نوشته‌ها

مزایای اوردنچر در مقایسه با معایب آن

اوردنچر نوعی پروتز دندان مصنوعی است که روی دندان های باقی مانده در دهان یا پایه های ایمپلنت قرار می گیرد. قرارگیری اوردنچر روی ایمپلنت با ثبات بیشتر دندان مصنوعی در دهان همراه است. این روش با هزینه کمتری نسبت به ایمپلنت کامل همراه است اما نسبت به پروتز کامل دندان مصنوعی، گران تر تمام می شود. مزایای اوردنچر از آن روش محبوبی بین بیماران ساخته است.

مزایای اوردنچر:

مزایای اوردنچر نسبت به سایر روش های سنتی جایگزینی دندان باعث شده است که بسیاری از بیماران آن را به سایر روش ها ترجیح دهند. مزایای اوردنچر عبارتند از:

  • روش درمانی موثر و برتر به خصوص برای بیماران مبتلا به نقص مادرزادی مانند شکاف کام
  • سهولت در ساخت
  • سهولت در نگهداری
  • ثبات بیشتر به دلیل وجود ریشه دندان در دهان یا استفاده از ایمپلنت
  • درگیر نشدن کام بیمار و در نتیجه کاهش تهوع و ناراحتی بیمار
  • پذیرش بالا توسط بیمار نسبت به سایر پروتزهای دندان مصنوعی
  • استفاده به عنوان پروتز تمرینی برای دریافت پروتز کامل
  • سهولت در تمیز کردن پروتز دندان مصنوعی و دهان
  • توانایی تشخیص حرکت و موقعیت دهان و پروتز و در نتیجه کاهش آسیب به بافت نرم در اثر گاز گرفتگی
  • توزیع مساوی فشار روی فک
  • توزیع مساوی ترشح بزاق

معایب:

با وجود تمام مزایای اوردنچر که در بالا آمد، این روش با معایبی نیز همراه است که عبارتند از:

این روش نسبت به سایر روش های سنتی ساخت پروتز دندان مصنوعی برای بیمار، با هزینه بیشتری همراه است. در عین حال، ساخت آن نیز به زمان بیشتری نیاز دارد.

اوردنچر سنگین تر از دندان مصنوعی جزئی متحرک یا حتی ثابت است. به همین دلیل برخی از بیماران ممکن است از آن استقبال نکنند.

بسیاری از بیماران علاقه ای به پروتزهای متحرک ندارند و در نتیجه پروتز دندان مصنوعی ثابت را ترجیح می دهند.

در صورتی که بیمار اصول بهداشت دهان و دندان را برای دندان های باقی مانده در دهان و اوردنچر رعایت نکند، دچار پوسیدگی دندان و بیماری های لثه خواهد شد.

مشکلاتی مانند فرسایش اتصالات اوردنچر، گم شدن پروتز یا شکستن آن در اثر افتادن از دست بیمار می توانند از دیگر معایب آن در نظر برخی بیماران به شمار رود.

جایگزینی دندان های از دست رفته، نقش زیادی در بهبود ظاهر صورت و عملکرد فک دارد. روش جایگزینی دندان به تعداد دندان های از دست رفته، محل دندان، بودجه بیمار و سلیقه شخصی وی بستگی دارد. برای دریافت مشاوره و درمان با متخصصان کلینیک دندانپزشکی ما تماس بگیرید.

منبع:

intelligentdental

اوردنچر دندانپزشکی: جایگزینی دندان های از دست رفته

بیماری پریودنتال پیشرفته معمولا باعث از دست رفتن دندان ها می شود. اگر دندان بیش از حد لق یا پوسیده شده باشد، ممکن است برای نجات آن دیر شده باشد. در چنین شرایطی دندان باید کشیده شود و لبخند بیمار با یکی از روش های جایگزینی دندان اصلاح شود. اوردنچر یکی از همین روش هاست که به حفظ کارکرد و سلامت دهان کمک می کند.

اوردنچر چیست؟

اوردنچر نوعی پروتز جزئی یا کامل قابل جا به جایی است که به یک یا چند دندان طبیعی تکیه دارد یا روی ایمپلنت دندان قرار می گیرد. تکیه پروتز به ایمپلنت باعث ثبات بیشتر و کارکرد بهتر آن می شود.

در موارد زیر توصیه به استفاده از اوردنچر نمی شود:

برخی از بیماران کاندیدای مناسبی برای این روش درمانی نیستند. دندانپزشک بر اساس شرایط بیمار، بهترین روش را به او پیشنهاد می دهد. شرایط عدم استفاده از این روش عبارتند از:

  • زمانی که بیمار بهداشت دهان و دندان را رعایت نمی کند. دندان های باقی مانده در دهان باید تمیز بمانند تا پوسیده نشوند.
  • پوسیدگی شدید دندان باعث تخریب سریع دندان می شود. بنابراین اوردنچر به خوبی روی آن ثابت نمی شود.
  • در صورتی که دندان های بیمار به دلیل بیماری لثه، لق شده باشند، امکان استفاده از این روش وجود ندارد. دندان های زیر اوردنچر باید محکم باشند.
  • در صورتی که دندان های بافی مانده در دهان در محل مناسبی نباشند، امکان استفاده از این روش وجود ندارد. تنها برخی دندان ها در محل خاصی از دهان، می توانند برای حمایت از این پروتز مناسب باشند.
  • دندان هایی که به دلیل پوسیدگی شدید یا سایر علل، دارای شکل مناسبی نیستند، قادر به حمایت از پروتز نیستند.

انواع اوردنچر:

سنتی:

شکل سنتی این پروتز از یک دندان مصنوعی جزئی قابل جا به جایی ساخته شده است که با دندان های باقی مانده در دهان حمایت می شود.

اوردنچر متکی بر ایمپلنت:

در شرایطی که بیمار تمام دندان های خود را از دست داده باشد، از پایه های ایمپلنت برای ثابت کردن اوردنچر استفاده می شود. در این روش درمانی معمولا از چهار تا شش ایمپلنت استفاده می شود. تراکم استخوان فک بیمار نیز در امکان انجام این روش تعیین کننده است. بیمار باید دارای تراکم کافی استخوان در فک خود باشد.

دو نوع ایمپلنت نواری و میله ای برای قرار گیری پروتز استفاده می شود. سوکت های ایمپلنت با کمی فشار درون پروتز قرار می گیرند و پروتز در دهان ثابت می شود. بیمار باید هر شب پروتز را از دهان خارج کرده و تمام قسمت های آن را تمیز کند.

منبع:

intelligentdental