندانپزشک نمی تواند به سوابق پزشکی بیمار دسترسی پیدا کند. در عین حال، وقتی بیمار به کشور خود بازگردد، دندانپزشکش نمی داند چه درمانی بر روی او انجام شده و چرا از این روش استفاده شده است. از سوی دیگر، برخی از درمان های دندانپزشکی به معاینه های متعدد پس از درمان اصلی نیاز دارند. برای پیگیری درمان، لازم است که دندانپزشک از سوابق بیمار مطلع باشد.

بنابراین، به طور خلاصه گردشگری دندانپزشکی امکان ملاقات و پیگیری درمان، پیگیری خطاهای دندانپزشکی، و استفاده از بیمه را از بیمار سلب می کند. بنابراین، ممکن است بیمار در نهایت متضرر شود.

دریافت خدمات دندانپزشکی ارزان:

همان طور که گفته شد مهم ترین دلیل برای گردشگری دندانپزشکی دریافت خدمات ارزان است. گردشگری دندانپزشکی  تنها شامل سفر به کشور دیگری نمی شود. دیده می شود که برخی از بیماران برای دریافت خدمات، شهر دیگری را در کشور خود انتخاب می کنند که هزینه های زندگی و درمان در آن پایین تر از شهر محل زندگی خودشان است.

روش های زیادی وجود دارد که می توانید با استفاده از آنها خدمات دندانپزشکی را با هزینه پایین دریافت کنید، بدون آنکه مجبور شوید به شهر یا کشور دیگری مراجعه کنید.

دریافت درمان در دانشکده های دندانپزشکی یا مراکز درمانی وابسته به دانشگاه از گزینه های دریافت خدمات درمانی با هزینه های پایین تر است. دانشجویان دندانپزشکی می توانند خدماتی مانند عصب کشی، روکش دندان و حتی ارتودنسی را ارائه دهند. برای دریافت خدمات درمانی، نزدیک ترین درمانگاه وابسته به دانشکده دندانپزشکی را به محل زندگی خود بیابید. در مورد سوابق درمانی دندانپزشکان مرکز و میزان رضایت بیماران از آنها اطلاعات کسب کنید.

برخی از دندانپزشکان خدمات درمانی را با طرح های ویژه ارائه می دهند. برای مثال، ارائه خدمات در زمان های خاصی برای دانشجویان، خانواده های دارای نیازهای خاص و غیره با هزینه کمتری انجام می شود. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه تخفیف ها و طرح های درمانی به وبسایت یا کلینیک های دندانپزشکی مراجعه کنید.

و البته پیشگیری راحت ترین راه برای پیشگیری از وارد شدن هزینه های دندانپزشکی و نیاز به گردشگری دندانپزشکی است. با مسواک زدن با خمیردندان حاوی فلوراید، نخ دندان کشیدن و مراجعه برای معاینه دوره ای دندان ها می توانید از وارد شدن هزینه های سنگین درمانی به خود پیشگیری کنید.

گردشگری دندانپزشکی برای دریافت خدمات دندانپزشکی ارزان تر می تواند وسوسه کننده باشد، اما باید بدانید که برای چه چیزی پول می پردازید. خدمات درمانی با هزینه های پایین تر ممکن است به دلیل کیفیت پایین تر مرکز یا عدم تجربه باشد. هزینه های جبران و ترمیم عواقب یک درمان نامناسب بسیار بیشتر از پرداخت هزینه برای یک مرکز با کیفیت و مدرن است.

منبع:

colgate

ریتینر ارتودنسی: همه چیز درباره آن

ریتینر از ابزارهای مهم ارتودنسی است که برای حفظ موقعیت و تراز دندان ها به کار می رود و امروزه انواع مختلفی از آن وجود دارد. ارتودنتیست، این ابزار را به عنوان مرحله نهایی درمان یا به عنوان جایگزین کاملی برای بریس استفاده می کند.

چرا پس از خاتمه درمان ارتودنسی از این ابزار استفاده می شود؟

حتی پس از آنکه دندان ها در موقعیت جدید خود قرار گرفتند، تاثیر جویدن، رشد و فرسایش هر روزه می تواند موجب برگشت دندان ها به جای قبلی خود می شود.

در صورتی که ریتینر متحرک باشد، از بیمار خواسته می شود که در ساعات خاصی از آن استفاده کند تا دندان ها دچار مشکل نشوند.

ریتینرها به صورت ثابت و متحرک هستند و از سیم یا پلاستیک ساخته شده اند.

ثابت:

نوع ثابت این ابزار معمولا از سیم نازکی ساخته شده است که پشت دندان پیش فک بالا و پایین قرار می گیرد و همانند براکت به دندان چسبانده می شود. از آنجا که از این نوع سیم روی چند دندان را می گیرد، تمیز کردن دندان ها به فلاس تریدر یا ابزارهای مشابه نیاز دارد. با وجودی که این نوع ریتینرها به زمان بیشتری برای تمیز کردن نیاز دارند، اما بهترین نتیجه را دربردارد، زیرا به صورت ۲۴ ساعته در ۷ روز هفته دندان ها را در جای خود نگه می دارند.

متحرک:

نوع متحرک آن معمولا ترکیبی از سیم است که روی دندان پیش فک بالا و پایین قرار می گیرد و دارای یک بخش اکریلیک و چند قلاب است که دور دندان های خلفی قرار می گیرند تا ابزار را در جای خود نگه دارند.

ریتینر اسیکس نوع دیگری از این دسته است که به شکل قالبی شفاف روی دندان پوشیده می شود.

از آنجا که این مدل متحرک است، تمیز کردن دندان ها کار ساده ای است، اما بیمار باید هر روز و به مدت مشخصی از آن استفاده کند. در ابتدا از شما خواسته می شود که در تمام شبانه روز به مدت حداقل سه ماه از آن استفاده کنید. در صورتی که هیچ گونه حرکتی در دندان ها مشاهده نشد، از شما خواسته می شود که ریتینر را تنها در شب و به مدت چند ساعت در روز استفاده کنید.

مهم ترین عیب نوعمتحرک، این است که ممکن است گم شود یا آسیب ببیند یا در صورت تماس با گرما تغییر شکل دهد. همچنین، بهتر است هرگز ریتینر خود را روی میز و در دسترس کودکان رها نکنید. تعویض این ابزار برای شما هزینه دربردارد. بنابراین، بهتر است در زمانی که از آن استفاده نمی کنید، آن را در جعبه مخصوص به خود قرار دهید.

چه مدت باید از ریتینر استفاده کرد و فواصل جلسات درمانی چقدر است؟

۶ ماه اول پس از درمان اولیه با بریس حساس ترین زمان است. وضعیت از هر فرد به فرد دیگر متفاوت است، اما اکثر افراد مجبور می شود که به صورت تمام وقت از ریتینر استفاده کنند. گاهی ممکن است که به دلیل همکاری ناکافی بیمار، سایش و پارگی طبیعی یا به دلیل آسیب مستقیم، ریتینر قادر به انجام کامل وظیفه خود نباشد. بنابراین، بسیاری از ارتودنتیست ها در فواصل منظم برنامه جلسات معاینه را تنظیم می کنند. در این جلسات جای گیری ابزار و تنظیم صحیح آن روی دندان بررسی می شود.

جلسات معاینه معمولا بسیار سریع و آسان است. اما برای بررسی وضعیت دندان ها و احتمال عود درمان اهمیت دارد. هر چه مشکل سریع تر تشخیص داده شود، درمان عوارض آسان تر و کم هزینه تر خواهد بود. استفاده از یک ریتینر نامناسب به مدت طولانی می تواند موجب بازگشت دندان ها به محل قبل و عدم امکان استفاده از قالب پیشین شود. در این حالت تنها راه چاره ساخت قالب جدید برای موارد خفیف و بازگشت به استفاده از بریس در موارد شدیدتر است.

فواصل جلسات معاینه:

جلسات معاینه از یک ارتودنتیست به دیگری متفاوت است. به طور معمول، پس از برداشتن بریس به فاصله کوتاهی جلسه ای برای تحویل ریتینر به بیمار و گفتن توصیه های ضروری به او انجام می شود. معمولا این جلسه یک هفته پس از برداشتن بریس و بعد از آماده شدن قالب انجام می شود. سپس در فواصل طولانی تر جلساتی برای معاینه دندان ها و تناسب ریتینر با موقعیت دندان ها تعیین می شود. این فواصل معمولا هر ۵ هفته، یک ماه، شش ماه و یک سال یک بار هستند.

