نوشته‌ها

مینی ایمپلنت در ارتودنسی یا انکوریج موقت:

مینی ایمپلنت در ارتودنسی که به نام دستگاه های انکوریج موقت نیز خوانده می شود، پیچ های کوچکی هستند که امروزه به طور گسترده در درمان های ارتودنسی مورد استفاده قرار می گیرند. این ابزار از این جهت محبوب شده است که لنگر خوبی برای ارتودنسی فراهم می کند، بدین شکل که در استخوان ثابت شده و سپس به دندان یا چند دندان متصل شده تا آنها را در طول درمان به سمت و سوی خاصی بکشد.

انکوریج پایه ثابتی است که نیروی لازم برای کشیدن دندان را ایجاد می کند. به طور مطلوب، لازم است که لنگر در محل خود ثابت باشد و اصلا حرکت نکند. پیش از مینی ایمپلنت در ارتودنسی و ابداع این روش، از دندان های خلفی یا ابزارهای خارجی ارتودنسی برای ایجاد لنگر استفاده می شود. اما لنگرهای پیشین دارای محدودیت های زیر بودند:

  • در صورت افزایش فشار، دندان خلفی نیز ممکن بود حرکت کرده و به جهت دندان های پیش کشیده شود.
  • ابزارهای خارجی مانند هدگیر نیز در زندگی روتین بیمار اختلال ایجاد کرده و از نظر ظاهری مطلوب نبودند.

هنوز هم لنگرهای سنتی در کنار مدیریت و نظارت دندانپزشک نتایج درمانی خوبی را رقم می رنند، اما مینی ایمپلنت در ارتودنسی می تواند نتیجه پایدارتر و بهتری را ایجاد کند.

تاریخچه استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

ادغام یا یکپارچه سازی استخوانی اولین چیزی است که با شنیدن نام ایمپلنت در ذهن می آید. این تکنولوژی در دهه ۱۹۷۰ برای جایگزینی دندان از دست رفته به وجود آمد و در ۱۹۹۸ از اولین مینی ایمپلنت در درمان ارتودنسی استفاده شد. مینی ایمپلنت ها پست های تیتانیومی به قطر ۲ میلی متر هستند که در جاهای مختلف در دهان قرار می گیرند تا ثبات لازم را برای کشیدن دندان ها فراهم کنند.

مزایای استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

  • کاهش دوره درمان
  • برطرف کردن نیاز به استفاده از هدگیر، کش ارتودنسی و فیس ماسک
  • برطرف شدن نیاز به استفاده از جراحی های پیچیده فک
  • مدیریت دقیق تر و بهتر درمان ارتودنسی

کاربرد مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

در ارتودنسی همواره باید نیروی لازم برای کشیدن دندان به جهت مورد نظر اعمال شود. این نیرو تا پیش از این توسط دندان های خلفی وارد می شد. اما موارد زیادی دیده می شود که دندان خلفی خود مقاومتش را در برابر نیروی وارد شده توسط بریس از دست می داد و به سمت مخالف حرکت می کرد.

مینی ایمپلنت در ارتودنسی می تواند لنگر بسیار پایداری را ایجاد کند و دندان را تقریبا به هر سمتی بکشد. این در حالی است که اعمال نیرو در برخی جهات توسط دندان های خلفی ممکن نبود. به همین دلیل بیمار مجبور بود از ابزارهایی مانند هدگیر برای حرکت دادن دندان به جهتی استفاده کند که توسط دندان خلفی امکان پذیر نبود. هدگیر ابزار دست و پا گیری است و ظاهر بیمار را ناخوشایند می کند. هیچ بیماری نیست که از بسته شدن این ابزار روی سرش استقبال کند. هدگیر از جمجمه به عنوان لنگر استفاده می کند. برخی از انواع هدگیر دارای بندهایی پشت سر یا گردن هستند. آنها از کل سر به عنوان یک لنگرگاه استفاده می کنند. انواع دیگر، به نام هدگیر کشش معکوس، دارای بندی است که بر روی چانه یا پیشانی قرار می گیرد؛ آنها می توانند دندان ها را به جلو بکشند. اما حالا بیمار می تواند بدون آنکه ظاهر خود را درگیر کند، دندان های زیباتری داشته باشد.

از مینی ایمپلنت در ارتودنسی برای بستن فواصل بین دندان، ایجاد فاصله بین دندان با عقب کشیدن دندان های خلفی، اصلاح اپن بایت یا حتی مرتب کردن یک دندان استفاده می شود. مواردی وجود دارد که تنها یک دندان یا دندان های یک فک در هم ریخته اند. مینی ایمپلنت می تواند در کمترین زمان یک دندان یا دندان های یک قوس را اصلاح کند.

مینی ایمپلنت را می توان در استخوان ماگزیلاری یا مندیبل قرار داد. دیگر مکان های قراردهی مینی ایمپلنت شامل سقف یا کف دهان، فواصل بین دندان ها، ناحیه زیر بینی یا بالای چانه و پشت دهان می شود.

از مزایای استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی می توان به حذف کش های پلاستیکی نیز اشاره کرد. در برخی از بیماران، به خصوص بیماران مبتلا به اوربایت، آندربایت و اپن بایت، استفاده از کش برای اعمال نیرو در جهت متفاوت ضروری بود. بیمار باید کش ها را به نحو آموزش داده شده می بست و هر شب و برای هر وعده غذایی آنها را تعویض می کرد. با استفاده از مینی ایمپلنت در ارتودنسی دیگر به ابزارهای دست و پا گیر نیازی نیست.

مراقبت از مینی ایمپلنت در ارتودنسی:

زمانی که مینی ایمپلنت در دهان شما قرار داده شد، از لمس آن با انگشت یا زبان خودداری کنید. این کار می تواند به ثبات ابزار آسیب وارد کند. مینی ایمپلنت را هر شب و پس از هر وعده غذایی به آرامی مسواک بزنید و تمیز کنید. تجمع پلاک و باکتری بر روی مینی ایملپنت می تواند سلامت دهان و دندان شما را تحت شعاع قرار دهد.

همه بیماران نمی توانند از مینی ایمپلنت در ارتودنسی استفاده کنند. بیمارانی که سیگار می کشند، بیماران مبتلا به بیماری های متابولیک یا مصرف کنندگان برخی داروها کاندیدای خوبی برای این روش درمانی نیستند. در این مورد دندانپزشک شما می تواند نظر دهد.

مینی ایمپلنت در ارتودنسی چطور در جای خود قرار داده می شود؟

پس از تایید نیاز به استفاده از این روش، محل مناسب برای کاشت مینی ایمپلنت مشخص می شود. قراردادن مینی ایمپلنت در جای خود با کمترین تهاجم و درد صورت می گیرد. ابتدا با استفاده از داروی بیحسی محل مورد نظر بیحس می شود. سپس، با استفاده از ابزار مناسب مینی ایمپلنت در جای خود قرار داده می شود. در این زمان، تنها چیزی که حس می کنید، مقداری فشار است که نشان از فرو رفتن مینی ایمپلنت در دهان دارد. بنابراین درد نخواهید داشت. پس از قرار دادن مینی ایملپنت در محل مورد نظر، بر خلاف درمان های ایمپلنت، نیازی نیست که چند ماه صبر کنید. ارتودنتیست درمان را برای شما شروع خواهد کرد و بریس ها متصل خواهند شد. پس از برطرف شدن اثر بیحسی ممکن است کمی دچار درد شوید که با استفاده از مسکن های رایج در داروخانه می توانید درد را کنترل کنید. درد چند روز پس از درمان از بین خواهد رفت.

منبع:

studiodentaire

آیا ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان، روکش و لمینت امکان پذیر است؟

ارتودنسی درمان محبوبی در بین بسیاری از بیماران نیست. برخی دیگر نیز به دلیل بی توجهی خانواده یا نبود منابع مالی در دوره نوجوانی نتوانسته اند برای درمان مراجعه کنند. در هم ریختگی دندان ها با افزایش سن یا به دلیل فشار حاصل از دندان عقل نیز محتمل است. این در حالی است که بیمار ممکن است در سال های قبل درمان هایی مانند ایمپلنت دندان، روکش، ونیر و لمینت را انجام داده باشد. برای این بیماران سوال است که آیا انجام ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان امکان پذیر است یا نه.

آیا انجام ارتودنسی بعد از روکش دندان امکان پذیر است؟

روکش دندان روشی است که برای محافظت از دندان پوسیده، عصب کشی شده، دچار ترک، لب پریدگی یا شکستگی بزرگ استفاده می شود. این روش درمانی ضمن نجات دندان، باعث استحکام بیشتر آن نیز می شود. روکش دندان درمانی است که افراد ممکن است در هر سنی از آن استفاده کنند. اگر قبلا برای یک یا چند دندان خود روکش دندان انجام داده اید و به تازگی تصمیم گرفته اید تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرید، هنوز هم برای شما این امکان وجود دارد. تفاوتی بین ارتودنسی دندان طبیعی و دندان روکش شده وجود ندارد. تنها تفاوت در آن است که برای دندان روکش شده از چسب متفاوتی برای اتصال براکت ها به روکش استفاده می شود.

در صورتی که در هم ریختگی دندان های بیمار بیش از حد نباشد، می توان از ارتودنسی نامرئی یا اینویزیلاین نیز برای مرتب کردن دندان ها استفاده کرد. این تری های سفارشی می توانند دندان را به آرامی حرکت دهند و در عین حال، هیچ نیازی به چسب وجود ندارد.

