نوشته‌ها

ایمپلنت کامل فک: تعداد مورد نیاز

اگر در حال حاضر به دنبال راه حلی برای جایگزینی دندان های از دست رفته خود هستید، شما تنها نیستید. طبق تحقیقات، حداقل ۶٪ بزرگسالان هیچ دندان طبیعی در دهان خود ندارند. در گروه های سنی بالاتر از ۵۵ تا ۶۵ سال، ۱۳٪ افراد دندان های طبیعی ندارند. این درصد برای افراد بالاتر از ۶۵ سال، حتی بالاتر است و ۲۵ درصد برای این گروه گزارش شده است. این دسته به ایمپلنت کامل فک نیاز دارند.

به غیر از این دسته، عده دیگری نیز هستند که از یک تا نیمی از دندان های خود را از دست داده اند. به همین دلیل ممکن است دندان های خود را با استفاده از پروتز های متحرک جایگزین کنند.

مشکلات دندان مصنوعی:

با این حال، اگر از هر کسی که از دندان مصنوعی متحرک استفاده می کند درباره مشکلات وی سوال کنید این موارد را ذکر کند:

  • راحت نبودن،
  • جمع شدن مواد غذایی زیر دندان مصنوعی،
  • درد در لثه،
  • تغییر در طعم و حرف زدن،
  • حرکت پروتزها هنگام خوردن یا صحبت کردن،
  • پوسیدگی دندان های باقی مانده طبیعی به دلیل تجمع مواد غذایی در زیر دندان مصنوعی،
  • ناتوانی در جویدن مواد غذایی سفت.

به طور کلی، هرچه تعداد دندان های از دست رفته زیادتر باشد و هر چه مدت زمان نبود دندان ها بیشتر باشد، احتمال بروز این مشکلات بیشتر خواهد شد. در صورت وجود چند دندان در محل دندان از دست رفته، استفاده از بریج بهترین راه حل است. اما در صورت فقدان تمام دندان ها، ایمپلنت کامل فک یا استفاده از دندان مصنوعی توصیه می شود.

دندان مصنوعی فرد را در طولانی مدت با مشکلاتی نظیر تحلیل استخوانی، تغییر حالت صورت و فک و مشکلات لثه روبه رو می کند. به همین دلیل استفاده از ایمپلنت کامل فک توصیه می شود. این روش در کنار تمام مزایا که در مطالب قبل ذکر شده است، ظاهر طبیعی صورت فرد را حفظ می کند.

ایمپلنت کامل فک: تعداد مورد نیاز

برای حمایت از دندان ها و ریشه های جایگزین، باید ایمپلنت کافی دریافت کنید. تعداد ایمپلنت ها نیز بر اساس تراکم استخوان دهان شما خواهد بود. استخوان دندان های جلو فک پایین متراکم ترین هستند و استخوان دندان های عقب فک بالا بدترین کیفیت را دارند.

برای قوس کامل دندان ها، حداقل به ۴ ایمپلنت در هر قوس نیاز دارید. عوامل متعددی باید مورد توجه قرار گیرند، از قبیل نوع و تعداد دندان های جایگزین، عادت هایی نظیر دندان قروچه و قفل کردن دندان ها، سن فرد، تراکم استخوان، و غیره.

توصیه اغلب دندانپزشکان برای ایمپلنت کامل فک به صورت ۷ تا ۸ + ایمپلنت در فک بالا و ۵ تا ۷ ایمپلنت در فک پایین است.

سایر احتمالات:

گاهی به منظور صرفه جویی در هزینه های کلی ایمپلنت، می تواند از چهار پایه ایمپلنت در هر فک استفاده کرد. این روش تعداد ایمپلنت و نیاز به پیوند استخوان را به حداقل می رساند. با این حال، در این روش اگر یکی از ایمپلنت ها با شکست روبه رو شود، احتمال شکست سایر ایمپلنت ها نیز بالا است. از سوی دیگر در تمام افراد نیز استفاده از این روش امکان پذیر نیست.

به طور کلی، قابل اعتماد ترین روش استفاده از شش ایمپلنت در فک پایین و هشت عدد در فک بالا است. این تعداد امکان نصب سه بریج جداگانه بر روی فک پایین و چهار بریج مجزا برای فک بالا را فراهم می سازد. بدین ترتیب شکست در یک محل، سایر نقاط را با مشکل مواجه نمی کند، که در نهایت موجب صرفه جویی در زمان، ناراحتی و پول خواهد شد.

منبع

vccid

احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت: نتایج تحقیقات

برخی از افراد علاقه مند به جایگزینی دندان از دست رفته خود با ایمپلنت هستند. اما برخی از افراد به فلزات حساسیت دارند. آیا این مشکل در مورد ایمپلنت هم صادق است؟ احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت چقدر است؟

آلرژی چیست؟

آلرژی به فلزات (عناصر) و آلیاژها (ترکیبات دو یا چند فلزات) زمینه های زیادی را پوشش می دهد و بسیار مورد بحث است. در واقع آلرژی پاسخ سیستم ایمنی بدن به مواد خارجی، چه زنده و چه غیر زنده، است. پاسخ های آلرژیک می تواند از بثورات جلدی خفیف تا واکنش های مرگبار برای فرد متنوع باشد. انسان ها می توانند تقریبا به هر چیزی آلرژی داشته باشند، از جمله به فلزات.