الاینر چه تفاوتی با ریتینر دارد؟

  • الاینر ابزاری در ارتودنسی است که برای حرکت دادن دندان ها در ارتودنسی به کار می رود. از این ابزار برای درمان ناهنجاری های خفیف دندان استفاده می شود. بنابراین امکان استفاده از این روش در بیمار باید به تایید ارتودنتیست برسد.
  • ریتینر ابزاری است که توسط ارتودنتیست پس از خاتمه درمان با بریس یا الاینر برای ثابت نگه داشتن دندان ها در موضع صحیح تجویز می شود. این ابزار برای حرکت دادن دندان ها طراحی نشده است و تنها برای پیشگیری از عود درمان ارتودنسی استفاده می شود.
  • مهم ترین تفاوت ریتینر با الاینر در هدف استفاده از آن است. هر چند هر دو شبیه هم و شفاف هستند، اما عملکرد آنها کاملا متفاوت است.
  • الاینر از مواد ترموپلاستیک مشابه ریتینر اسیکس ساخته شده است. با این حال، الاینر نازک تر از اسیکس است.
  • الاینر با هدف حرکت دادن دندان ساخته شده است. در حالی که ریتینرها موجب حرکت دندان نمی شود و آنها را در موقعیت فعلی حفظ کند.
  • الاینر دارای اتصالاتی است که به انجام حرکات پیچیده دندان کمک می کند. ریتینرها فاقد چنین اتصالاتی است.
  • لبه های الاینر معمولا صاف تر است و در ۰٫۵ تا ۲ میلیمتر در خط لثه تمام می شود. در حالی که لبه های ریتینر در ۲ تا ۳ میلیمتر در خط لثه تمام می شود.
  • الاینر به نحوی طراحی شده است که می تواند در طول درمان با دندان های در حال رشد مطابقت یابد. با این وجود، در ریتینر این امکان وجود ندارد و این ابزار برای انجام هیچ نوع حرکتی در دندان طراحی نشده است.
  • الاینر تری شفاف و غیر قابل مشاهده ای است که روی دندان ها قرار می گیرد. اما ریتینرها در سه نوع عرضه می شوند: ریتینر اسیکس (شفاف)، ریتینر هاولی (نوع متحرک که دارای سیم فلزی است که روی دندان های پیشین قرار می گیرد) و ریتینر ثابت (یک سیم فلزی با مواد هم رنگ دندان به قسمت داخلی دندان های پیشین در فک بالا و پایین متصل می شود).

مراقبت از ریتینر چگونه انجام می شود؟

بسیاری از مشکلات رایج با ریتینرها را می توان از طریق پیشگیری حل کرد. به این معناست که جای گیری نامناسب قالب، درهم ریختگی مجدد دندان ها، درد، یا سایر مشکلات رایج قابل پیشگیری است. کلید اجتناب از مشکلات عبارتند از: پیگیری دستورالعمل های استفاده، مراجعه منظم برای معاینه و تماس با ارتودنتیست در صورت بروز مشکل.

استفاده از ریتینر طبق دستورالعمل های ذکر شده مهمترین بخش درمان است. عدم استفاده از این ابزار توسط بیمار دلیل شماره یک در هم ریختگی مجدد دندان ها پس از برداشتن بریس است. هنگامی که بریس ها برداشته می شوند و از ریتینر مناسبی استفاده می شود، دندان ها شانس کمتری برای حرکت دارند. اگر از ریتینر استفاده نشود، مشکلات فرد افزایش می یابد. اگر ریتینر توسط بیمار استفاده نشود، دندان حرکت می کند و دیگر ریتینر در محل خود قرار نمی گیرد. این امر موجب حرکت بیشتر دندان می شود. در نتیجه پس از بروز این مشکل باید بلافاصله با ارتودنتیست قرار ملاقاتی را برای بررسی امکان استفاده از ریتینر قبلی یا نیاز به سفارش ریتینر جدید تنظیم کرد. در بدترین حالت، اگر دندان ها بسیار زیاد حرکت کرده باشند، ارتودنتیست استفاده مجدد از بریس را توصیه خواهد کرد.

چه زمانی باید فورا با ارتودنتیست خود تماس بگیرم؟

همانطور که قبلا ذکر شد، تشخیص زودهنگام و مدیریت ریتینر می تواند به طور چشمگیری مشکلات بالقوه را کاهش دهد. موارد تماس با ارتودنتیست در رابطه با مراقبت از ریتینر عبارتند از: شکستن ریتینر، گم شدن آن، حرکت دندان، ریتینر بیش از حد تنگ یا دردناک، ترک خوردن قسمتی از ریتینر.

منبع

bracesguide

alignwisesmile

bracesguide

colgate

 

موم ارتودنسی: موارد کاربرد و طریقه استفاده

موم ارتودنسی یا واکس ماده نرمی است که به صورت موقت برای پوشاندن سطوح تیز ابزارهای ارتودنسی داخل دهان به کار می رود. این ماده برای حفاظت از بافت داخل دهان، مانند لثه ها، لب ها و جداره گونه استفاده می شود.

موم ارتودنسی اغلب با استفاده از پارافین، موم زنبور عسل یا موم کارنوبا ساخته می شود. این ماده در دمای اتاق جامد است، اما گرمای دستان شما آن را نرم می کند. موم نرم شده را می توان به بخش های تیز ابزارهای ارتودنسی در داخل دهان چسباند. موم روی این نواحی می چسبد و سطح صافی را ایجاد می کند.

این ماده وقتی روی ابزار مالیده شود شفاف و غیر قابل تشخیص است. بسیاری از برندهای موم ارتودنسی بدون طعم هستند، اما برخی از برندها از طعم دهنده هایی مانند نعنا، گیلاس یا آدامس برای بهبود طعم آن در دهان فرد استفاده می کنند.

موارد استفاده رایج از موم ارتودنسی چیست؟

اگر تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، موم ارتودنسی می تواند درمان را برای شما بسیار ساده تر کند. معمولا در ابتدای شروع دوره درمان، موم ارتودنسی در کیت مراقبت از دندان توسط ارتودنتیست به بیمار تحویل داده می شود. این موم ها در بسته بندی های کوچک و مناسب قرار دارند و می توانید آنها را همیشه در کیف خود همراه داشته باشید.

در بسیاری از مواقع، به خصوص در ابتدای درمان، براکت ها به بافت داخل دهان می کشند و موجب بروز ناراحتی در بیمار می شوند. سایش مداوم براکت به بافت نرم و حساس دهان و نیز وجود لبه های تیز موجب ایجاد زخم در دهان بیمار می شود. سایش ابزار ارتودنسی به بافت دهان می تواند موجب شکل گیری نقاط قرمز یا تاول شود که در این موارد غذا خوردن بسیار آزاردهنده است. نادیده گرفتن این نوع زخم ها می تواند موجب عفونی شدن آنها شود. در برخی موارد، بهبودی زخم داخل دهان یک هفته طول می کشد که در این مدت لازم است از وارد شدن آسیب بیشتر به بافت دهان جلوگیری شود.

موم ارتودنسی می تواند این لبه ها را پوشش دهد و موجب راحتی بیمار شود. به علاوه، بروز موقعیت اورژانس ارتودنسی در طول درمان امر غیر قابل انتظاری نیست. بسیاری دیده می شود که جویدن یک ماده غذایی سفت یا وارد شدن یک ضربه به صورت موجب بیرون زدن براکت یا سیم های ارتودنسی می شود. اگر این اتفاق زمانی رخ دهد که مطب دندانپزشکی تعطیل است یا بیمار در تعطیلات به سر می برد، وجود تکه های براکت یا سیم های لق شده در دهان می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. استفاده از موم ارتودنسی می تواند راه حل موقتی تا زمان مراجعه به مطب ارتودنتیست باشد.

موم ارتودنسی تنها برای بیماران ارتودنسی استفاده نمی شود. این ماده کاربردهای زیادی در دندانپزشکی دارد. برای مثال شکستن دندان از موقعیت هایی است که می توانید در آن از این ماده استفاده کنید. با پوشاندن لبه های تیز دندان شکسته با موم می توانید تا زمان رسیدن به دندانپزشک از بافت دهان خود محافظت کنید.

حتی کسانی که از دندان مصنوعی استفاده می کنند نیز باید همواره یک بسته موم در خانه داشته باشند. گاهی بیمارانی که از پروتز جزئی برای جایگزینی دندان های از دست رفته خود استفاده می کنند، با قاب های فلزی نگه دارنده پروتز در جای خود احساس مشکل می کنند. عادت کردن به پروتز دندان مصنوعی کمی زمان می برد و تا آن روز بیمار باید با استفاده از روش های موجود به راحتی خود کمک کند. موم ارتودنسی می تواند التهاب لثه ناشی از تماس با قاب پروتز دندان مصنوعی را کاهش دهد.

همان طور که در بالا آمد، موم ارتودنسی در بسیاری از موارد التهاب بافت دهان می تواند به کمک بیمار بیاید، اما این روش تنها یک راه حل موقت است. در صورتی که متوجه وجود لبه های تیز ناشی از شکستن دندان یا ابزارهای ارتودنسی در دهان خود شدید، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک می تواند درمان مناسب را به شما پیشنهاد دهد و اقدامات لازم برای حل بلندمدت مشکل انجام شوند.

موم ارتودنسی را چطور باید استفاده کرد؟

پیش از استفاده از موم، دندان های خود را مسواک بزنید و دست های خود را به خوبی بشویید. سپس، تکه ای موم را به اندازه یک نخود بردارید و آن را به شکل توپ گرد کنید. موم ارتودنسی را بین انگشتان خود گرم کنید و به آرامی توپ گرد شده را به شکل یک صفحه صاف کنید. به آرامی آن را روی لبه های تیز قرار دهید تا کاملا آنها را بپوشاند. موم را کمی به سطح فشار دهید تا به آن بچسبد. اگر موم از محل خود جدا شد، مقدار آن را کمی بیشتر کنید.

در زمان استفاده از موم ارتودنسی، همچنان می توانید به خوردن و آشامیدن ادامه دهید. ما به شما اطمینان می دهیم که اگر به طور سهوی موم از روی سطح مورد نظر جدا شود و بلعیده شود، هیچ خطری شما را  تهدید نخواهد کرد. این ماده حاوی هیچ نوع ماده شیمیایی مضری نیست.

در صورتی که به موم ارتودنسی نیاز دارید، می توانید آن را از تمام داروخانه های معتبر تهیه کنید. در صورتی که در وضعیت اورژانس قرار دهید و به داروخانه دسترسی ندارید، می توانید از یک آدامس بدون قند به جای موم استفاده کنید.