آیا می تواند دندان های پر شده را ارتودنسی کرد؟

ارتودنسی تنها باعث زیبایی لبخند شما نمی شود، سلامت آن را نیز تضمین می کند. نامرتب بودن دندان ها نه تنها زیبایی لبخند شما را از بین می برد، بلکه باعث دشواری در مسواک زدن و نخ دندان کشیدن می شود. دندان های کج و روی هم آمده محل خوبی برای تجمع پلاک و باکتری به شمار می روند و بیشتر از دندان های مرتب دچار پوسیدگی می شوند. بنابراین بسیار احتمال دارد که پیش از ارتودنسی چندین دندان شما پر شده باشند. خوشبختانه، دندان پر شده نه تنها مانعی برای ارتودنسی نیست، که حتی پیش از ارتودنسی توصیه می شود تمام دندان های پوسیده ترمیم شوند تا از بروز پوسیدگی های بعدی جلوگیری شود. به علاوه، انجام ترمیم های لازم با وجود بریس ارتودنسی دشوارتر است. بنابراین، باید پیش از شروع درمان تمام دندان ها سالم باشند. از سوی دیگر، دندان های شما از نظر استحکام بررسی خواهند شد. وجود پر کردگی بزرگ می تواند مانعی برای درمان باشد. یک دندان پوسیده با پر کردگی بزرگ نمی تواند فشار ناشی از بریس ها را تحمل کند.

آیا انجام ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان امکان پذیر است؟

شاید تصور می کنید از دست رفتن دندان امری است که تنها در سنین بسیار بالا رخ می دهد. اما به غیر از عدم رعایت بهداشت دهان و دندان عوامل دیگری نیز می توانند باعث از دست رفتن دندان شوند که بسیاری از آنها وابسته به سن نیستند. وارد شدن ضربه به صورت و تصادف با وسایل نقلیه از عواملی هستند که می توانند موجب از دست رفتن دندان در هر سنی شوند. هر چند روش هایی مانند بریج دندان و پروتز دندان مصنوعی جزئی نیز برای جایگزینی دندان از دست رفته وجود دارند، اما بهترین و شبیه ترین روش برای این منظور ایمپلنت دندان است. ایمپلنت خصوصیات بارز ریشه دندان را تقلید می کند و از طول عمر و استحکام بالایی برخوردار است.

بیمارانی وجود دارند که پس از ایمپلنت دندان به فکر مرتب کردن دندان های خود می افتند. مشکل آنجاست که دندانی که ایمپلنت شده باشد، به هیچ وجه حرکت نخواهد کرد. حرکت دندان های طبیعی در فک روندی پیچیده و تدریجی است که در اثر همکاری لیگامنت های متصل به ریشه دندان و استخوان فک به وجود می آید. این اثر در مورد ایمپلنت دندان وجود ندارد. بنابراین، بهتر است زمانی به فکر جایگزینی دندان از دست رفته خود بیافتید که درمان ارتودنسی شما کامل شده باشد.

در صورتی که فضای خالی در دهان شما وجود دارد، شرایط زیر محتمل است:

  • فضا با استفاده از ارتودنسی به طور خود به خود بسته می شود و نیازی به کاشت دندان از دست رفته نیست.
  • فضای دندان از دست رفته با استفاده از اسپیسر حفظ می شود و پس از تکمیل ارتودنسی، برای ایمپلنت دندان اقدام می شود.

اما مواردی نیز وجود دارد که ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان امکان پذیر است. بسته به محل ایمپلنت در دهان می توان از آن به عنوان پایه برای حرکت دادن سایر دندان ها استفاده کرد.

از این رو، امکان انجام ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان به نظر دندانپزشک شما بستگی دارد.

ارتودنسی با وجود ونیر یا لیمنت دندان:

ونیر و لمینت پوسته نازکی از جنس پرسلین یا سرامیک است که به سطح جلویی دندان چسبانده می شود تا اشکالاتی نظیر تغییر رنگ دندان، ترک، لب پریدگی و فاصله جزئی بین دندان ها را بپوشاند. اگر به دنبال انجام همزمان ونیر و ارتودنسی هستید، بهتر است از این کار منصرف شوید. اتصال بریس به ونیر یا لیمنت می تواند باعث خراش سطح آن و آسیب رسیدن به زیبایی آن شود. به علاوه، تغییر رنگ ونیر در اطراف براکت ها پس از درمان محتمل است. در موارد زیادی نیز دیده می شود که فشار براکت ها باعث جدا شدن ونیر و لیمنت از روی دندان می شود. بنابراین، بهتر است ابتدا تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرید و پس از آن برای زیبایی دندان های خود اقدامات لازم را انجام دهید.

هر چند امکان استفاده همزمان از ارتودنسی و ونیر نیست، اما می توانید از روش های ارتودنسی نامرئی شامل اینویزیلاین برای مرتب کردن دندان های خود استفاده کنید. اینویزیلاین می تواند بدون آسیب رساندن به ونیرها، دندان های شما را در طول زمان حرکت دهد و به زیبایی لبخندتان کمک کند.

سوالات از قبیل امکان انجام ارتودنسی بعد از ایمپلنت دندان، روکش یا ونیر به بررسی و معاینه دقیق دندان ها از نزدیک نیاز دارد. اگر به معاینه و مشاوره نیاز دارید، با ما تماس بگیرید.

منبع:

charlestonorthodonticspecialists

بلعیدن براکت ارتودنسی: چه باید کرد؟

وای! یکی از براکت های خود را بلعیده اید و حالا نمی دانید چه کار کنید. خوشبختانه، این حالت نادر است، اما ممکن است رخ دهد. بلعیدن براکت ارتودنسی آخر دنیا نیست، بلکه یکی از موارد اورژانس دندانپزشکی به شمار می رود. در ادامه اقدامات لازم برای حفظ سلامت آمده است.

چرا این اتفاق می افتد؟

بلعیدن براکت ارتودنسی معمولا زمانی رخ می دهد که فرد تلاش می کند براکت شکسته را اصلاح کند. ترمیم بریس ها بدون کمک گرفتن از ارتودنتیست مشکل زا است، زیرا ممکن است به طور غیر عمد باعث شل شدن کامل براکت و جدا شدن آن شوید. از این رو، ممکن است به طور تصادفی براکت را ببلعید.

شکستن براکت ارتودنسی موقعیتی است که اغلب بیمارانی که از درمان ارتودنسی استفاده می کنند، آن را تجربه می کنند. براکت و سیم های اتصال دهنده آنها شکننده هستند و دلایل زیر موجب شکسته شدن آن می شود:

  • مصرف مواد غذایی اشتباه
  • وارد کردن آسیب به دهان
  • مسواک زدن نادرست دندان ها یا وارد کردن فشار بیش از حد بر آنها
  • استفاده نادرست از خلال دندان یا نخ دندان

اگر اتفاقی برای دندان های شما رخ دهد نیز ممکن است، براکت ها شل شوند. بلعیدن براکت ارتودنسی در ورزشکاران یا کودکانی که در حال بازی هستند دیده می شود. وارد شدن ضربه به صورت باعث شکستن براکت می شود. به این افراد توصیه می شود که از گارد دهان استفاده کنند.

پس از بلعیدن بریس ارتودنسی چه باید کرد؟

در صورت بلعیدن براکت ارتودنسی نگران نباشید. آنقدر که فکر می کنید جدی نیست و ممکن است اصلا اتفاقی برای شما نیافتد. اما باید سلامت خود را تحت نظر بگیرید و در صورت مشاهده علائم مشکوک هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

با این حال در برخی موارد لازم است به دندانپزشک مراجعه کنید. در چه شرایطی باید به پزشک مراجعه کنید؟

علائمی که به رسیدگی پزشکی نیاز دارند:

ابتدا باید مشخص شود که براکت بلعیده شده کدام مسیر را در انتهای گلوی شما طی کرده است. آیا وارد ریه شده یا در مسیر مری پایین رفته است؟ برای این کار وضعیت تنفسی خود را بررسی کنید. اگر در تنفس اشکال دارید، دچار تنگی نفس و درد در قفسه سینه هستید، باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید. مهم ترین مشکل ناشی از بلعیدن براکت ارتودنسی زمانی دیده می شود که براکت در ریه گیر می کند. این حالت نادر است و در درصد بالایی از موارد شی وارد شده به انتهای گلو، وارد مسیر مری می شود. اما گاهی از روی بدشانسی، شی راه خود را به سوی مسیر تنفسی پیدا می کند و وارد ریه می شود. براکت در هر جایی از این مسیر که گیر کند، باعث اشکال در تنفس و درد در قفسه سینه می شود.

هر چند گفته شد بلعیدن براکت ارتودنسی مشکل چندانی ایجاد نمی کند، اما در برخی موارد می تواند موجب درد شکمی و تهوع شود که می تواند به دلیل آزاد شدن مواد شیمیایی در اثر تماس با اسید معده باشد. اگر پس از بلعیدن براکت ارتودنسی دچار درد معده شدید و براکت از بدن شما دفع نشده است، لازم است به یک متخصص دستگاه گوارش مراجعه کنید. درد شکمی، تهوع و عدم خروج براکت می تواند نشانه گیر کردن آن در جایی در سیستم گوارشی باشد.

در هر یک از این موارد، باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید تا از شما رادیوگرافی به عمل آید و مشخص شود براکت در کجای بدن شما قرار دارد.

چه بلعیدن براکت ارتودنسی یا تکه ای از سیم یا روکش دندان، به هر حال این شی جایی در بدن شما ندارد. پزشک با توجه به شرایط شی در بدن، اقدامات درمان را مشخص خواهد کرد.

به ندرت به جراحی نیاز است که معمولا کمتر از یک درصد بیماران را شامل می شود. حتی اگر به جراحی نیاز باشد، جراحی روندی ساده است.

در نهایت پس از درمان، به یاد داشته باشید که باید به ارتودنتیست خود مراجعه کنید تا براکت ها ترمیم شوند.

براکت چه زمانی از بدن خارج می شود؟

دستگاه گوارش انسان دارای اسیدیته در مقیاس pH 1.5 تا ۴٫۰ است. معده از اسید هیدروکلریک و پپسین برای تجزیه غذا استفاده می کند. براکت یا سیم براکت فرو می رود و بخشی از این روند می شود. بنابراین تا زمانی که براکت وارد ریه نشده باشد، احتمال خروج طبیعی آن از بدن زیاد است. معمولا قسمت بزرگی از فلز در اسید معده حل می شود و اگر چیزی از آن باقی بماند از بدن خارج می شود. معمولا ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد براکت بلعیده شده از بدن خارج می شود.