انواع فلزات آلرژی زا:

قبلا گزارش شده است که بیش از پنج درصد از افراد در معرض واکنش های آلرژیک به فلزات هستند. اخیرا گزارش شده است که ۱۷ درصد از زنان و ۳ درصد مردان به نیکل آلرژی دارند و ۱ تا ۳ درصد از آنها به آلبومین کبالت و کروم حساس هستند. در میان افراد مبتلا به درماتیت، شیوع آلرژی به فلز حتی بالاتر است. به طور سنتی، نیکل، کبالت و کروم مهمترین آلرژن های تماسی بوده اند.
با این حال، اخیرا، طلا و پالادیوم توجه بیشتری را به خود جلب کرده اند، زیرا شیوع آلرژی به این آلیاژها بیشتر شده است. علاوه بر این، حساسیت فلزاتی در برخی وسایل پزشکی مانند استنت در عروق کرونر قلب، پروتز مفصل ران و زانو، و سایر ایمپلنت ها دیده شده است.

احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت: نتایج تحقیقات

امروزه موضوع به ایمپلنت های دندانی نیز کشیده است. به همین دلیل احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت در تحقیقات مورد بررسی قرار گرفته می گیرد. ایمپلنت دندان معمولا از تیتانیوم خالص یا آلیاژ تیتانیوم ساخته شده است. یکی از جنبه های تیتانیوم و آلیاژ این است که بسیار با استخوان سازگار هستند. به همین دلیل، در ایمپلنت به نتایج بسیار موفقیت آمیزی رسیده اند.
مطالعات اخیر در تحقیقات ایمپلنت های دندانی نشان می دهد که در دندانپزشکی واکنش های آلرژیک به ایمپلنت های تیتانیوم و پروتز های داخل وریدی به دقت مورد مطالعه قرار نگرفته است. با این حال، قرار دادن ایمپلنت های فلزی دندانی می تواند به طور بالقوه واکنش های آلرژیک را تحریک کند. در عین حال، این مطالعه، با ۱۵۰۰ بیمار، گزارش داد که احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت بسیار پایین است (۰٫۶%) و آلرژی به تیتانیوم در بیماران ایمپلنت دندانی قابل تشخیص است. اما خبر خوب این است که نیازی نیست نگران باشید. در افرادی که نسبت به احتمال حساسیت به فلز ایمپلنت مشکوک هستند می توانند تست حساسیت به فلز بدهند و با اطمینان از این روش استفاده کنند.

نتیجه گیری:

همانطور که می دانید ایمپلنت بهترین جایگزین برای دندان از دست رفته است. انجمن دندان پزشکی آمریکا اعلام کرده است که مسئله حساسیت به ایمپلنت محدود نمی شود، هر چیزی که داخل بدن قرار گیرد احتمال عوارض جانبی وجود دارد. بنابراین تمام مواد زیستی (ایمپلنت) و سایر مواد دندانی که در دهان استفاده می شود ممکن است موجب واکنش های آلرژیک موضعی در تعداد بسیار کمی از افراد شوند. به همین دلیل دندانپزشک باید در مورد سابقه آلرژی شما به فلزات آگاهی داشته باشد. در صورت شک به آلرژی، برای اطمینان متخصص آلرژی از شما تستی به عمل می آورد.

منبع

deardoctor

عدم امکان استفاده از ایمپلنت در کودکان و نوجوانان: دلیل و زمان پیشنهادی

برخی از نوجوانان در طی ورزش یا حوادث مختلف تعدادی از دندان های دائمی خود را از دست می دهند. بسیاری از آنها به دلیل عدم مراجعه سریع به دندان پزشک یا گم شدن دندان قادر به حفظ دندان خود نیستند. در نتیجه جای خالی دندان در دهان آنها باقی می ماند. به منظور به حداقل رساندن از دست دادن استخوان فک، ایمپلنت دندانی معمولا ایده آل ترین درمان است. اما دلیل عدم امکان استفاده از ایمپلنت در کودکان و نوجوانان چیست؟

دلیل عدم امکان استفاده از ایمپلنت در کودکان و نوجوانان:

ایمپلنت بهترین و استانداردترین درمان برای جایگزینی دندان از دست رفته است. متاسفانه، ایمپلنت های دندانی تنها پس از تکمیل رشد فک انجام می گیرند. اگر ایمپلنت قبل از تکمیل رشد فک کودک در دهان وی قرار گیرد، می تواند مانع رشد فک شود و از رشد دندان های دیگر در موقعیت طبیعی آنها جلوگیری کند.