موم ارتودنسی در مواقع اورژانس دندانپزشکی ماده ارزشمندی است که می تواند تا زمان رسیدن به دندانپزشک از بافت نرم دهان شما حفاظت کند. بنابراین، نگه داشتن مقداری از آن در خانه ایده خوبی است.

نکات مهم برای استفاده از موم ارتودنسی:

همیشه قبل از مسواک زدن دندان های خود، موم را جدا کنید، زیرا برس های مسواک به آن گیر می کنند.

بهتر از بعد از هر بار مصرف مواد غذایی، موم را با تکه ای جدید تعویض کنید. موم محل خوبی برای گیر کردن مواد غذایی و رشد و تکثیر باکتری هاست. موم پس از مدتی که از ماندن آن در دهان می گذرد پوسته پوسته می شود و به محل خوبی برای رشد باکتری ها تبدیل می شود. برای مراقبت از دندان های خود بهتر است بعد از وعده های غذایی آن را تعویض کنید.

منبع:

colgate

 

ریمینرالیزاسیون دندان: پیشگیری و محصولات مفید

آیا ریمینرالیزاسیون دندان امکان پذیر است؟ مینای دندان از مواد معدنی تشکیل شده است که در استحکام آن نقش به سزایی دارند. از بین رفتن این مواد در اثر تماس با مواد اسیدی و مسواک زدن شدید باعث شروع روند پوسیدگی دندان می شود. اخیرا تبلیغاتی در مورد ریمینرالیزاسیون دندان می شود. آیا این محصولات موثر هستند؟

برای درک ریمینرالیزاسیون دندان، باید از بدانید از بین رفتن این مواد چه تاثیری بر بروز لکه های سفید یا پوسیدگی دندان دارد. محیط دهان، و نیز محصولاتی که استفاده می کنیم، نقش مهمی در استحکام مینای دندان دارند. بهداشت دهان و دندان، رژیم غذایی و سبک زندگی شما نقش مهمی در وضعیت مینای دندان دارند. هر چند مینای دندان ساخته نمی شود، اما با مراقبت صحیح ریمینرالیزاسیون دندان امکان پذیر است.

برای آنکه مطمئن شوید آیا ریمینرالیزاسیون دندان واقعیت دارد، بهتر است کمی با مبارزه هر روزه مینای دندان و محیط دهان آشنا شوید. به طور کلی، پس از شکل گیری کامل، مینای دندان دیگر در بدن ساخته نمی شود. اما سطح آن از رژیم غذایی، میزان بزاق دهان، و عوامل دیگر تاثیر پذیر است. یک رژیم غذایی سالم باعث می شود که هر روز مینای دندان شما مواد معدنی مفید را دریافت کند و خود را تا حدی بازسازی کند. بزاق دهان نیز به مینرالیزه شدن مینای دندان کمک می کند.

بنابراین، ریمینرالیزاسیون دندان واقعیت دارد.

اما باید بدانید که این روند با روند مخرب دیگری تحت عنوان دیمینرالیزه شدن مینای دندان همراه است. تبعیت از یک رژیم غذایی پر شکر و اسیدی باعث می شود که مواد معدنی مینای دندان از آن جدا شوند و مینای دندان تضعیف شود. خشکی دهان، عدم رعایت بهداشت دهان و دندان و تجمع پلاک و باکتری باعث می شوند که مینای دندان مواد معدنی خود را از دست بدهد.

در واقع، هر دو روند فوق هر روز به طور دائم در دهان در حال وقوع هستند. اینکه کدام یک بر دیگری غلبه کند، سلامت دهان و دندان شما را مشخص می کند. اگر روند دیمینرالیزه شدن مینای دندان غالب شود، شما دچار پوسیدگی دندان خواهید شد و اگر ریمینرالیزاسیون دندان سبقت بگیرد، دندان های سالم و زیبایی خواهید داشت.

چرا بزاق دهان در ریمینرالیزاسیون دندان اهمیت زیادی دارد؟

بهترین دفاع بزاق دهان است. بزاق دهان حاوی مواد معدنی است که به طور طبیعی با پاک کردن دندان ها از باکتری و پلاک موجب استحکا» آنها می شود. همچنین، بزاق دهان محیط دهان را از حالت اسیدی خارج می کند که نقش مهمی در پیشگیری از پوسیدگی دندان و ریمینرالیزاسیون دندان دارد. تبادل سالم این مواد معدنی، به نام یون های فسفر و کلسیم، به طول دائم در طول روز انجام می گیرد.

بزاق وضعیت دهان شما را در حالت خنثی یا قلیایی نگه می دارد. pH مطلوب برای دهان حدود ۷٫۵ تا ۸٫۵ است که برای ریمینرالیزاسیون دندان ایده آل است. در صورتی که pH دهان شما پایین تر از ۵٫۵ بیاید، احتمال از دست رفتن مواد معدنی دندان بیشتر می شود. به یاد داشته باشید که برخی بیماری های خاص و خود ایمنی می توانند بر جریان بزاق دهان تاثیر بگذارند و موجب ابتلای بیمار به خشکی دهان شوند. این عارضه می تواند در اثر مصرف برخی دارو ها نیز رخ دهد.

پیشگیری از دیمینرالیزه دندان:

در حالی که بزاق دهان خط اول دفاع است، رژیم غذایی و رعایت بهداشت دهان و دندان نیز در ریمینرالیزاسیون دندان نقش مهمی دارند. رژیم های غنی از شکر، کربوهیدرات ها و محصولات اسیدی مانند نوشابه و نوشیدنی های گازدار، می توانند سلامت مینای دندان را تا حدی به خطر بیاندازند. پلاک های باکتریایی که موجب پوسیدگی دندان می شوند، همیشه در دهان حاضر هستند، اما زمانی خطر آنها تشدید می شود که در معرض این گزینه های غذایی قرار می گیرند. این نوع مواد خوراکی به سوخت باکتری ها تبدیل می شوند و موجب تکثیر و فعالیت آنها می شوند. در نتیجه، باکتری از خود اسید تولید کرده و این اسید موجب دیمینرالیزه دندان می شود.

چگونه می توان مانع فعالیت مخرب باکتری ها شد؟ رعایت بهداشت دهان و دندان می تواند از فعالیت باکتری ها جلوگیری کند:

  • روزی دو بار و هر بار به مدت دو دقیقه مسواک بزنید.
  • هر روز نخ دندان بکشید.
  • از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده کنید.

مراجعه منظم به دندانپزشک برای چک آپ ها و بررسی احتمال پوسیدگی دندان در نقاطی از مینای دندان نیز می تواند به پیشگیری از دیمینرالیزه شدن دندان کمک کند. دندانپزشک می تواند با استفاده از فلوراید تراپی به ریمینرالیزاسیون دندان کمک کند. استفاده از محصولات حاوی فلوراید مانند وارنیش ها و خمیردندان ها در خانه نیز می توانند برای پیشگیری از پوسیدگی دندان موثر باشند.

کدام محصولات می توانند به ریمینرالیزاسیون دندان کمک کنند؟

اخیرا تبلیغات زیادی در بازار بر روی محصولاتی انجام می شود که مدعی ریمینرالیزاسیون دندان هستند. هر چند فلوراید سال هاست که به طور گسترده در انواع محصولات دهان و دندان به کار می رود، در این دسته محصولات از فرمول ها و روش های جدید برای ریمینرالیزاسیون دندان استفاده شده است. فلوراید با باکتری ها مبارزه می کند و مینای دندان را مستحکم می کند. این ماده به صورت فعال در اغلب خمیردندان ها پیدا می شود. در راستای همین طرح، خمیردندان های جدیدی در بازار ارائه شده اند که مدعی بازسازی مینای دندان هستند. این خمیردندان ها حاوی فلوراید و کلسیم طبیعی هستند. افزوده شدن کلسیم روند ریمینرالیزاسیون دندان را تسریع کرده و به آن بهبود بخشیده است. به علاوه، کلسیم فسفات آمورف (ACP)، هم به تنهایی و هم در ترکیب با پروتئین شیر (CPP)، می تواند به مینای دندان کمک کند. این ماده باعث می شود که مدت زمان اثربخشی فلوراید بر ریمینرالیزاسیون دندان افزایش یابد.

هر چند محصولات موجود در بازار می توانند این روند را ساده تر کنند، علم باید همچنان به راه خود در رسیدن به روش های ریمینرالیزاسیون دندان ادامه دهد. شما می توانید با بهبود تعادل ترشح بزاق، رعایت بهداشت دهان و دندان، مراجعه به دندانپزشک و استفاده از محصولات ریمینرالیزاسیون دندان به استحکام دندان های خود کمک کنید. شاید کمی گیج کننده باشد، اما این کارها می توانند به مینای دندان شما کمک کنند که خود را در برابر عوامل مخرب سالم نگه دارد.

منبع:

colgate

پارگی بافت دهان: درمان و پیشگیری

کودکان اغلب دچار پارگی بافت دهان می شوند که بیشتر در موقع بازی، بالا و پایین پریدن یا شرکت در ورزش رخ می دهد. پارگی بافت دهان در بزرگسالان نیز در اثر وقوع تصادف یا حادثه محتمل است. معمولا این آسیب ها را می توان با استفاده از کمک های اولیه در خانه درمان کرد. لثه، زبان و لب دارای منبع خون غنی هستند و زمانی که دچار آسیب می شوند، خونریزی از بافت شدید است.