می توانید از بلعیدن بریس ارتودنسی جلوگیری کنید:

بلعیدن بریس ارتودنسی واقعا ناگوار است، پس بهتر است از آن پیشگیری کنید. از بریس های خود به خوبی مراقبت کنید و جلسات معاینه ارتودنسی را جدی بگیرید. اگر بریس های شما شل شده اند، اجازه دهید این کار را ارتودنتیست یا دندانپزشک شما انجام دهد. تا زمان رسیدن به مطب دندانپزشک، وضعیت سیم ها را بررسی کنید. بر اساس نظر انجمن دندان پزشکی آمریکا، باید سیم های بسیار بلند یا بیرون زده را با دقت و تا جایی که به دندان نزدیک تر است، با استفاده از یک ناخن گیر کوچک بچینید. دقت کنید که به سایر براکت ها و سیم ها و بافت داخل دهان خود آسیب وارد نکنید. هر گونه سیم اضافی را مجددا به سطح دندان بچسبانید و با استفاده از وکس روی آن را بپوشانید تا قبل از رسیدن به دندان پزشک به بافت داخل دهان یا گونه شما آسیب وارد نکند. از دست زدن بی مورد به بریس ها خودداری کنید و از خوردن مواد غذایی سخت و ترد خودداری کنید. موقع ورزش کردن یا بازی مراقب صورت خود باشید. بهتر است برای آشنایی با مراقبت از براکت ارتودنسی و اصول تغذیه به مطالب پیشین ما رجوع کنید.

با مراجعه به یک ارتودنیست مجرب می توانید به طور کامل از عدم بروز چنین حادثه ای اطمینان حاصل کنید. دندانپزشکان کلینیک ما نه تنها ماهر هستند بلکه در این زمینه تجربه بالایی نیز دارند. چنانچه در این مورد به کمک نیاز دارید، همین امروز با ما تماس بگیرید.

منبع:

lecroydental

تحلیل ریشه دندان: همه چیز درباره آن

تحلیل یا جذب یکی از راه هایی است که بدن برای حذف استخوان یا دیگر بافت های سخت بدن از آن استفاده می کند. تحلیل ریشه دندان زمانی رخ می دهد که بدن شروع به جذب سطح ریشه دندان می کند. این روند بخشی از روند طبیعی افتادن دندان های شیری است. دندان های شیری ریشه کوتاه تری دارند و با رشد دندان های دائمی ریشه آنها به تدریج تحلیل می رود. این باعث می شود که دندان شیری لق شود و دندان دائمی به راحتی در دهان ظاهر شود. دقیقا به خاطر وجود همین روند طبیعی است که افتادن دندان های شیری با کمترین درد و خونریزی انجام می شود. در واقع بدن شما همه کارهای لازم را انجام می دهد. اما تحلیل ریشه دندان در مورد دندان های دائمی می تواند مشکل آفرین باشد.

تحلیل ریشه دندان در حالت طبیعی:

در تحلیل طبیعی ریشه دندان که در حدود ۶ تا ۱۲ سالگی رخ می دهد، برخی از سلول ها پیام هایی را بین استخوان و دندان انتقال می دهند و ساخت یا تحلیل استخوان را سیگنال دهی می کنند. در طول تحلیل فیزیولوژیک ریشه دندان، بدن به ریشه دندان شیری پیغام تحلیل می دهد. بدین ترتیب، در نهایت دندان شیری می افتد و فضای کافی برای رشد دندان دائمی ایجاد می شود.

تحلیل داخلی دندان:

زمانی که دندانپزشک تشخیص تحلیل داخلی دندان دائمی را می دهد، مشکلی در خود دندان به وجود آمده است. در این شرایط، دنتین یا سمنتوم در کانال های دندان جذب شده که باعث التهاب بخش بیرونی و درونی دندان می شود. این عارضه ممکن است در اثر تروما، داروها یا حمله باکتریایی به پالپ رخ دهد. این روند باعث توخالی شدن دندان و تضعیف آن می شود که در نهایت دندان مستعد پوسیدگی و آسیب می گردد.

تحلیل بیرونی دندان:

تحلیل بیرونی دندان مشابه حالت درونی آن است و گاهی تشخیص آن بسیار دشوار است. این عارضه می تواند در اثر وارد شدن تروما به دندان، حرکت سریع دندان در طول ارتودنسی یا التهاب لثه در اطراف دندان باشد.

زمانی که بخش بیرونی ریشه یا تاج دندان دائمی جذب می شود، دندان دچار عفونت و لق شدن می شود و در نهایت می افتد.

علل تحلیل ریشه دندان:

همان طور که گفته شد تحلیل ریشه دندان تنها در شرایطی مشکل ساز به شمار می رود که در مورد دندان های دائمی رخ دهد. یکی از علل از بین رفتن ریشه دندان دائمی استفاده از درمان های ارتودنسی است. در برخی از موارد، ارتودنسی می تواند موجب تحلیل خفیف ریشه دندان شود. زمانی که بریس ها روی دندان شما قرار می گیرند، به دندان ها فشار می آید تا به موقعیت بهتر در فک حرکت کنند. در این شرایط، استخوان باید دوباره بازسازی شود تا با دندان حرکت کرده تطابق یابد. در صورتی که حرکت بسیار سریع اتفاق بیافتد، تحلیل ریشه دندان در اثر فشار بیش از حد محتمل است. در این شرایط، بیمار متوجه لق شدن دندان های دائمی خود می شود. در صورتی که در پی شروع درمان ارتودنسی، متوجه لق بودن یا حرکت دندان ها در لثه شدید، هر چه سریع تر به ارتودنتیست خود مراجعه کنید.

تحقیقات زیادی برای یافتن علل دقیق تحلیل ریشه دندان انجام شده است. با این حال، این مشکل هنوز هم یکی از مسائل حوزه دهان و دندان است که پاسخ روشنی برای آن وجود ندارد. به غیر از درمان های ارتودنسی، تحلیل ریشه دندان در بیماران مبتلا به آسم، آلرژی، ناهنجاری های شدید دهان و دندان و مصرف کنندگان الکل بیشتر دیده می شود.

علائم تحلیل ریشه دندان چیست؟

معمولا این مشکل علائم بارزی ندارد. علائم تحلیل دندان در بزرگسالان مانند دوره کودکی است. همان طور که در کودکی دردی در حین رشد دندان های خود حس نمی کردید، به احتمال زیاد به دلیل روند آهسته پیشرفت مشکل برای تحلیل دندان نیز دچار درد چندانی نمی شوید. در نهایت، دندانی که ریشه اش تحلیل رفته لق می شود و از جای خود بیرون می آید. در واقع، از آنجا که این عارضه با علامت و درد چندانی همراه نیست، عارضه ای جدی به شمار می رود که باید با معاینه دقیق در طول درمان ارتودنسی بررسی شود.

درمان به چه صورت انجام می شود؟

از آنجا که علت تحلیل ریشه دندان به طور مشخص پیدا نشده است، بهترین راه پیشگیری است. به یاد داشته باشید که یکی از علل تحلیل ریشه دندان تروما و عفونت است. بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید و روزی دو بار مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. در موقع انجام ورزش های رزمی یا تیمی از گارد دهان استفاده کنید تا از دندان های شما محافظت کند.

تشخیص زود هنگام مشکل اهمیت زیادی در حل آن دارد. اگر این امر در اوایل بروز مشکل تشخیص داده شود، می توان بریس های ارتودنسی را برداشت و دندان را با استفاده از عصب کشی نجات داد. در این شرایط، دندانپزشک باید دندان را عصب کشی کرده و دندان را پر کند. اگر تحلیل ریشه دندان شدید باشد، راهی به جز کشیدن آن باقی نمی ماند. برای تشخیص زودهنگام معمولا به عکس برداری اشعه ایکس نیاز است. بدین منظور توصیه می کنیم حتما معاینات خود را پیگیری کنید. اگر مشکل تا مراحل آخر مشخص نشود، معمولا دندان تحلیل رفته از دست خواهد رفت. در واقع، ریشه دندان به حدی آسیب می بیند که قابل درمان یا حفظ نیست.

درمان این عارضه چقدر طول می کشد؟

به دلیل پیچیدگی شرایط پزشکی، امکان ارائه پاسخ دقیق به این پرسش وجود ندارد. هر مورد تحلیل ریشه دندان باید به صورت جداگانه مورد ارزیابی قرار گیرد. ارتودنتیست شما بر اساس معاینه دندان ها تخمینی از طول، روش، و هزینه درمان به شما خواهد داد.

آیا درمان قطعی برای این مشکل وجود دارد؟

چه دندان پزشک تصمیم بگیرد که دندان مشکل ساز را بکشد یا دندان تحلیل رفته خارج شود، نگران نباشید. جای دندان کشیده شده را می توان با دندان مصنوعی، بریج و یا ایمپلنت پر کرد. در مورد انتخاب هر یک، توان مالی فرد و محل دندان آسیب دیده تعیین کننده است. متخصصان کلینیک دندانپزشکی پردیس آماده ارائه خدمات درمانی و مشاوره سلامت دهان و دندان به بیماران هستند. در صورتی که به معاینه و درمان دندان های خود نیاز دارید با ما تماس بگیرید.

منبع:

colgate

 

ارتودنسی فانکشنال: همه چیز درباره آن

ارتودنسی فانکشنال یکی از زیرشاخه های ارتودنسی است که هدف از آن صاف کردن دندان ها همراه با تغییر محل و سایز فک بالا و پایین است. این روش در ارتودنسی می تواند ظاهر فرد را با تغییرات عمده رو به رو کند. در واقع این روش درمانی با ارتودنسی و ارتوپدی به صورت همزمان سر و کار دارد و در آن علاوه بر دندان ها، استخوان فک نیز اصلاح می شود.

همه افراد شانس داشتن دندان های زیبا و مرتب را ندارند. ژنتیک، مکیدن انگشت یا پستانک، تنفس از راه دهان، رانش زبان و برخی عادات نامناسب دیگر می توانند بر رشد فک تاثیر بگذارند و موجب به هم ریختگی دندان ها شوند. ارتودنسی متداول دندان ها را مرتب می کند، اما نمی تواند عادت های آسیب رسان در فرد را از بین ببرد. بدون برطرف کردن مشکل زمینه ساز در هم ریختگی دندان ها، این احتمال وجود دارد که دوباره دندان ها در طول زمان دچار در هم ریختگی شوند.

در این شرایط ارتودنسی فانکشنال می تواند تفاوت ایجاد کند. ارتودنسی متداول در بیشتر اوقات در بزرگسالان و نوجوانانی انجام می شود که دندان های دائمی آنها کاملا رشد کرده و رشد فک تکمیل شده است. در حالی که ارتودنسی فانکشنال از ۷ سالگی قابل اجراست.

تفاوت ارتودنسی فانکشنال با ارتودنسی متداول چیست؟

ارتودنسی متداول در بزرگسالی قابل اجراست تا همه دندان های دائمی رشد کنند. در بسیاری از موارد به دلیل نبود فضا در فک، برای صاف کردن دندان ها لازم است تعدادی از دندان های دائمی کشیده شوند. در بسیاری از اوقات ۴ دندان دو پایه کشیده می شود تا فضای کافی در فک ایجاد شود.

اما مشکل این روش این است که نیمرخ صورت بیمار صاف و نازیبا خواهد شد و لبخند بیمار باریک می شود به طوری که تنها ۶ دندان جلویی وی نمایان می شود. به علاوه دندان ها به عقب کشیده می شوند تا فضاهای خالی ایجاد شده از کشیدن دندان های اضافی را پر کنند که این می تواند منجر به اختلالات مفصل گیجگاهی فکی و مشکلات دستگاه تنفسی شود.

این در حالی است که ارتودنسی فانکشنال در سنین بسیار پایین تری، یعنی در حدود ۷ سالگی قابل اجرا است. در حالی که بیمار هنوز در سنین رشد است، ارتودنسی باعث گسترش کام و ایجاد فضای لازم برای دندان های نامرتب خواهد شد. با گسترده شدن کام، تمام دندان های دائمی فضای کافی برای اصلاح شدن را خواهند داشت.

در حالی که ارتودنسی متداول بر صاف کردن دندان ها تمرکز دارد، ارتودنسی فانکشنال یک درمان دو جانبه و جامع است که تمرکز اولیه آن ارتوپدی است. این روش درمانی به بهبود شکل مسیر هوایی و فک بیمار توجه دارد. در واقع، هدف ارتودنسی متداول که صاف کردن دندان هاست، تمرکز ثانویه ارتودنسی فانکشنال به شمار می رود. پیش از شروع هر نوع درمان ارتدونسی متداول، ارتودنسی فانکشنال به جنبه های ارتوپدی در سلامت بیمار توجه می کند:

  • استخوان های تشکیل دهنده سر و صورت
  • استخوان های تشکیل دهنده فک بالا و پایین و مفصل مندیبولار
  • رابطه بین مفصل مندیبولار با گردن و پشت
  • مسیر هوایی بیمار

پس از اصلاح جنبه های ارتوپدی در بیمار، سپس درمان های رایج در ارتودنسی متداول شروع می شوند.

هدف از ارتودنسی فانکشنال چیست؟

این روش درمانی تلاش می کند به کودکان کمک کند که به رشد صحیح فک و صورت دست یابند. روش های درمانی مانند گسترش کام، که سایز فک و مسیر هوایی را افزایش می دهند، موجب ایجاد فضای کافی برای رشد دندان ها می شوند. استفاده از درمان های ارتوپدی باعث می شود که ریسک کشیدن دندان های دائمی برای مرتب کردن دندان ها و جراحی فک برای اصلاح شکل صورت را کاهش یابد.

ارتودنسی فانکشنال چطور انجام می شود؟

از آنجا که این روش درمانی در طول رشد بیمار انجام می شود، بهتر است شروع آن در حدود ۷ سالگی باشد. درمان شامل دو فاز می شود:

فاز ۱:

از ابزارهای خاص بر روی استخوان فک بالا و پایین استفاده می شود تا فضای فک افزایش یابد و فک به محل صحیح تغییر مکان دهد. طول درمان معمولا حدود ۹ تا ۱۸ ماه است اما گاهی ممکن است بیشتر شود.

فاز ۲:

پس از اصلاح رشد و شکل فک و تکمیل رشد فک و دندان های دائمی، از بریس های سنتی برای صاف کردن دندان ها استفاده می شود. به طور معمول درمان ۹ تا ۱۸ ماه طول می کشد، اما گاهی می تواند چند سال ادامه یابد.

مزایای ارتودنسی فانکشنال چیزی بیشتر از صاف کردن دندان هاست.

این روش درمانی با افزایش سایز فک، مسیر هوایی بیمار را بازتر می کند، مشکلات آپنه خواب و خر و پف را از بین می برد. با گسترش دادن کام، مسیر سینوس ها و بینی افزایش می یابد و این امر نفس کشیدن را برای بیمار ساده تر می کند. با بهبود میزان دریافت اکسیژن، عملکرد و رشد مغز نیز بهبود می یابد. به علاوه، به دلیل تغییر محل و سایز فک صورت بیمار نیز زیباتر می شود.

فواصل جلسات معاینه چقدر است؟

معمولا ماهی یک بار بیمار باید برای معاینه دندان ها به ارتودنتیست مراجعه کند و هر معاینه ۲۰ دقیقه طول می کشد.

مراقبت های خانگی شامل چه اقداماتی می شود؟

ابزارهای فاز یک باید در روز و شب و در تمام ساعات به جز موقع مسواک زدن و غذا خوردن روی دهان قرار گیرند. در طول ورزش ابزار ارتودنسی باید از دهان خارج شود. تنظیم ابزار باید هر چند هفته یک بار به دست ارتودنتیست یا والدین انجام شود.

محدودیت های غذایی شامل موارد ذکر شده در مطلب ارتودنسی دندان است.

آیا پس از فاز اول فرزندم به بریس نیاز خواهد داشت؟

در بسیاری از موارد بیمار باید طول درمان خود را با ورود به فاز دو تکمیل کند. اما هدف اولیه از ارتودنسی فانکشنال ایجاد فضای کافی در فک برای رشد صحیح دندان های دائمی در فک بالا و پایین است. اگر به فاز دو نیاز باشد، طول دوره درمان و هزینه های آن کمتر از ارتودنسی متداول است.

بهترین زمان شروع درمان چه سنی است؟

همان طور که گفته شد بهتر است تمامی کودکان در سن ۷ سالگی توسط ارتودنتیست معاینه شوند تا وجود مسائل ناهنجاری فک و دندان در آنها تشخیص داده شود. برخی اصلاحات حتی در ۶ سالگی شروع می شوند.

منبع:

wincdental

 

پستانک ارتودنسی: همه چیز درباره تاثیر آن بر دندان

پستانک ساده ترین روش برای ساکت کردن نوزاد است. این ابزار ساده نوزادی را که به شدت به مکیدن چیزی نیاز دارد، آرام می کند. اما بسیاری از والدین در مورد عوارض آن برای دندان و فک کودک نگران هستند. در سال های اخیر، پستانک ارتودنسی با این شعار به بازار معرفی شده اند که عارضه ای برای دندان ندارند. آیا این مسئله صحیح است؟

استفاده از پستانک برای نوزاد خوب است یا بد؟

والدین نگران آن هستند که استفاده از پستانک برای دندان های نوزاد بد باشد، اما به طور کلی زیر دو سال هیچ تاثیر منفی بر دهان و دندان نوزاد ندارد. با این حال، پس از ۴ سالگی استفاده از پستانک می تواند باعث ابتلا به کراس بایت، اوربایت و اپن بایت شود. این نوع ناهنجاری های دهان و دندان بر جویدن، حرف زدن و ظاهر بیمار تاثیر منفی می گذارد و اغلب به درمان های ارتودنسی نیاز دارند.

با این حال، استفاده از پستانک ارتودنسی و سایر انواع پستانک دارای یک مزیت است. مکیدن پستانک ریسک پوسیدگی دندان را کاهش می دهد زیرا کودک برای آرام شدن به شیر خوردن از سینه یا بطری پناه نمی برد. کودکانی که با شیر خوردن به خواب می روند، دچار پوسیدگی دندان در ۱۶ تا حتی ۲۰ دندان خود می شوند.

پس اگر کودک شما عاشق استفاده از پستانک است، از چه مدلی برای او باید استفاده کرد که کمترین آسیب را برای او به همراه داشته باشد؟ شاید درباره پستانک ارتودنسی شنیده باشید. این نوع طراحی می تواند مضرات پستانک را به حداقل برساند.

پستانک ارتودنسی دو مدل مختلف دارد، سیلیکونی و لاتکسی. هر یک از این مدل ها مزایای خود را دارند، و انتخاب آن به علاقه فرزندتان بستگی دارد. سیلیکون محکم است، بو نمی گیرد و به راحتی تمیز می شود. با این حال، سیلیکون در دهان کودک چندان راحت نیست. لاتکس در دهان کودک نرم است و شاید کودک بوی آن را دوست داشته باشد. اما به راحتی تمیز نمی شود و زودتر از مدل های سیلیکونی در اثر جویدن خراب می شود.

منافع پستانک ارتودنسی برای دهان و فک چیست؟

شکل این پستانک در بالا گرد و در قسمت پایین که بر روی زبان قرار می گیرد صاف است. این نوع طراحی برای حفاظت از شکل کام و فک انجام شده است و شباهت زیادی به نوک سینه مادر دارد. نوع طراحی پستانک ارتودنسی باعث می شود که فشار حاصل از مکیدن آن از روی لثه و دندان های در حال رشد نوزاد برداشته شود.