انواع پارگی بافت دهان:

زبان:

پارگی و آسیب به زبان و داخل گونه ها از رایج ترین انواع پارگی بافت دهان است. معمولا، حادثه در اثر گاز گرفتن زبان در هنگام غذا خوردن رخ می دهد. به ندرت پارگی زبان به بخیه نیاز دارد. حتی اگر، پارگی جزئی وجود داشته باشد، زخم به خودی خود بهبود می یابد.

لب بالا:

پارگی و کبودی لب بالا معمولا در اثر افتادن رخ می دهد. تکه ای بافت لب بالا را به لثه متصل می کند که فرنوم خوانده می شود. پارگی فرنوم شایع است و معمولا بدون نیاز به بخیه بهبود می یابد. با این حال، هر بار که لب را بلند کنید تا به بافت آن نگاهی بیاندازید، موضع خونریزی خواهد کرد.

لب پایین:

پارگی لب پایین معمولا در اثر فشار دندان در اثر تروما رخ می دهد. معمولا لب بین دندان های بالا و پایین گیر می کند و پاره می شود. تنها در صورتی که پارگی شدید باشد، معمولا به بخیه نیازی نیست.

آسیب شدید بافت دهان:

این نوع آسیب در لوزه ها، کام نرم و پشت گلو دیده می شود و معمولا در اثر افتادن روی زمین با یک جسم تیز در دهان رخ می دهد. این نوع آسیب با احتمال بالای عفونت همراه است.

کمک های اولیه در زمان پارگی بافت دهان به چه صورت انجام می شود؟

  • ابتدا بیمار را آرام کنید و به او اطمینان دهید که می خواهید به او کمک کنید.
  • روی زخم پارچه تمیزی قرار دهید و آن را فشار دهید تا خونریزی متوقف شود.
  • دست های خود را به خوبی بشویید.
  • در صورتی که پارگی بافت دهان بر روی لب و نواحی بیرونی رخ داده است، موضع را به خوبی با آب و صابون بشویید اما زخم را نسایید.
  • هر گونه ذرات خاک را از روی موضع بشویید. زخمی که به خوبی تمیز نشده باشد می تواند باعث بروز اسکار شود:
  • یک لوسیون یا کرم ضدعفونی کننده روی زخم قرار دهید.
  • به بیمار بستنی یا یخ بدهید تا بمکد، تا خونریزی و تورم کاهش یابد.
  • هر روز موضع را چک کنید و آن را خشک و تمیز نگه دارید.
  • از فوت کردن زخم خودداری کنید زیرا می تواند موجب رشد و تکثیر باکتری در آن شود.
  • در صورتی که زخم داخل دهان است، آن را به خوبی با آب سرد به مدت چند دقیقه بشویید. هر گونه خاک و ذرات خارجی را از پارگی بافت دهان خارج کنید.
  • هر روز زخم را بررسی کنید و آن را تمیز کنید.

حتی کوچک ترین پارگی روی لب می تواند موجب تفاوت در مرز و ظاهر لب ها شود. این نوع پارگی بافت دهان به بخیه نیاز دارد تا مرز لب ها هماهنگ حفظ شود و احتمال بروز اسکار روی آن کاهش یابد. پارگی معمولا در گوشه های دهان، در جایی که لب بالا و پایین به هم متصل شوند، رخ می دهد که احتمال خونریزی شدید در آن بالاست.

کبودی، تاول یا تورم روی لب ها در اثر تروما را می توان با مکیدن یخ یا بستنی و قرار دادن کمپرس یخ روی موضع درمان کرد. کمپرس را به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی موضع قرار دهید و همین مدت نیز به بافت دهان استراحت دهید. قرار دادن کمپرس را در ۲۴ ساعت اول پس از بروز آسیب ادامه دهید.

درمان پارگی بافت دهان چه زمانی باید توسط پزشک انجام شود؟

در برخی موارد پارگی بافت دهان به درمان تخصصی فراتر از درمان های خانگی نیاز دارد که باید زیر نظر جراح دهان و دندان یا دندانپزشک انجام شود. به طور کلی، در موارد زیر باید هرچه سریع تر به پزشک مراجعه کنید:

  • وجود خونریزی که پس از اعمال ۵ تا ۱۰ دقیقه فشار با پانسمان تمیز متوقف نمی شود. در صورتی که خونریزی شدید است، فشار را به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه ادامه دهید بدون آنکه پانسمان را برای نگاه کردن به زخم بردارید. در صورتی که پانسمان غرق خون شد، یک پانسمان جدید روی پانسمان قبلی قرار دهید، اما پارچه قبلی را از روی زخم برندارید. دقت داشته باشید که به دلیل وجود عروق خونی فراوان در این ناحیه، حتی در شرایط معمولی نیز پارگی بافت دهان می تواند با خونریزی شدید همراه باشد. بنابراین، تنها زمانی با پزشک تماس بگیرید که خونریزی پس از ۱۰ دقیقه متوقف نشود.
  • پارگی بافت دهان عمیق یا بیشتر از سه سانت باشد.
  • بریدگی بزرگی روی صورت به وجود آمده باشد.
  • بافت دهان پر از خاک و اجسام خارجی و آلودگی شده است و جسمی مانند سنگ یا شن وارد بافت دهان شده است.
  • پارگی بافت دهان با لبه های ناهموار و جدا شده همراه باشد.
  • پارگی بافت دهان در اثر گاز گرفتگی حیوانات ایجاد شده باشد.
  • آسیب با درد یا شکستگی استخوان صورت و فک همراه باد.
  • نشانه هایی از عفونت در بیمار دیده می شود؛ مانند افزایش گرما، قرمزی، تورم یا تخلیه چرک

همچنین در شرایط زیر نیز با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که بیمار در پنج سال گذشته واکسن کزاز تزریق نکرده باشد یا در صورتی که از تزریق واکسن کزاز در نوبت قبلی اطمینان نداشته باشید.
  • در صورتی که نگران زخم هستید یا هر نوع سوالی درباره پارگی بافت دهان دارید.

پیشگیری از پارگی بافت دهان:

از دستورالعمل های زیر برای پیشگیری از پارگی بافت دهان در کودکان و بزرگسالان استفاده کنید:

  • به کودک خود بیاموزید که هرگز با در دست داشتن یک شی تیز یا نگه داشتن آن در دهانش، ندود یا راه نرود.
  • به کودک خود بیاموزید که هرگز چیزی تیز یا سخت و دارای گوشه های نیز را نجود و به دهان نبرد.
  • اگر در ورزش های رزمی و خطرناک شرکت می کنید، از گارد دهان برای پیشگیری از پارگی بافت دهان استفاده کنید. گارد دهان نوعی محافظ پلاستیکی است که روی دندان ها قرار می گیرد و از وارد شدن فشار به بافت نرم دهان جلوگیری می کند. گارد دهان در دو نوع سفارشی و آماده در دسترس است. انواع آماده را می توانید از داروخانه تهیه کنید. با این حال، برای ایمنی و راحتی بیشتر بهتر است از یک گارد دهان سفارشی استفاده کنید. دندانپزشک از دندان های شما قالب گیری می کند و از روی آن گارد دهان را برای شما آماده می کند.

منبع:

stanfordchildrens

 

اورژانس دندانپزشکی: چه زمانی باید مراجعه کنیم؟

اورژانس دندانپزشکی و دانستن اقدامات ضروری در این حین می تواند به معنی نجات یا از دست رفتن دندان باشد. هر مشکلی اورژانس نیست و هر چیزی را نیز نباید نادیده گرفت. اما وجه تمایز این دو چیست؟ در ادامه به برخی از مهم ترین موارد اورژانس دندانپزشکی و روش برخورد با آنها اشاره می کنیم.

لازم است بدانیم که کدام آسیب های جز اورژانس دندانپزشکی طبقه بندی می شوند تا از مراجعه غیرضروری به مطب دندانپزشک خودداری شود. حادثه در هر ساعتی از شبانه روز می تواند رخ دهد. برخی از آسیب ها لازم است سریعا درمان شوند، در حالی که برای درمان برخی دیگر می توانید تا چند روز صبر کنید.

برخی از رایج ترین آسیب های دهان شامل شکستن دندان، کنده شدن دندان، گیر کردن مواد غذایی بین دندان، وارد شدن ضربه به صورت، پارگی بافت دهان، و دندان درد می شود. بسته به شدت آسیب و محل دندان گاهی لازم است درمان در کمتر از یک ساعت انجام شود. در این شرایط به عنوان اورژانس دندانپزشکی باید هر چه سریع تر به یک کلینیک شبانه روزی دندانپزشکی مراجعه کنید.

هر چند رسیدن به دندانپزشک پس از بروز یک اورژانس دندانپزشکی برای حفظ بهداشت دهان و دندان ضروری است، اما با اقدامات زیر می توانید از بروز آسیب بیشتر پیشگیری کنید. در ادامه ۵ تا از مهم ترین موارد اورژانس دندانپزشکی را مرور می کنیم.

موارد اورژانس دندانپزشکی:

کنده شدن دندان:

در صورتی که دندان شما به صورت تصادفی یا در اثر وارد شدن ضربه کنده شد، لازم است برای نجات دندان هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. دندان را در آب یا شیر بشویید و برای محافظت از سلول های ریشه، آن را در دهان خود نگه دارید. از تماس با ریشه دندان خودداری کنید. هر چه سریع تر، کمتر از نیم ساعت، به دندانپزشک مراجعه کنید تا طی اقداماتی دندان به محل خود بازگردانده شود.