بنابراین، گفته می شود که این نوع پستانک از کج شدن دندان ها، اشکال در فک و مشکلات ارتودنسی مانند اپن بایت و اوربایت جلوگیری می کند. در مطالب پیشین در مورد این دسته ناهنجاری های دهان و دندان توضیح داده شد که توصیه می کنیم برای کسب اطلاعات بیشتر به این مطالب رجوع کنید.

هر چند ادعا می شود که پستانک ارتودنسی از بروز مشکلات ارتودنسی در آینده پیشگیری می کند، اما باز هم به عنوان متخصص در این حوزه به شما توصیه می کنیم برای پیشگیری از بروز آسیب به دهان و دندان نوزاد خود استفاده از پستانک از هر نوعی را محدود کنید و استفاده از آن را پس از دو سالگی قطع کنید.

مزایای استفاده از پستانک ارتودنسی چیست؟

  • پیشگیری از خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد
  • تسکین و پیشگیری از ریفلاکس و کولیک دوره نوزادی
  • آرام شدن کودک در زمان بی قراری
  • کاهش گوش درد در هنگام پرواز هوایی

مکیدن زیاد از حد پستانک چه مشکلاتی ایجاد می کند؟

استفاده طولانی مدت از پستانک می تواند مشکلات عدیده ای در فک، دندان و گفتار وی ایجاد کند. پستانک با جلو کشیدن دندان های جلو و تغییر قوس دندانی باعث آسیب به فرم دندان نوزاد می شود. در موارد شدید رشد کج دندان ها فاصله دندان ها را نیز تغییر می دهد و در رشد دندان های دائمی نیز مشکل ایجاد می کند. از سوی دیگر مکیدن طولانی مدت پستانک با جلو کشیدن زبان باعث اختلال در گفتار و طرز تلفظ برخی حروف می شود. جدا از آسیب به فرم دندان نوزاد، احتمال ابتلا به عفونت گوش میانی و انتقال باکتری ها به دهان نوزاد در کودکانی بیشتر است که از پستانک استفاده می کنند.

عارضه ای به نام دندان پستانکی:

دندان پستانکی یکی از ناهنجاری های دهان و دندان است که در اثر مکیدن بیش از حد پستانک، دندان های پیش کودک به سمت جلو کشیده می شوند. در اغلب موارد این عارضه پس از رشد دندان های دائمی کودک برطرف می شود، اما در برخی موارد، ناهنجاری در دندان های دائمی نیز دیده می شود. از این رو، ترک عادت مکیدن پستانک و معاینه توسط ارتودنتیست در هفت سالگی ضروری است.

مکیدن پستانک ارتودنسی از چه سنی باید قطع شود؟

در موارد نادری دیده می شود که کودک خود مصرف پستانک را کنار می گذارد. اگر این طور است شما یکی از خوش شانس ترین مادران روی زمین هستید. با این حال به یاد داشته باشید که بهتر است از ابتدا روش دیگری را برای آرام کردن فرزند خود استفاده کنید. غلغلک دادن، سرگرم کردن، دادن اسباب بازی، آواز خواندن و تکان دادن نوزاد بهتر از آنست که دو سال بعد برای گرفتن پستانک از فرزندتان دچار مشکل شوید.

روش هر مادر برای گرفتن پستانک ارتودنسی از فرزندش متفاوت است. برای این کار باید فرزندتان را بشناسید. بهترین کار این است که طی یک مراسم در روزی که او آمادگی دارد، از پستانک خداحافظی کنید. شاید چند روز اول فرزندتان مقاومت، بی قراری و گریه کند، اما به تدریج به روش های دیگری برای سرگرم کردن خود پناه می برد. از هر روشی که برای آرام کردن فرزند خود استفاده می کنید، به یاد داشته باشید که نهایتا ۳ سال فرصت دارید.

معاینه دهان و دندان از زمان رشد اولین دندان های کودک ضروری است. کودکان نیز باید از شش ماهگی به طور منظم توسط دندانپزشک معاینه شوند. برای اطلاع از نیاز به درمان های ارتودنسی، تمام کودکان در سن ۷ سالگی باید توسط ارتودنتیست معاینه شوند. متخصصان کلینیک دندانپزشکی پردیس تلاش می کنند تا ضمن بالا بردن آگاهی جامعه نسبت به مسائل بهداشت دهان و دندان، بهترین خدمات را به بیماران ارائه دهند.

منبع:

nypdg

 

ترک خوردگی گوشه لب: همه چیز درباره آن

ترک خوردگی گوشه لب باعث ایجاد ضایعات قرمز متورم در گوشه های بیرونی لب می شود. این عارضه می تواند در دو گوشه لب رخ دهد. این عارضه التهابی است و ممکن است چند روز طول بکشد یا به صورت مشکلی مزمن دیده شود. این مشکل می تواند تمامی افراد از جمله نوزادان را تحت تاثیر قرار دهد. ابتلا به این مشکل، علاوه بر تحت تاثیر دادن زیبایی بیمار، وی را برای ادامه زندگی روزمره، حرف زدن و غذا خوردن با مشکل مواجه می کند.

علائم ترک خوردگی گوشه لب:

علائم این عارضه به طور انحصاری در گوشه دهان دیده می شود. علائم می توانند دردناک و ناراحت کننده باشند. علائم بیماری می تواند از قرمزی خفیف تا ایجاد تاول های باز و خونریزی دهنده متفاوت باشد.

در صورتی که دچار ترک خوردگی گوشه لب شوید، گوشه لب ها ممکن است دچار علائم زیر شود:

  • خونریزی
  • قرمزی
  • تورم
  • ترک
  • تاول
  • حساسیت و شکنندگی پوست
  • خارش
  • پوسته پوسته شدن
  • درد

سایر علائم عبارتند از:

  • طعم بد در دهان
  • احساس سوزش در گوشه لب ها
  • خشکی لب
  • اشکال در خوردن در نتیجه التهاب

عامل ابتلا به ترک خوردگی گوشه لب چیست؟

عوامل مختلفی باعث ابتلا به ترک خوردگی گوشه لب می شود. رایج ترین عامل ابتلا به عفونت قارجی در اثر بزاق است.

اگر بزاق در گوشه لب ها به دام بیوفتد باعث ایجاد ترک در لب می شود. افرادی که برای کاهش درد یا خشکی لب ها، آنها را لیس می زنند باعث ابتلا به این مشکل می شوند. بزاق اضافه در گوشه لب ها می ماند و به محیط مناسبی برای رشد قارچ تبدیل می شود.

ویروس ها و باکتری ها نیز می توانند مسئول ابتلا به این مشکل باشند.

برخی از افراد بیشتر از دیگران مستعد ابتلا به این مشکل هستند، از جمله:

  • افرادی که دارای لب بالایی آویزان هستند که زاویه لب ها در گوشه را عمیق تر می کند.
  • افرادی که دچار قارچ دهان هستند
  • افرادی که به طور متناوب از آنتی بیوتیک استفاده می کنند
  • افرادی که پوست های حساس دارند
  • افرادی که دچار بیماری های التهابی مانند بیماری کوهن هستند
  • بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند
  • افراد سیگاری
  • افرادی که دچار کم خونی، دیابت و سرطان هستند

برخی عادات نیز می توانند علت ابتلا به این مشکل به شمار روند. برخی از افراد عادت دارند گوشه های لب خود را در حال حرف زدن یا برای تمرکز بیشتر دائما خیس کنند. این عادت به خصوص در کودکان بیشتر دیده می شود. ترک این گونه عادت ها دشوار است و به تمرین و تمرکز نیاز دارد. بهتر است والدین دقت بیشتری به رفتارهای کودک خود داشته باشند، و در صورت مشاهده چنین حرکتی او را از آن بازدارند.

ارتودنسی و ترک خوردگی گوشه لب:

از جمله افرادی که مستعد ابتلا به ترک خوردگی گوشه لب هستند، بیمارانی است که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند. وجود بریس و ابزارهای ارتودنسی در دهان باعث می شود که ترشح بزاق بیشتر شود. ارتودنسی و ابزارهای مورد استفاده در آن باعث بروز عوارضی برای بیمار می شود که یکی از آنها ترک خوردن گوشه های لب است. برای پیشگیری از بروز بسیاری از این عوارض اقداماتی وجود دارد که برای اطلاع از آنها می توانید از راهنمایی های دندانپزشک خود و مطالب ما در ارتباط با ارتودنسی استفاده کنید.

تشخیص ترک خوردگی گوشه لب چگونه انجام می شود؟

از آنجا که ترک خوردگی گوشه لب می تواند نشانه عفونت قارچی یا باکتریایی باشد، برای درمان آن باید از مشورت پزشک استفاده کرد. پزشک می تواند ابتلا به این مشکل را تشخیص دهد. اگر تحت درمان ارتودنسی قرار دارید، با ارتودنتیست خود مشورت کنید. در صورتی که عارضه به درمان پزشک عمومی و ارتودنتیست پاسخ نداد، برای تشخیص تخصصی به متخصص پوست مراجعه کنید.

پزشک پوست شما را بررسی خواهد کرد، و درباره التهاب پوستی در جای دیگری از بدن سوال می کند. سابقه خانواده و سوابق پزشکی شما در رابطه با ابتلا به عفونت قارچی بررسی می شود. ابتلا به بیماری و داروهای مصرفی شما بررسی خواهد شد.

پزشک از گوشه لب های شما نمونه ای برای کشت می گیرد تا برای بررسی بیشتر به آزمایشگاه فرستاده شود. این روند درمانی تشخیص قطعی را ممکن می سازد.

آیا ترک خوردگی گوشه لب می تواند باعث عارضه ای شود؟

در حالی که درمان بسیاری از موارد ترک خوردگی لب ساده است، برای درمان قطعی پزشک باید عامل اصلی را تشخیص دهد.

در صورتی که عارضه در اثر ابتلا به عفونت قارچی باشد، که در اکثر موارد این طور است، عفونت ممکن است به پوست ناحیه اطراف گسترش یابد. این امر باعث ایجاد دشواری در درمان می شود و ظاهر بیمار را ناخوشایند می کند.

درمان ترک خوردگی گوشه لب چگونه است؟

عامل اصلی ترک خوردگی گوشه لب درمان را مشخص خواهد کرد. اگر پزشک به کمبود مواد مغذی مشکوک شود، مکمل های ضروری را برای شما تجویز خواهد کرد. مکمل های آ و ث برای درمان بیماری مفید هستند. بدین منظور از شما خواسته می شود که روزی دو بار از مکمل های خود استفاده کنید تا کمبود بدن شما برطرف شود.

در صورتی که قارچ عامل بیماری باشد، برای شما کرم ضدقارچ موضعی تجویز می شود. اگر عامل بیماری عفونت باکتریایی باشد، از آنتی بیوتیک برای درمان شما استفاده خواهد شد.

سایر روش های درمانی عبارتند از:

  • استفاده از محلول ضدعفونی کننده موضعی برای تمیز نگه داشتن زخم
  • استفاده از کرم موضعی حاوی استروئید

برای درمان ترک خوردگی لب می توانید از درمان های خانگی نیز استفاده کنید:

استفاده مرتب از نرم کننده لب برای پیشگیری از ترک لب موثر است.

استفاده از روغن نارگیل در گوشه های لب می تواند به عنوان مانعی در برابر بزاق عمل کند. اگر تحت درمان ارتودنسی قرار دارید و بزاق در گوشه های لب شما جمع می شود، از روش های فوق برای پیشگیری از ترک خوردگی گوشه لب استفاده کنید.

زمانی که پزشک عامل اصلی بیماری را تشخیص دهد، معمولا عارضه به خوبی به درمان پاسخ می دهد. در بسیاری از موارد، درمان خانگی برای خلاصی از مشکل کافی است.

در صورتی که از درمان های خانگی استفاده کرده اید و مشکل شما طی دو هفته حل نشد، به پزشک یا دندانپزشک خود مراجعه کنید.

منبع:

healthline

ریتینر ارتودنسی: همه چیز درباره آن

ریتینر از ابزارهای مهم ارتودنسی است که برای حفظ موقعیت و تراز دندان ها به کار می رود و امروزه انواع مختلفی از آن وجود دارد. ارتودنتیست، این ابزار را به عنوان مرحله نهایی درمان یا به عنوان جایگزین کاملی برای بریس استفاده می کند.

چرا پس از خاتمه درمان ارتودنسی از این ابزار استفاده می شود؟

حتی پس از آنکه دندان ها در موقعیت جدید خود قرار گرفتند، تاثیر جویدن، رشد و فرسایش هر روزه می تواند موجب برگشت دندان ها به جای قبلی خود می شود.

در صورتی که ریتینر متحرک باشد، از بیمار خواسته می شود که در ساعات خاصی از آن استفاده کند تا دندان ها دچار مشکل نشوند.

ریتینرها به صورت ثابت و متحرک هستند و از سیم یا پلاستیک ساخته شده اند.

ثابت:

نوع ثابت این ابزار معمولا از سیم نازکی ساخته شده است که پشت دندان پیش فک بالا و پایین قرار می گیرد و همانند براکت به دندان چسبانده می شود. از آنجا که از این نوع سیم روی چند دندان را می گیرد، تمیز کردن دندان ها به فلاس تریدر یا ابزارهای مشابه نیاز دارد. با وجودی که این نوع ریتینرها به زمان بیشتری برای تمیز کردن نیاز دارند، اما بهترین نتیجه را دربردارد، زیرا به صورت ۲۴ ساعته در ۷ روز هفته دندان ها را در جای خود نگه می دارند.

متحرک:

نوع متحرک آن معمولا ترکیبی از سیم است که روی دندان پیش فک بالا و پایین قرار می گیرد و دارای یک بخش اکریلیک و چند قلاب است که دور دندان های خلفی قرار می گیرند تا ابزار را در جای خود نگه دارند.

ریتینر اسیکس نوع دیگری از این دسته است که به شکل قالبی شفاف روی دندان پوشیده می شود.

از آنجا که این مدل متحرک است، تمیز کردن دندان ها کار ساده ای است، اما بیمار باید هر روز و به مدت مشخصی از آن استفاده کند. در ابتدا از شما خواسته می شود که در تمام شبانه روز به مدت حداقل سه ماه از آن استفاده کنید. در صورتی که هیچ گونه حرکتی در دندان ها مشاهده نشد، از شما خواسته می شود که ریتینر را تنها در شب و به مدت چند ساعت در روز استفاده کنید.

مهم ترین عیب نوعمتحرک، این است که ممکن است گم شود یا آسیب ببیند یا در صورت تماس با گرما تغییر شکل دهد. همچنین، بهتر است هرگز ریتینر خود را روی میز و در دسترس کودکان رها نکنید. تعویض این ابزار برای شما هزینه دربردارد. بنابراین، بهتر است در زمانی که از آن استفاده نمی کنید، آن را در جعبه مخصوص به خود قرار دهید.

چه مدت باید از ریتینر استفاده کرد و فواصل جلسات درمانی چقدر است؟

۶ ماه اول پس از درمان اولیه با بریس حساس ترین زمان است. وضعیت از هر فرد به فرد دیگر متفاوت است، اما اکثر افراد مجبور می شود که به صورت تمام وقت از ریتینر استفاده کنند. گاهی ممکن است که به دلیل همکاری ناکافی بیمار، سایش و پارگی طبیعی یا به دلیل آسیب مستقیم، ریتینر قادر به انجام کامل وظیفه خود نباشد. بنابراین، بسیاری از ارتودنتیست ها در فواصل منظم برنامه جلسات معاینه را تنظیم می کنند. در این جلسات جای گیری ابزار و تنظیم صحیح آن روی دندان بررسی می شود.

جلسات معاینه معمولا بسیار سریع و آسان است. اما برای بررسی وضعیت دندان ها و احتمال عود درمان اهمیت دارد. هر چه مشکل سریع تر تشخیص داده شود، درمان عوارض آسان تر و کم هزینه تر خواهد بود. استفاده از یک ریتینر نامناسب به مدت طولانی می تواند موجب بازگشت دندان ها به محل قبل و عدم امکان استفاده از قالب پیشین شود. در این حالت تنها راه چاره ساخت قالب جدید برای موارد خفیف و بازگشت به استفاده از بریس در موارد شدیدتر است.

فواصل جلسات معاینه:

جلسات معاینه از یک ارتودنتیست به دیگری متفاوت است. به طور معمول، پس از برداشتن بریس به فاصله کوتاهی جلسه ای برای تحویل ریتینر به بیمار و گفتن توصیه های ضروری به او انجام می شود. معمولا این جلسه یک هفته پس از برداشتن بریس و بعد از آماده شدن قالب انجام می شود. سپس در فواصل طولانی تر جلساتی برای معاینه دندان ها و تناسب ریتینر با موقعیت دندان ها تعیین می شود. این فواصل معمولا هر ۵ هفته، یک ماه، شش ماه و یک سال یک بار هستند.

الاینر چه تفاوتی با ریتینر دارد؟

  • الاینر ابزاری در ارتودنسی است که برای حرکت دادن دندان ها در ارتودنسی به کار می رود. از این ابزار برای درمان ناهنجاری های خفیف دندان استفاده می شود. بنابراین امکان استفاده از این روش در بیمار باید به تایید ارتودنتیست برسد.
  • ریتینر ابزاری است که توسط ارتودنتیست پس از خاتمه درمان با بریس یا الاینر برای ثابت نگه داشتن دندان ها در موضع صحیح تجویز می شود. این ابزار برای حرکت دادن دندان ها طراحی نشده است و تنها برای پیشگیری از عود درمان ارتودنسی استفاده می شود.
  • مهم ترین تفاوت ریتینر با الاینر در هدف استفاده از آن است. هر چند هر دو شبیه هم و شفاف هستند، اما عملکرد آنها کاملا متفاوت است.
  • الاینر از مواد ترموپلاستیک مشابه ریتینر اسیکس ساخته شده است. با این حال، الاینر نازک تر از اسیکس است.
  • الاینر با هدف حرکت دادن دندان ساخته شده است. در حالی که ریتینرها موجب حرکت دندان نمی شود و آنها را در موقعیت فعلی حفظ کند.
  • الاینر دارای اتصالاتی است که به انجام حرکات پیچیده دندان کمک می کند. ریتینرها فاقد چنین اتصالاتی است.
  • لبه های الاینر معمولا صاف تر است و در ۰٫۵ تا ۲ میلیمتر در خط لثه تمام می شود. در حالی که لبه های ریتینر در ۲ تا ۳ میلیمتر در خط لثه تمام می شود.
  • الاینر به نحوی طراحی شده است که می تواند در طول درمان با دندان های در حال رشد مطابقت یابد. با این وجود، در ریتینر این امکان وجود ندارد و این ابزار برای انجام هیچ نوع حرکتی در دندان طراحی نشده است.
  • الاینر تری شفاف و غیر قابل مشاهده ای است که روی دندان ها قرار می گیرد. اما ریتینرها در سه نوع عرضه می شوند: ریتینر اسیکس (شفاف)، ریتینر هاولی (نوع متحرک که دارای سیم فلزی است که روی دندان های پیشین قرار می گیرد) و ریتینر ثابت (یک سیم فلزی با مواد هم رنگ دندان به قسمت داخلی دندان های پیشین در فک بالا و پایین متصل می شود).

مراقبت از ریتینر چگونه انجام می شود؟

بسیاری از مشکلات رایج با ریتینرها را می توان از طریق پیشگیری حل کرد. به این معناست که جای گیری نامناسب قالب، درهم ریختگی مجدد دندان ها، درد، یا سایر مشکلات رایج قابل پیشگیری است. کلید اجتناب از مشکلات عبارتند از: پیگیری دستورالعمل های استفاده، مراجعه منظم برای معاینه و تماس با ارتودنتیست در صورت بروز مشکل.