شکستن دندان:

زمانی که دندان می شکند، بروز درد شدید و وجود لبه های تیز نشانه اورژانس دندانپزشکی است. اگر دندان درد ندارد، می توانید چند روز برای مراجعه به دندانپزشک صبر کنید. در غیر این صورت، مراجعه سریع حیاتی است. تا زمان رسیدن به دندانپزشک از داروی ضد درد استفاده کنید و برای کاهش تورم صورت از کمپرس یخ استفاده کنید.

افتادن پرکردگی یا روکش دندان:

وجه تمایز تشخیص موقعیت اورژانس دندانپزشکی در این شرایط نیز به شدت آسیب بستگی دارد. آیا درد دارید؟ آیا دندان در معرض شکستگی و پوسیدگی قرار دارد؟ آیا دندان دارای لبه های تیز است؟ پس هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. تا زمان رسیدن به دندانپزشک از لمس دندان و وارد کردن فشار به آن خودداری کنید. اگر برای رسیدن به دندانپزشک می توانید صبر کنید، روکش دندان را با استفاده از چسب موقت مخصوص سر جای خود برگردانید. این چسب در داروخانه ها موجود است.

دندان درد:

دندان درد در صورتی اورژانس دندانپزشکی به شمار می رود که با عفونت و آبسه دندان همراه باشد. عدم توقف درد با مصرف دارو، وجود تب، التهاب، برآمدگی روی لثه و تورم صورت از نشانه های آبسه دندان هستند. آبسه دندان عارضه خطرناکی است که می تواند جان بیمار را تهدید کند. از این رو، مراجعه سریع به دندانپزشک، در هر ساعتی از شبانه روز اهمیت دارد. تفاوتی ندارد ساعت چند است، از خود درمانی عفونت دندان خودداری کنید.

شکستن فک:

در صورتی که در اثر یک تصادف، آسیبی به فک شما وارد شد، باید هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. روی صورت خود کمپرس یخ قرار دهید تا تورم صورت شما کاهش یابد و تا زمان رسیدن به دندانپزشک از خوردن غذاهای سخت خودداری کنید.

پارگی دهان:

وارد شدن ضربه به صورت و پارگی لب و لثه از موارد اورژانس دندانپزشکی است. در شرایطی که خونریزی قطع نمی شود، میزان پارگی زیاد است، قسمتی از استخوان دیده می شود، صورت دچار تورم شدید شده است و داروهای مسکن کاری برای تسکین درد نمی کنند، مراجعه سریع به دندانپزشک ضروری است.

به طور خلاصه وجود حتی یکی از موارد زیر از مشخصه های اورژانس دندانپزشکی است:

  • درد شدید که به دارو پاسخ نمی دهد
  • کنده شدن دندان
  • لق شدن دندان دائمی
  • وجود عفونت و آبسه دندان
  • خونریزی شدید
  • تورم شدید روی صورت که با کمپرس سرد کاهش نمی یابد

پیشگیری از اورژانس دندانپزشکی:

برخی از اقدامات احتمال بروز آسیب به دندان را افزایش می دهد. جویدن یخ، آبنبات های سخت، شکلات های کاراملی و چسبناک و استفاده از دندان به عنوان ابزار می توانند موجب شکستن دندان شوند. اگر دچار عادت های فوق هستید، هر چه سریع تر تلاش کنید که آنها را ترک کنید.

ورزشکاران، به خصوص کسانی که در ورزش های رزمی و خشن شرکت می کنند، لازم است از گارد دهان استفاده کنند. گارد دهان در سایزهای مختلف در داروخانه ها در دسترس افراد است. با این حال، گارد دهان سفارشی حفاظت بهتری از دندان های شما به عمل می آورد. برای دریافت گارد دهان سفارشی به دندانپزشک مراجعه کنید. برای این نوع گارد، از دهان شما قالب گیری می شود تا گارد با دندان های شما بهترین و کامل ترین تناسب را داشته باشد.

بروز مشکلات دهان و دندان در طول تعطیلات و شب هنگام، بیماران را با تردید برای مراجعه روبه رو می کند. حتی اگر می دانید، کلینیک دندانپزشکی بسته است، باز هم با آن تماس بگیرید. شاید بر روی خط، دستورالعمل یا شماره ای برای مواقع اورژانس اعلام شود. در صورتی که کلینیک مورد نظر شما، قادر به خدمت رسانی در زمان مورد نظر شما نبود، هر چه سریع تر به یکی از نزدیک ترین اورژانس های دندانپزشکی مراجعه کنید. کارکنان مرکز می توانند مشخص کنند که آیا می توانید تا زمان رسیدن دندانپزشک صبر کنید تا باید هر چه سریع تر بر روی شما اقدام درمانی انجام گیرد.

اورژانس دندانپزشکی در طول روز نیز فعال است. بیمارانی که دچار این شرایط هستند قبل از سایر بیماران و بدون نوبت معاینه و درمان می شوند. بنابراین، بدون آنکه برای نوبت گرفتن زمان تلف کنید، هر چه سریع تر به صورت حضوری به کلینیک مورد نظر خود بروید.

کلینیک شبانه روزی پردیس آماده خدمت رسانی به شما در هر ساعتی از شبانه روز است.

منبع:

mintdentalar

colgate

اختلال مفصل گیجگاهی فکی: همه چیز در مورد آن

مفصل تمپومندیبولار (TMJ) استخوان فک، تحت عنوان مندیبل، را به استخوان جمجمه در هر طرف سر در جلوی گوش متصل می کند. این مفصل به همراه عضلات سر و گردن کار می کند تا جویدن، صحبت کردن و بلعیدن را برای فرد آسان تر کند. مفصل TMJ زمانی که سالم باشد، به شکل روان، بی صدا و منعطف حرکت می کند. زمانی که اشکالی در باز شدن و بسته شدن این مفصل به وجود بیاید، بیمار دچار درد و ناراحتی می شود. علل بالقوه درد فک چندگانه هستند. یکی از علل آن می تواند اختلال مفصل گیجگاهی فکی باشد. این اختلال در زنان بیشتر از مردان گزارش می شود و می تواند به صورت یک طرفه یا دو طرفه حس شود.

علائم اختلال مفصل گیجگاهی فکی چیست؟

به غیر از درد در ناحیه خود مفصل، علائم اختلال مفصل گیجگاهی فکی عبارتند از سردرد، شنیدن صدای تق تق در یک طرف یا هر دو طرف فک، گوش درد، احساس سفتی، گرفتگی و درد در گردن. این علائم می توانند شدید باشند و ناشی از یکی از علل درد فک باشند. این درد می تواند در پی باز ماندن بیش از حد و طولانی مدت دهان بیمار در زمان درمان های دندانپزشکی رخ دهد. در برخی موارد، درد مزمن می تواند در اثر تغییرات در استخوان فک رخ دهد. در بسیاری از موارد شروع درد، استراحت دادن به فک، استفاده از داروهای ضد درد بدون نسخه، قرار دادن کمپرس یخ روی صورت می تواند به بهبود علائم بیمار کمک کند. در موارد حاد، دریافت تشخیص تخصصی و درمان ضروری است.

علل ابتلا به اختلال مفصل گیجگاهی فکی چیست؟

برخی از علل ابتلا به اختلال مفصل گیجگاهی فکی عبارتند از: التهاب آرتروز و آرتریت روماتوئید، فشار بیش از حد به فک ناشی از فقدان دندان های دائمی، درد مزمن در اثر دندان قروچه در هنگام خواب شبانه، سابقه وارد شدن آسیب به فک و برخی از بیماری های پیشرونده گوش میانی و استخوان فک. مشکل اصلی در بسیاری از موارد اختلال مفصل گیجگاهی فکی به عضلات و خود مفصل مربوط می شود. این عارضه می تواند در هر بیمار تظاهرات متفاوتی داشته باشد. از آنجا که علائم اختلال متفاوت هستند، درمان نیز می تواند متفاوت باشد و درمانی که برای تسکین علائم یک بیمار مفید هستند ممکن است برای تخفیف درد بیمار دیگری مفید نباشند.

تشخیص اختلال مفصل گیجگاهی فکی به چه صورت انجام می شود؟

برای تشخیص صحیح اختلال مفصل گیجگاهی فکی لازم است که دندانپزشک از مفصل فک و ساختارهای اطراف آن عکس رادیوگرافی تهیه کند. همچنین، ممکن است لازم باشد عضلات و دیگر بافت های سر و گردن از نظر وجود التهاب بررسی شوند. برخی از ورزش ها و حرکات ممکن است برای تسکین درد توصیه شوند. برای بررسی های تخصصی بیمار به جراح دهان و فک و صورت ارجاع می شود.

درمان این اختلال چگونه انجام می شود؟

به دلیل فقدان مطالعات کافی در مورد ایمنی و اثربخشی، کارشناسان توصیه می کنند که برای درمان اختلال مفصل گیجگاهی فکی از درمان های غیر تهاجمی و برگشت پذیر استفاده شود. درمان کوتاه مدت این اختلال از طریق استفاده از اسپلینت انجام می شود. بسته به شدت عارضه و سطح راحتی، بیمار باید در ساعات خاصی از شبانه روز از این ابزار استفاده کند.

استفاده از برخی حرکات، ماساژ و ورزش نیز برای تخفیف درد حاصل از اختلال مفصل گیجگاهی فکی توصیه خواهد شد.

در مراحل پیشرفته، استفاده از روش های مختلف جراحی فک برای درمان عارضه توصیه خواهد شد.

برای تسکین درد ناشی از این اختلال از چه ورزش هایی استفاده می شود؟

تسکن درد باید با ماساژ آرام منطقه دردناک آغاز شود. این کار می تواند به کاهش تنش و درد کمک کند. این کار ورزش دادن مفصل فک را نیز آسان تر می کند.

تمرینات تقویتی:

تمرینات تقویتی برای بهبود اختلال مفصل گیجگاهی فکی بهتر است در طول ساکت بودن درد انجام شوند. زیرا در هنگام درد شدید به افزایش درد منجر می شوند. در ادامه دو تمرین به شما پیشنهاد می شود:

  • انگشت شست خود را زیر چانه بگذارید. چانه خود را به سمت پایین فشار دهید. به باز کردن دهان با نیروی متوسط ​​در برابر انگشت شست ادامه دهید. دهان را ۵-۱۰ ثانیه باز نگه دارید.
  • دهان خود را به حدی که راحت هستید باز کنید. انگشت اشاره خود را بین چانه و لب پایین قرار دهید. در حالی که دهان خود را می بندید انگشت را به داخل فشار دهید.

تمرینات آرامش بخش:

درد در اختلال مفصل گیجگاهی فکی اغلب محصول استرس است. تمرینات آرام بخش ساده می تواند به شما کمک کند.

  • به آرامی نفس خود را به داخل بکشید. اجازه دهید، شکمتان به جای قفسه سینه شما باز شود. نفس خود را به همان آرامی بیرون دهید. این کار را ۵ تا ۱۰ بار تکرار کنید.
  • بنشینید یا دراز بکشید. سپس، تنش را از تمام عضلات خود دور کنید و عضلات را شل کنید. از پاها شروع کنید و به سمت سر بیایید.

تکنیک دوم به مرور شما را در رفع تنش از بدن خودآگاه تر می کند.

تمرینات کششی:

تمرینات کششی از مهمترین ورزش های آرام سازی اختلال مفصل گیجگاهی فک به شمار می روند. این ورزش ها تنش عضلانی و مفصلی را کاهش می دهند. در نتیجه آرامش طولانی مدتی برای شما فراهم می کنند.

  • نوک زبان را روی سقف دهان خود قرار دهید. دهانتان را به اندازه ای که راحت هستید باز کنید و ۵ تا ۱۰ ثانیه نگه دارید.
  • دهان خود را، در حالی که زبان در موقعیت نرمال خود قرار دارد، به آرامی و به تدریج باز کنید. ۵-۱۰ ثانیه نگه دارید و سپس دهان خود را ببندید. سپس دهان خود را کمی باز کنید و فک خود را ۵ تا ۱۰ بار به عقب و جلو ببرید.
  • دهان خود را ببندید. سر خود را مستقیم رو به جلو نگه دارید. با چشمان به سمت راست نگاه کنید. فک پایین خود را به سمت چپ بکشید و ۵ تا ۱۰ ثانیه نگه دارید. این کار را در حالت برعکس تکرار کنید.
  • یک شی نازک، مانند یک مداد یا قلم مو را بین دندان های جلوی خود قرار دهید. فک پایین خود را به سمت جلو بکشید تا جسم بین دندان های عقب و دندان های جلو قرار گیرد. ۲۰ ثانیه نگه دارید.

با آسانتر شدن ورزش پنجم، افراد می توانند از اشیا بزرگ تر برای جدا کردن دندان های جلو و عقب خود استفاده کنند.

آیا استفاده از بوتاکس تاثیری در درمان این اختلال دارد؟

یکی از روش های درمان دردهای ناشی از اختلال مفصل گیجگاهی فکی استفاده از بوتاکس است و تاثیر آن ثابت شده است. اما به دلیل وجود عوارض جانبی و عدم درمان ریشه ای مشکل، تنها باید در موارد شدید استفاده کرد. به تاثیر بوتاکس برای اختلال مفصل گیجگاهی فکی مانند استفاده از استامینوفن برای سردرد فکر کنید. قرص به ظاهر درد شما را برطرف می کند، اما هرگز علت اصلی بروز سردرد را رفع نمی کند. در واقع شما به جای درمان مشکل اصلی، تنها علائم را مدیریت کرده اید.

با مشورت پزشک درمان مشکل خود را با روش های دیگر امتحان کنید. بوتاکس نیز مانند جراحی همیشه به عنوان آخرین راهکار استفاده می شود. در بیشتر موارد اختلال مفصل گیجگاهی فکی را می توان با تکنیک های آرام سازی فک، خوردن غذاهای نرم و یا کمتر صحبت کردن درمان کرد. به هر حال، در این مورد باید با پزشک معالج خود مشورت کنید.

تاثیر بوتاکس برای اختلال مفصل گیجگاهی فکی:

مزایا:

  • تاثیر بوتاکس برای اختلال مفصل گیجگاهی فکی از نظر رفع آنی درد بی نظیر است.
  • بوتاکس می تواند حالت طبیعی را به صورت شما بازگرداند. سالها و سالها درد و فشار در عضلات فکی باعث افزایش حجم آن و مربعی شدن صورت می شود. با استفاده از این روش حالت صورت شما به شکل طبیعی خود باز می گردد.

مضرات:

  • بوتاکس سمی است. هنگامی که در درمان مشکل از بوتاکس استفاده می شود در واقع عملکرد عصب مرتبط با درد را از بین می برید. همواره در مورد دوز بالای استفاده از بوتاکس برای انسان هشدار داده شده است و این امر با عوارض جدی همراه است.
  • تاثیر بوتاکس برای اختلال مفصل گیجگاهی فکی دائمی نیست. بوتاکس در طول زمان از بین می رود و صرفا یک راه حل موقت برای رفع درد است.

چه زمانی باید از بوتاکس در درمان اختلال مفصل گیجگاهی فکی استفاده کرد؟

از این روش، به عنوان آخرین راهکار، تنها در صورتی باید استفاده کرد که درمان با سایر روش ها با شکست مواجه شده باشد.

حذف رفتار عادتی:

در برخی موارد اختلال مفصل گیجگاهی فکی در اثر یک رفتار عادتی ایجاد می شود. برای مثال شما مدتی به قفل کردن عضلات فک خود عادت کرده اید. فراموشی این عادت اکنون دشوار است. بوتاکس با بازگرداندن عملکرد طبیعی عضلات می تواند این عادت را در شما از بین ببرد.

منبع:

colgate

askthedentist

medicalnewstoday

جراحی افزایش طول تاج دندان: پاسخ به سوالات مهم

یک لبخند زیبا به تقارن بین اندازه دندان و لثه ها و میزان نمایش داده شده از آنها بستگی دارد. وجود بافت اضافی لثه یا کوتاه بودن بیش از حد دندان ها برای بسیاری از بیماران نامطلوب است. در این شرایط راه حل های مختلفی پیشنهاد می شود که انتخاب هر یک به علت عارضه بستگی دارد. یکی از راه های بهبود لبخند بیمار، جراحی افزایش طول تاج دندان است که برای حذف بافت لثه، استخوان، یا هر دو برای مشخص شدن بخش بیشتری از دندان استفاده می شود.

جراحی افزایش طول تاج دندان برای چه مواردی استفاده می شود؟

جراحی افزایش طول تاج دندان زمانی انجام می شود که لازم است یک دندان ترمیم شود. برای مثال، دندان دچار پوسیدگی شدید شده است و بخش زیادی از آن از بین رفته است. بنابرین، بخش زیادی از آن بالای خط لثه باقی نمانده است تا روکش دندان یا پرکننده روی آن ثابت شود. تثبیت روکش مستلزم اتصال به بخش کافی از دندان است، در غیر این صورت درمان با شکست رو به رو می شود.

در صورتی که دندان بالای خط لثه شکسته باشد نیز همین اتفاق می افتد و امکان تثبیت روکش روی آن وجود ندارد.

در برخی موارد، روکش یا پرکردگی دندان می افتد و دندان زیر آن دچار پوسیدگی شده است. در این شرایط، برای آنکه روکش روی دندان قرار گیرد، لازم است بخش بیشتری از دندان در دسترس قرار گیرد. این کار با حذف بخشی از بافت لثه و استخوان انجام می شود.

برخی از بیماران، دارای مقدار زیادی بافت لثه در اطراف دندان فوقانی خود هستند. دندانپزشکان به این عارضه لبخند لثه ای می گویند. یکی از راه های درمان این عارضه، استفاده از جراحی افزایش طول تاج دندان است. در مطالب پیشین در مورد لبخند لثه ای و روش های درمان آن توضیح داده شد که توصیه می کنیم برای کسب اطلاعات بیشتر به آنها رجوع کنید.

پیش از جراحی افزایش طول تاج دندان چه اقداماتی انجام می شود؟

پیش از جراحی افزایش طول تاج دندان باید به یک پریودنتیست مراجعه کنید. در این جلسه، متخصص سوابق بیماری شما را بررسی خواهد کرد و از دندان های شما رادیوگرافی تهیه می شود. در این جلسه، روز جراحی مشخص می شود.

پیش از جراحی افزایش طول تاج دندان شاید لازم باشد یک جرم گیری تخصصی دندان برای شما انجام شود.

در صورتی که دارای روکش هستید، روی دندان شما یک روکش موقت گذاشته می شود تا از دندان شما محافظت کند. این کار جراحی را ساده تر می کند، زیرا پریودنتیست از میزان بافتی که باید در روز جراحی حذف شود ایده ای به دست می آورد.