استفاده از ریتینر طبق دستورالعمل های ذکر شده مهمترین بخش درمان است. عدم استفاده از این ابزار توسط بیمار دلیل شماره یک در هم ریختگی مجدد دندان ها پس از برداشتن بریس است. هنگامی که بریس ها برداشته می شوند و از ریتینر مناسبی استفاده می شود، دندان ها شانس کمتری برای حرکت دارند. اگر از ریتینر استفاده نشود، مشکلات فرد افزایش می یابد. اگر ریتینر توسط بیمار استفاده نشود، دندان حرکت می کند و دیگر ریتینر در محل خود قرار نمی گیرد. این امر موجب حرکت بیشتر دندان می شود. در نتیجه پس از بروز این مشکل باید بلافاصله با ارتودنتیست قرار ملاقاتی را برای بررسی امکان استفاده از ریتینر قبلی یا نیاز به سفارش ریتینر جدید تنظیم کرد. در بدترین حالت، اگر دندان ها بسیار زیاد حرکت کرده باشند، ارتودنتیست استفاده مجدد از بریس را توصیه خواهد کرد.

چه زمانی باید فورا با ارتودنتیست خود تماس بگیرم؟

همانطور که قبلا ذکر شد، تشخیص زودهنگام و مدیریت ریتینر می تواند به طور چشمگیری مشکلات بالقوه را کاهش دهد. موارد تماس با ارتودنتیست در رابطه با مراقبت از ریتینر عبارتند از: شکستن ریتینر، گم شدن آن، حرکت دندان، ریتینر بیش از حد تنگ یا دردناک، ترک خوردن قسمتی از ریتینر.

منبع

bracesguide

alignwisesmile

bracesguide

colgate

 

موم ارتودنسی: موارد کاربرد و طریقه استفاده

موم ارتودنسی یا واکس ماده نرمی است که به صورت موقت برای پوشاندن سطوح تیز ابزارهای ارتودنسی داخل دهان به کار می رود. این ماده برای حفاظت از بافت داخل دهان، مانند لثه ها، لب ها و جداره گونه استفاده می شود.

موم ارتودنسی اغلب با استفاده از پارافین، موم زنبور عسل یا موم کارنوبا ساخته می شود. این ماده در دمای اتاق جامد است، اما گرمای دستان شما آن را نرم می کند. موم نرم شده را می توان به بخش های تیز ابزارهای ارتودنسی در داخل دهان چسباند. موم روی این نواحی می چسبد و سطح صافی را ایجاد می کند.

این ماده وقتی روی ابزار مالیده شود شفاف و غیر قابل تشخیص است. بسیاری از برندهای موم ارتودنسی بدون طعم هستند، اما برخی از برندها از طعم دهنده هایی مانند نعنا، گیلاس یا آدامس برای بهبود طعم آن در دهان فرد استفاده می کنند.

موارد استفاده رایج از موم ارتودنسی چیست؟

اگر تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته اید، موم ارتودنسی می تواند درمان را برای شما بسیار ساده تر کند. معمولا در ابتدای شروع دوره درمان، موم ارتودنسی در کیت مراقبت از دندان توسط ارتودنتیست به بیمار تحویل داده می شود. این موم ها در بسته بندی های کوچک و مناسب قرار دارند و می توانید آنها را همیشه در کیف خود همراه داشته باشید.

در بسیاری از مواقع، به خصوص در ابتدای درمان، براکت ها به بافت داخل دهان می کشند و موجب بروز ناراحتی در بیمار می شوند. سایش مداوم براکت به بافت نرم و حساس دهان و نیز وجود لبه های تیز موجب ایجاد زخم در دهان بیمار می شود. سایش ابزار ارتودنسی به بافت دهان می تواند موجب شکل گیری نقاط قرمز یا تاول شود که در این موارد غذا خوردن بسیار آزاردهنده است. نادیده گرفتن این نوع زخم ها می تواند موجب عفونی شدن آنها شود. در برخی موارد، بهبودی زخم داخل دهان یک هفته طول می کشد که در این مدت لازم است از وارد شدن آسیب بیشتر به بافت دهان جلوگیری شود.

موم ارتودنسی می تواند این لبه ها را پوشش دهد و موجب راحتی بیمار شود. به علاوه، بروز موقعیت اورژانس ارتودنسی در طول درمان امر غیر قابل انتظاری نیست. بسیاری دیده می شود که جویدن یک ماده غذایی سفت یا وارد شدن یک ضربه به صورت موجب بیرون زدن براکت یا سیم های ارتودنسی می شود. اگر این اتفاق زمانی رخ دهد که مطب دندانپزشکی تعطیل است یا بیمار در تعطیلات به سر می برد، وجود تکه های براکت یا سیم های لق شده در دهان می تواند بسیار ناراحت کننده باشد. استفاده از موم ارتودنسی می تواند راه حل موقتی تا زمان مراجعه به مطب ارتودنتیست باشد.

موم ارتودنسی تنها برای بیماران ارتودنسی استفاده نمی شود. این ماده کاربردهای زیادی در دندانپزشکی دارد. برای مثال شکستن دندان از موقعیت هایی است که می توانید در آن از این ماده استفاده کنید. با پوشاندن لبه های تیز دندان شکسته با موم می توانید تا زمان رسیدن به دندانپزشک از بافت دهان خود محافظت کنید.

حتی کسانی که از دندان مصنوعی استفاده می کنند نیز باید همواره یک بسته موم در خانه داشته باشند. گاهی بیمارانی که از پروتز جزئی برای جایگزینی دندان های از دست رفته خود استفاده می کنند، با قاب های فلزی نگه دارنده پروتز در جای خود احساس مشکل می کنند. عادت کردن به پروتز دندان مصنوعی کمی زمان می برد و تا آن روز بیمار باید با استفاده از روش های موجود به راحتی خود کمک کند. موم ارتودنسی می تواند التهاب لثه ناشی از تماس با قاب پروتز دندان مصنوعی را کاهش دهد.

همان طور که در بالا آمد، موم ارتودنسی در بسیاری از موارد التهاب بافت دهان می تواند به کمک بیمار بیاید، اما این روش تنها یک راه حل موقت است. در صورتی که متوجه وجود لبه های تیز ناشی از شکستن دندان یا ابزارهای ارتودنسی در دهان خود شدید، هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک می تواند درمان مناسب را به شما پیشنهاد دهد و اقدامات لازم برای حل بلندمدت مشکل انجام شوند.

موم ارتودنسی را چطور باید استفاده کرد؟

پیش از استفاده از موم، دندان های خود را مسواک بزنید و دست های خود را به خوبی بشویید. سپس، تکه ای موم را به اندازه یک نخود بردارید و آن را به شکل توپ گرد کنید. موم ارتودنسی را بین انگشتان خود گرم کنید و به آرامی توپ گرد شده را به شکل یک صفحه صاف کنید. به آرامی آن را روی لبه های تیز قرار دهید تا کاملا آنها را بپوشاند. موم را کمی به سطح فشار دهید تا به آن بچسبد. اگر موم از محل خود جدا شد، مقدار آن را کمی بیشتر کنید.

در زمان استفاده از موم ارتودنسی، همچنان می توانید به خوردن و آشامیدن ادامه دهید. ما به شما اطمینان می دهیم که اگر به طور سهوی موم از روی سطح مورد نظر جدا شود و بلعیده شود، هیچ خطری شما را  تهدید نخواهد کرد. این ماده حاوی هیچ نوع ماده شیمیایی مضری نیست.

در صورتی که به موم ارتودنسی نیاز دارید، می توانید آن را از تمام داروخانه های معتبر تهیه کنید. در صورتی که در وضعیت اورژانس قرار دهید و به داروخانه دسترسی ندارید، می توانید از یک آدامس بدون قند به جای موم استفاده کنید.

موم ارتودنسی در مواقع اورژانس دندانپزشکی ماده ارزشمندی است که می تواند تا زمان رسیدن به دندانپزشک از بافت نرم دهان شما حفاظت کند. بنابراین، نگه داشتن مقداری از آن در خانه ایده خوبی است.

نکات مهم برای استفاده از موم ارتودنسی:

همیشه قبل از مسواک زدن دندان های خود، موم را جدا کنید، زیرا برس های مسواک به آن گیر می کنند.

بهتر از بعد از هر بار مصرف مواد غذایی، موم را با تکه ای جدید تعویض کنید. موم محل خوبی برای گیر کردن مواد غذایی و رشد و تکثیر باکتری هاست. موم پس از مدتی که از ماندن آن در دهان می گذرد پوسته پوسته می شود و به محل خوبی برای رشد باکتری ها تبدیل می شود. برای مراقبت از دندان های خود بهتر است بعد از وعده های غذایی آن را تعویض کنید.

منبع:

colgate

 

ارتودنسی: آشنایی با روند درمان

ارتودنسی از روش های درمانی مهمی است که می تواند ظاهر لبخند شما را تا حد زیادی تغییر دهد. اصلاح فرم قرارگیری و شکل فک، علاوه بر تاثیر ظاهری، کار تمیز کردن دندان ها را نیز ساده تر می کند. با وجود مزایای بسیار، بسیاری از بیماران به دلیل سوالات زیادی که در این باره دارند، از مراجعه برای درمان خودداری می کنند. در این مطلب تلاش کرده ایم شما را با بسیاری از مسائل متداول در این روش درمانی آشنا کنیم.

متخصص ارتودنسی چه کاری انجام می دهد؟

متخصص ارتودنسی کسی است که به کار تشخیص و درمان مشکلات مربوط به قرارگیری، تراز و فاصله دندان ها و نیز اشکالات موجود در صورت و فک بیمار می پردازد. این متخصص از ابزارهای متعددی شامل بریس، هدگیر، فیس ماسک، و بسیاری دیگر برای رفع مال اکلوژن استفاده می کند.

علل بروز مشکلات ارتودنسی چیست؟

مال اکلوژن می تواند به صورت ارثی یا اکتسابی بروز کند. مشکلات ارثی معمولا شامل درهم ریختگی دندان ها، وجود فاصله زیاد بین دندان ها، دندان اضافی، فقدان مادرزادی دندان، و طیف وسیعی از مشکلات در صورت، فک و دندان بیماران می شود. مشکلات اکتسابی عبارتند از وارد شدن تروما، مکیدن انگشت شست به مدت طولانی، انسداد مسیر هوایی توسط غدد لوزه، بیماری های دهان و دندان و از دست رفتن زودهنگام دندان های شیری یا دائمی. بسیاری از این مشکلات نه تنها تراز دندان ها بلکه رشد صورت و فک را تحت تاثیر قرار می دهند.