پس از جراحی، حدود سه ماه طول می کشد تا ناحیه مبتلا بهبود یابد. سپس، دندانپزشک دوباره دندان شما را آماده خواهد کرد. روکش جدیدی برای دندان شما آماده می شود.

جراحی افزایش طول تاج دندان چگونه انجام می شود؟

جراحی افزایش طول تاج دندان با استفاده از بیحسی موضعی انجام می شود. طول مدت جراحی به تعداد دندان های مبتلا بستگی دارد. حتی اگر یک دندان درگیر شده باشد، افزایش طول تاج دندان باید در مورد دندان مجاور نیز انجام می گیرد. این کار باعث می شود که بافت لثه به تدریج شکل یابد. اگر لازم باشد بافت نرم و استخوان با هم برداشته شوند، مدت جراحی بیشتر از حذف بافت نرم است.

پریودنتیست برش هایی روی بافت می زند که لثه را از روی دندان کنار می زند. این روند باعث می شود که ریشه و استخوان اطراف دندان مشخص شود. در برخی موارد، صرفا حذف مقداری از بافت لثه باعث می شود فضای کافی برای قرار دادن روکش روی دندان ایجاد شود.

با این حال، در بیشتر موارد، لازم است پریودنتیست مقداری از استخوان اطراف ریشه دندان را نیز حذف کند. زمانی که جراحی تکمیل شد، موضع جراحی با آب نمک استریل شستشو می شود و بافت لثه بخیه می شود. برخی از دندانپزشکان یک پانسمان روی بخیه قرار می دهند.

در صورتی که دارای روکش موقت باشید، پیش از شروع جراحی افزایش طول تاج دندان روکش برداشته می شود. در آخر، پریودنتیست روکش را سر جای خود قرار می دهد.

پس از جراحی افزایش طول تاج دندان برای شما داروی ضد درد و دهانشویه تجویز می شود. از شما خواسته می شود که از یک رژیم غذایی نرم تبعیت کنید. می توانید دندان های خود را نزدیک به محل بخیه مسواک کنید، اما از تماس با لثه ها خودداری کنید. ذرات غذایی را با احتیاط از بین دندان های خود خارج کنید.

مراقبت های پس از درمان شامل چه اقداماتی است؟

برای چند ساعت اول پس از جراحی، روی صورت خود کیسه یخ قرار دهید تا درد و تورم کاهش یابد.

پس از یک هفته باید به پریودنتیست مراجعه کنید تا بخیه ها کشیده شوند. در برخی موارد شاید لازم باشد ۴ تا ۶ هفته بعد برای معاینه مراجعه کنید.

لثه ها پس از سه ماه بهبود می یابند و موضع برای قرارگیری روکش نهایی آماده می شود.

عوارض درمان چیست؟

پس از جراحی افزایش طول تاج دندان ممکن است تا چند روز دچار مقداری خونریزی شوید. عدم مراقبت می تواند باعث شود که موضع جراحی دچار عفونت شود. عوارض فوق در تمامی جراحی ها مورد انتظار هستند.

برخی از افراد پس از جراحی دچار حساسیت دندان به دمای سرد و گرم می شوند. این به دلیل قرارگیری ریشه دندان در معرض محیط دهان رخ می دهد. حساسیت دندان با گذشت زمان یا قرارگیری روکش روی دندان برطرف می شود.

از آنجا که بافت لثه و استخوان حذف شده است، ناحیه مورد نظر کمی بلندتر به نظر می رسد. اما با گذشت زمان و بهبودی لثه، تقارن لبخند کامل می شود.

به دلیل حذف شدن استخوان اطراف دندان، احساس می کنید که دندان لق شده است. مراقب دندان خود باشید و از گاز زدن خوراکی های سخت خودداری کنید. در صورتی که دندان از جای خود بیرون بیاید، قرار دادن آن در جای قبلی دشوار و در برخی موارد ناممکن است.

در صورت بروز عوارض زیر پس از جراحی افزایش طول تاج دندان هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید:

  • خونریزی که متوقف نمی شود
  • دردی که با هیچ دارویی تسکین نمی یابد
  • احتمال عفونی شدن موضع جراحی
  • وجود تورم غیر طبیعی و چرک در موضع

منبع:

colgate

آناتومی دندان: آشنایی با ساختار دندان

آیا تا به حال به آناتومی دندان فکر کرده اید؟ هر بخش از دندان دارای کارکرد و ویژگی های منحصر به فرد خود است. به طور خلاصه، بخش های اصلی دندان عبارتند از مینای دندان، عاج، سمنتوم، ریشه و کانال های ریشه درون دندان. دندان های آسیب دیده، به خصوص دندان هایی که دچار فرسایش و ترک در مینای دندان شده اند، مستعد پوسیدگی دندان هستند. بیماری لثه پیشرفته، شرایط دیگری که سلامت دندان را تهدید می کند، به استخوان دندان حمله می کند و می تواند باعث از دست رفتن دندان شود. درک عملکرد هر بخش از دندان و گام های لازم برای حفظ سلامت دندان با استفاده از رعایت بهداشت دهان و دندان و مراجعه منظم به دندانپزشک بخشی از آموزش لازم برای شما و خانواده تان است.

آناتومی دندان:

مینای دندان:

مینای دندان یک لایه محافظ است که بخش قابل دیدن دندان را شکل می دهد. این لایه از مواد معدنی محکم، شامل فسفات کلسیم، ساخته شده است. مینای دندان محکم ترین ماده در بدن انسان است و مینای سالم در برابر باکتری های عامل پوسیدگی دندان مقاوم هستند. به دلیل ساختار معدنی آن، مینای دندان شفاف است. خوشبختانه، مینای دندان را می توان تقویت کرد. فلوراید، ماده معدنی رایج، به باسازی نواقص مینای دندان کمک می کند. افراد می توانند با استفاده از خمیردندان حاوی فلوراید به تقویت ساختار دندان خود کمک کنند. این ماده برای کودکان در سن مناسب تجویز می شود تا به استحکام دندان های آنها و پیشگیری از بروز حفره در مینای دندان کمک کند.

در مطالب پیشین در مورد مسائل مهم در رابطه با استفاده از فلوراید در کودکان، دهانشویه برای کودکان و میزان مجاز فلوراید برای آنها صحبت کردیم. به یاد داشته باشید، که فلوراید همان قدر که می تواند برای تقویت ساختار دندان کودکان ضروری باشد، مصرف زیاد آن موجب بروز عوارضی مانند فلوئوروزیس می شود. توصیه می کنیم این مطالب را مطالعه کنید.

عاج دندان:

دنتین یا عاج در زیر سطح مینای دندان و زیر سمنتوم که تا ریشه دندان امتداد می یابد، یافت می شود. این قسمت از آناتومی دندان از سلول ها و بافت زنده ساخته شده است و بخش عمده ای از ساختار دندان را تشکیل می دهد. عاج دندان ماده ای شبیه به استخوان است که حاوی لوله های میکروسکوپی است. بر خلاف مینای دندان، عاج به باکتری های عامل پوسیدگی دندان بسیار حساس است و در تماس با آنها موجب بروز عارضه حساسیت دندان می شود.

از بین رفتن لایه محافظ دندان، مینا، عاج دندان را در معرض حمله باکتری ها قرار می دهد. این امر شروع روند پوسیدگی دندان است.

سمنتوم:

سمنتوم پوششی است که ریشه دندان را در محاصره گرفته است و مشابه مینای دندان اما نرم تر از آن است. سمنتوم با اتصال به فیبرهایی که دندان را در فک نگه می دارند به پایداری و استحکام ریشه دندان کمک می کند.

ریشه:

درست به همان شکل که ریشه درخت در زمین قرار دارد، ریشه دندان نیز در فک جای گرفته است. این امر باعث می شود که دندان بتواند در برابر نیروی حاصل از جویدن و گاز زدن مواد غذایی در طول روز مقاومت کند. بر اساس نتایج تحقیقات، یکی از مهم ترین تهدیدات برای سلامت ریشه دندان ابتلا به بیماری پریودنتال است. این بیماری دهان در اثر حمله باکتری های موجود در پلاک دندان به بافت لثه و استخوان اطراف ایجاد می شود. در نتیجه، استخوان نگهدارنده دندان در محل خود تخریب می شود. ریشه دندان برای حفظ کلیت آناتومی دندان و سلامت آن ضروری است.

ابتلا به بیماری لثه در هر سن و هر فردی محتمل است. حتی کودکان نیز ممکن است به بیماری لثه مبتلا شوند. رعایت بهداشت دهان و دندان از طریق مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، ساده ترین راه برای حفظ سلامت دندان است. مراجعه منظم به دندانپزشک برای مبارزه با پلاک و تارتار و بیماری لثه ضروری است.

در مطالب پیشین به طور مفصل در مورد بیماری لثه در کودکان، بزرگسالان و روش های پیشگیری و درمان آن صحبت کردیم. در مراحل اولیه، بیماری لثه عارضه ای فاقد نشانه و درد است. نبود درد و نشانه های جدی موجب می شود که بیمار آن را نادیده بگیرد و برای درمان مراجعه نکند. عدم مراجعه در مراحل اولیه بیماری لثه موجب پیشرفت بیماری به بیماری پریودنتیت می شود.