چرا باید تحت درمان قرار گیرم؟

درمان به دو دلیل مهم انجام می شود: زیبایی و عملکرد. داشتن یک لبخند زیبا نه تنها ظاهر شما را در چشم دیگران تغییر می دهد، بلکه اعتماد به نفس و خودانگاره شما را نیز تقویت می کند. درمان های ارتودنسی باعث می شوند که دندان های شما عملکرد بهترین داشته باشند و تمیز کردن آنها ساده تر شود. در نتیجه، رعایت بهداشت دهان و دندان ساده تر می شود.

درمان ارتودنسی از چه سنی باید شروع شود؟

شروع درمان در هیچ سنی دیر نیست. هر چند که هر چه زودتر درمان شروع شود، مشکل سریع تر و راحت تر برطرف می شود. انجمن دندانپزشکی آمریکا توصیه می کند که تمام کودکان اولین بار در سن ۷ سالگی برای انجام معاینه تشخیصی ارتودنسی به دندانپزشک مراجعه کنند. در مطلب دیگری به طور مفصل درباره بهترین سن شروع درمان ارتودنسی صحبت کرده ایم که می توانید برای کسب اطلاعات بیشتر به آن رجوع کنید.

چطور می توان احتمال بروز مشکلات ارتودنسی را در فرد تشخیص داد؟

وجود بیرون زدگی، در هم ریختگی، یا رشد دندان در محل نامناسب شاخص های واضحی از نیاز به درمان هستند. جلو یا عقب بودن واضح فک از دیگر علائم مشخص نیاز به درمان است. اما نشانه های کمتر واضح نیاز به درمان عبارتند از تنفس دهانی، گاز گرفتن مداوم بافت نرم داخل گونه ها، اشکال در حرف زدن یا تلفظ برخی حروف و مکیدن انگشت شست تا بعد از سن ۳ یا ۴ سالگی. در صورتی که در هنگام بسته شدن دهان، دندان ها به خوبی روی هم قرار نمی گیرند، یا فک شما صدا می دهد، می تواند نشانه ای از نیاز به ارتودنسی باشد.

آیا بریس درد دارد؟

قرارگیری بریس روی دندان بدون هیچ گونه دردی انجام می شود. بعد از ترک مطب، بیمار تا چند روز کمی احساس درد و نارحتی دارد، اما با عادت کردن به بریس ها از درد آن کاسته می شود. معاینات دوره ای برای تنگ کردن بریس و تغییر آنها نیز موجب بروز درد تا چند روز می شود اما با حرکت کردن دندان ها از جای قبلی، درد تخفیف می یابد. برای کنترل درد در این چند روز می توانید از داروهای مسکن بدون نسخه استفاده کنید. در مطلب دیگری به طور کامل تر به درد ارتودنسی پرداخته ایم.

درمان چطور طول می کشد؟

طول درمان در هر فرد متفاوت است، اما به طور کلی مراحل فعال درمان که شامل استفاده از بریس و سایر ابزارهای می شود، چیزی بین ۶ تا ۳۰ ماه طول می کشد. پس از این مدت بیمار باید از ریتینر استفاده کند. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد ریتینر به سایر مطالب ما در این مورد رجوع کنید.

فاصله زمانی بین جلسات چقدر است؟

فاصله زمانی بین جلسات به نوع درمان و شدت عارضه بستگی دارد. اما به طور کلی باید هر ۴ تا ۱۰ هفته یک بار برای تغییر وضعیت بریس ها به متخصص خود مراجعه کنید.

آیا لازم است دندانی کشیده شود؟

در صورتی که دندان ها به شدت در هم ریخته باشند، که می تواند در اثر کوچک بودن سایز فک نسبت به دندان ها باشد، کشیدن دندان برای ایجاد فضای کافی جهت حرکت کردن دندان ها ضروری است. در مواردی که بیمار سن کمی دارد، احتمالا به کشیدن دندان نیازی نخواهد بود و درمان هایی مانند گسترش دهنده کام مشکل را برطرف خواهند کرد.

آیا بزرگسالان هم می توانند از درمان استفاده کنند؟

سن فاکتور مهمی برای آغاز درمان نیست. هر بزرگسالی که از سلامت عمومی خوبی برخوردار است می تواند برای اصلاح وضعیت دندان های خود اقدام کند. امروزه حدود ۲۵ درصد از بیماران حوزه ارتودنسی را بزرگسالان تشکیل داده اند و این رقم هر روز بیشتر می شود. هر روز بزرگسالان بیشتری برای سلامت و زیبایی دندان های خود مراجعه می کنند. روش های درمانی متعددی در این حوزه وجود دارد که مشکلات بزرگسالان مبنی بر دیده شدن بریس ها را برطرف کرده است. روش های درمانی مانند اینویزیلاین، براکت های سرامیکی و ارتودنسی نامرئی گزینه هایی هستند که می توانند برای بزرگسالانی که در جامعه فعالیت بیشتری دارند، مطلوب تر باشند و کسی متوجه درمان آنها نشود.

آیا باید مراقب غذا خوردن خود باشم؟

بله! باید از غذاهایی که به بریس های شما آسیب می زنند یا بین بریس ها گیر می کنند، پرهیز کنید. برخی از این مواد غذایی سبزیجات خام، آبنبات های چسبناک و سخت، گوشت استیک، یخ و غیره می شود. برای آگاهی از غذا خوردن در درمان ارتودنسی به سایر مطالب ما در این مورد رجوع کنید.

آیا می توانم ورزش کنم یا آلات موسیقی بادی بنوازم؟

به صورت کلی، بله. البته برای ورزش کردن باید از گارد دهان استفاده کنید. نوازندگان آلات موسیقی بادی نیز می توانند به کار خود ادامه دهند، اما شاید لازم باشد از ابزارهایی مانند الاینر به جای بریس برای مرتب کردن دندان های خود استفاده کنند.

آیا در طول درمان باید همچنان به دندانپزشک سابق خود مراجعه کنم؟

بله! و در واقع این کار بیشتر از قبل اهمیت دارد، زیرا این روش درمانی شما را با چالش هایی برای مسواک زدن رو به رو می کند. بنابراین مراقبت از دندان ها و پیشگیری از پوسیدگی ضروری است. جرم گیری دوره ای دندان ها، معاینه وضعیت آنها و درمان پوسیدگی های سطحی از اهمیت زیادی برخوردار است.

آیا بعد از برداشتن بریس ها باید از ریتینر استفاده کنم؟

همیشه پاسخ بله است: در صورتی که از ریتینر استفاده نکنید، دندان های شما خیلی سریع به موقعیت قبل باز می گردند و بدین ترتیب تمام تلاش های درمانی شما و متخصص برباد می رود. ریتینر به حفظ موقعیت دندان ها پس از اتمام درمان ارتودنسی کمک می کند. برخی از افراد لازم است دو سال و برخی دیگر باید در تمام طول عمر برای ساعات مشخصی در طول شبانه روز از این وسیله استفاده کنند.

آیا هزینه های ارتودنسی زیاد است؟

مراقبت ارتودنسی سرمایه گذاری بلند مدتی بر سلامت شماست. هزینه های درمانی هر کس ممکن است با دیگری متفاوت باشد، اما خبر خوب این است که لازم نیست همه هزینه ها را یک جا پرداخت کنید. این هزینه ها در طول دوره درمان پرداخت خواهند شد که برای بسیاری از افراد به صرفه و قابل پرداخت است.

در طول درمان دندان های خود را چطور باید تمیز کنم؟

یکی از مهمترین کارهای این دوره، یادگیری مسواک زدن دندان ارتودنسی شده است. تمیز نکردن صحیح دندان ها موجب پوسیدگی دندان ها در این دوره می شود. از سوی دیگر پس از برداشته شدن بریس ها، رنگ دندان در ناحیه زیر براکت و دور آن متفاوت خواهد بود. به همین دلیل رعایت بهداشت دهان و دندان در دوره درمان ارتودنسی اهمیت دارد.

روش مسواک زدن دندان ارتودنسی شده:

یادگیری روش تمیز کردن دندان ارتودنسی شده به خصوص بین بریس ها و محل های مخفی شدن مواد غذایی اهمیت زیادی دارد. با عدم توجه به این نقاط، دندان به سرعت دچار پوسیدگی شده و فرد به بیماری های لثه دچار می شود. مراحل زیر را دنبال کنید:

  • الاستیک های متصل به بریس ها را باز کنید.
  • از یک مسواک با برس نرم استفاده کنید تا دندان ها و دور براکت ها را تمیز کنید. مسواک را در زاویه ۴۵ درجه بگیرید و در خط لثه، با حرکات رفت و برگشتی دندان را تمیز کنید.
  • به آرامی بریس ها را مسواک بزنید. از فشار کافی دست، برای ورود برس بین براکت ها و تمیز کردن سیم استفاده کنید.
  • زمانی که تمام دندان ها را تمیز کردید، دهان را بشویید و از نبود ذرات غذا بین دندان ها اطمینان حاصل کنید.
  • الاستیک ها را دوباره وصل کنید.
  • روند مسواک زدن دندان ارتودنسی شده باید حدود دو دقیقه طول بکشد.

برای نخ دندان کشیدن، بسیاری از بیماران با چالش رو به رو می شوند. تمیز کردن دندان ها با نخ دندان معمولی امکان پذیر نیست. برای تمیز کردن دندان ها، بهتر است از فلاس تریدر، سوپر فلاس یا واترجت دندانی استفاده کنید. این ابزارها به طور خاص برای تمیز کردن دندان های ارتودنسی شده طراحی شده اند و کار را برای شما بسیار راحت تر می کند.

منبع:

colgate

abckiddentist