ریشه و کانال های پالپ:

درون اتاقک توخالی دندان ریشه و کانال های پالپ قرار دارد. آناتومی دندان ممکن است دارای یک ریشه باشد، اما بسیاری از دندان های پری مولر و مولر دارای دو یا سه ریشه هستند. این نقطه از دندان بسیار حساس است و مسئول تامین جریان خون و مواد مغذی ضروری برای حفظ حیات دندان است. زمانی که این نقطه آسیب ببیند یا در اثر تروما و پوسیدگی شدید دچار عفونت شود، برای نجات دندان از کشیده شدن لازم است که درمان کانال ریشه انجام شود.

چرا یادگیری آناتومی دندان اهمیت دارد؟

یادگیری در مورد اصول اولیه آناتومی دندان به شما در درک ضرورت رعایت بهداشت دهان و دندان کمک می کند. توضیح دادن ساختار دندان برای کودکان راهی جالب و مفید برای معرفی مفاهیم بیولوژیک و اهمیت حفظ سلامت دندان هاست. اگر در این راه هنوز موفقیتی کسب نکرده اید، می توانید با مراجعه به یک دندانپزشک یا دستیار دندانپزشک، کودک خود را به صورت اصولی با آناتومی دندان و روش های حفظ سلامت دهان و دندان آشنا کنید.

ایده بدی نبود اگر می توانستید در مطب دندان پزشکی و روی یک صفحه مانیتور آناتومی دندان خود را ببینید. در این صورت دندان پزشک می توانست محل های رایج بروز پوسیدگی دندان به شما نشان دهد. مزیت چنین کاری این است که احتمالا دفعه بعد در طول مسواک زدن تمرکز بیشتری روی این نواحی خواهید کرد. حالا که چنین امکانی وجود ندارد، ما به شما می گوییم در زمان مسواک زدن به کجا بیشتر توجه کنید:

  • شیارهای روی سطح جونده دندان های عقب
  • بین دندان ها (تمیز کردن با استفاده از نخ دندان)
  • در حاشیه مواد پرکننده، روکش، بریج، و سایر ابزار دندان پزشکی
  • درست بالای خط لثه
  • ریشه دندان (در صورت وجود پاکت پریودنتال)
  • دندانی که درست در کنار یک دندان مصنوعی قرار دارد

منبع:

colgate

دندان دوتایی یا ژمیناسیون: همه چیز درباره آن

دندان دوتایی یا ژمیناسیون نوعی آنومالی دندان است که به دندانی اطلاق می شود که بیش از حد بزرگ است یا شکل عجیبی دارد، گویی که از دو دندان تشکیل شده است. در صورتی که تا به حال، چنین چیزی را در لبخند اطرافیان خود دیده اید، احتمالا کنجکاو هستید در این مورد بیشتر بدانید.

علل بروز دندان دوتایی چیست؟

جوانه دندان، گروهی از سلول ها هستند که در نهایت دندان را شکل می دهند. هر جوانه به طور معمول موجب شکل گیری یک دندان می شود. ژمیناسیون دندان زمانی رخ می دهد که یک جوانه باعث شکل گیری دو دندان شود. این دو دندان دارای دو تاج هستند اما تنها یک ریشه دارند. در قوس دهان (ترتیب قرارگیری دندان ها در فک)، این دندان به شکل یک دندان دیده می شود.

هر چند گاهی ژمیناسیون دندان با فیوژن دندان اشتباه گرفته می شود، اما هر یک عارضه های متفاوتی هستند. در مورد فیوژن دندان دو جوانه به طور مجزا از هم رشد می کند و در مرحله نهایی رشد دندان به هم می پیوندند. دندان فیوز شده به اندازه دو دندان مجزا در دهان جا اشغال می کند.

دندان دوتایی و فیوژن دندان دو عارضه نادر هستند. تحقیقات نشان می دهدن که شیوع این دو ناهنجاری در دندان های شیری بین ۱ تا ۱٫۶ درصد است. در دندان ها دائمی، شیوع عارضه حتی از این هم کمتر است و بین ۰٫۱ تا ۰٫۲ درصد است. با این حال، در صورتی که دندان های شیری کودکی دچار این عارضه شده باشد، ریسک تکرار آن در دندان های دائمی ۳۰ تا ۴۰ درصد است.

جنسیت تاثیری در احتمال ابتلا به این عارضه ندارد و نتایج تحقیقات وجود اختلالات ژنتیکی و وراثت را در ابتلا به آن دخیل می دانند.

تشخیص دندان دوتایی یا ژمیناسیون دندان چگونه امکان پذیر است؟

تشخیص این عارضه ابتدا به وسیله معاینه بالینی انجام می شود. برای تعیین آنکه بیمار دچار ژمیناسیون است یا فیوژن، لازم است که از دندان رادیوگرافی تهیه شود تا ساختار دورنی دندان تشخیص شود.

دندان دوتایی معمولا دارای حفره پالپ است که تمام یا بخشی از آن یکی شده است و دندان فیوز شده دارای حفره دندان کاملا مجزایی است.

ریشه دندان دوتایی یکی است، اما در فیوژن دندان دو ریشه مجزا از هم و دو تاج دیده می شود که در قسمتی از تاج به هم متصل شده اند.

درمان دندان دوتایی چگونه انجام می شود؟

وجود دندان فیوز شده یا دندان دوتایی در دهان می تواند مشکلات متعددی را ایجاد. ایجاد مشکلات زیبایی، اشکال در تمیز کردن دندان ها، نهفتگی دندان مجاور به دلیل فقدان فضای کافی، بیرون زدگی دندانی یا در هم ریختگی دندان ها از عمده مشکلاتی است که بیماران دچار آن می شود. از این رو درمان عارضه اهمیت زیادی دارد.

دندان دوتایی به طور عمده در دندان پیش دیده می شود. این بدین معنی است که ناهنجاری در لبخند بیمار به طور کامل قابل مشاهده است. به علاوه سایز بیش از حد بزرگ دندان باعث شلوغ شدن دهان و درهم ریختگی سایر دندان ها می شود. این امر باعث بروز مشکلات دهان و دندان می شود که خود به درمان ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

درمان دندان دوتایی متنوع است و به شکل دندان بستگی دارد. به طور کلی، درمان شامل روش های عصب کشی، ساخت پروتز، جراحی و ارتودنسی می شود. اگر دندان کوچک باشد، ممکن است دندانپزشک توصیه کند که دندان به حال خود رها شود. در صورتی که دندان بیش از حد بزرگ باشد و باعث بروز مشکلاتی در دهان بیمار شود، شاید لازم باشد دندان کشیده شود.

پس از کشیدن دندان، دندانپزشک روش های متعددی را برای جایگزینی دندان از دست رفته پیشنهاد خواهد کرد. این روش ها می توانند شامل استفاده از بریج یا ایمپلنت دندان باشد. بریج دندان نوعی پروتز دندان است که به دو دندان مجاور متصل می شود.، در حالی که ایمپلنت دندان نوعی پروتز است که با استفاده از جراحی در فک بیمار قرار داده می شود.

دندان دوتایی غیر طبیعی است، اما درمان آن امکان پذیر است. پس از معاینه دندان و بررسی شرایط بیمار، بهترین گزینه درمانی به بیمار پیشنهاد می شود.

نتیجه گیری:

فیوژن و ژمیناسیون دندان دو علت اصلی دندان دوتایی هستند. از آنجا که هر دو عارضه نادری هستند و بیشتر در دندان های شیری دیده می شوند، بسیاری از دندانپزشکان ترجیح می دهند مداخله درمانی نداشته باشند. چراکه در نهایت در حدود ۱۰ سالگی دندان هایی شیری به موقع می افتند و این عوارض جز مشکل زیبایی مسئله دیگری برای بیمار ایجاد نمی کنند.

با این حال، این عارضه نباید با ماملون های دندان اشتباه گرفته شود. اگر کودکی داشته باشید که در سن رشد دندان های دائمی قرار دارد و به دندان های دائمی جدید او توجه کنید، متوجه برجستگی های تیزی روی تاج دندان او می شوید. گاهی والدین زمانی که برای اولین بار با چنین چیزی رو به رو می شوند فکر می کنند چنین چیزی در دندان کودک عجیب است و کودک دچار عارضه دندان دوتایی شده است. خوشبختانه، هیچ چیز غیر طبیعی و عجیبی در مورد این برجستگی ها و شیارها روی دندان دائمی جلو وجود ندارد. آنها کاملا طبیعی هستند. به قدری طبیعی که برای توصیف آنها نامی علمی تعیین شده است: ماملون. وجود این برجستگی با نحوه رشد دندان دائمی در ارتباط است.

معمولا ماملون ها فقط برای یک مدت کوتاه دیده می شوند. از آنجا که ماملون ها ناهموار و نازک هستند، خیلی سریع با جویدن مواد غذایی توسط کودک از بین می روند. با این وجود هیچ چیزی صد در صد نیست. برخی بزرگسالان نیز ممکن است در دندان های جلو ماملون داشته باشند. اگر در شخصی در هنگام جویدن مواد غذایی دندان های بالا و پایین یکدیگر را لمس نکنند، احتمال فرسایش نیافتن ماملون ها زیاد است. بزرگسالانی که هنوز ماملون های خود را حفظ کرده اند و از ظاهر خود ناراضی هستند، می توانند با مراجعه به دندان پزشک آنها را صاف کنند و ظاهر بهتری به دست بیاورند.

آیا کودک شما دچار دندان دوتایی است یا یکی از والدین شما تحت تاثیر این عارضه بوده است؟ با مراجعه به دندانپزشک می توانید ریسک فاکتورهای ابتلا به آن را بررسی کنید و بهترین گزینه درمان را انتخاب کنید.

منبع:

colgate