از آنجا که ایمپلنت های دندانی به طور مستقیم به استخوان متصل می شوند، به راحتی حرکت نمی کنند. دندان طبیعی به دلیل وجود حیات طبیعی و عملکرد لیگامان پریودنتال می توانند حرکت کنند. اما ایمپلنت های دندانی فاقد چنین کارکردی هستند.

حداقل سن مناسب برای استفاده از ایمپلنت های دندانی چیست؟

برای استفاده از ایمپلنت دندانی باید تا زمان مشخصی صبر کرد. پیش از این زمان هر چقدر هم که تروما دندان در نوجوانان شدید باشد استفاده از این درمان امکان پذیر نیست. به طور کلی برای استفاده از ایمپلنت باید تا این سنین صبر کرد:

  • پسران: حداقل ۱۷ سال

  • دختران: حداقل ۱۴-۱۵ سال

تا این سن، فک به قدری رشد یافته است که استفاده از ایمپلنت های دندانی نباید روی رشد دندان های آینده تاثیرگذار باشد.

عدم امکان استفاده از ایمپلنت در کودکان و نوجوانان: جایگزین درمانی تا زمان مناسب

حوادث دندانی در طول بازی یا فعالیت های نوجوانی طبیعی و رایج است. در صورتی که این ضایعه دائمی باشد، مطمئنا نوجوانان و کودکان زیادی نیستید که حاضر باشند با یک یا چند دندان از دست رفته بیرون بروند و با دوستان خود حرف بزنند. آنها به دلیل «متفاوت بودن» ممکن است دچار انزوای اجتماعی شوند. چنین چیزی برای اغلب نوجوانان قابل تحمل نیست. پس تا زمان مناسب برای استفاده از ایمپلنت چه درمان های جایگزینی پیشنهاد می شود؟

معمولا دندانپزشک می تواند به جای دندان از دست رفته یک پروتز دندان مصنوعی قرار دهد. سپس بعد از رشد کامل فک اقدامات لازم برای قرار دادن ایمپلنت انجام می شوند.

منبع

oralanswers

بریج یا ایمپلنت: کدامیک برای شما بهتر است؟

بریج یا ایمپلنت دو گزینه ای هستند که دندانپزشک به جای دندان از دست رفته به شما پیشنهاد می دهد. هر یک از آنها دارای مزایا و مضراتی است. قبل از اینکه در این مورد تصمیم بگیرید، تفاوت بین این دو را در ادامه بخوانید و تناسب هر یک را برای شرایط فعلی خود بسنجید.

بریج یا ایمپلنت

بریج و ایمپلنت به نحو متفاوتی ساخته می شوند. بریج نوعی دندان مصنوعی معلق بین دو تاج است که دندانپزشک بر روی دندان های طبیعی هر دو طرف نصب می کند. ایمپلنت دندانی مصنوعی است که به یک پست تیتانیوم متصل می شود که جراح یا دندان پزشک ماه ها قبل در استخوان فک قرار داده است. دندان مصنوعی و تاج ها در بریج و دندان مصنوعی در ایمپلنت با رنگ دندان های اطراف مطابقت دارند. اما، با این حال، بریج نسبت به ایمپلنت کمی قابل تشخیص تر است. بر خلاف ایمپلنت، دندان مصنوعی بریج به لثه متصل نمی شود.

بازسازی لبخند

برای تصمیم گیری بین بریج یا ایمپلنت به عنوان جایگزین دندان از دست رفته، محل آن مهم است. اگر برای دندان های عقبی دهان بریج را به عنوان جایگزین انتخاب کنید، در زمان لبخند زدن چندان قابل مشاهده نخواهد بود. با این حال، اگر بریج را برای دندان های جلویی انتخاب کنید، ظاهرتان چندان طبیعی به نظر نخواهد رسید. انجمن دندانپزشکی آمریکا ایمپلنت را به  جای بریج برای حفظ لبخندی طبیعی پیشنهاد می دهد.

سایر مزایای ایمپلنت

ایمپلنت همچنین از تحلیل استخوان فک جلوگیری می کند. زمانی که دندانی می افتد یا کشیده می شود، استخوان فک در طول زمان تحلیل می رود و ظاهر صورت و لبخند را تغییر می دهد. ایمپلنت در استخوان فک تعبیه می شود و از این دندان برای جویدن استفاده می شود. جویدن باعث تحریک استخوان شده و از تحلیل آن جلوگیری می کند. اما دندان مصنوعی بریج به استخوان فک متصل نمی شود و بنابراین در طول زمان استخوان تحلیل رفته و صورت و فک دچار تغییر شکل می شوند.

ملاحظات زمان و هزینه

در هنگام انتخاب بین بریج یا ایمپلنت، زمان و هزینه ممکن است برای شما مهم باشد. دندانپزشک می تواند در طی چند هفته و دو جلسه معاینه بریج را کار بگذارد. اما زمان انتظار برای استفاده از ایمپلنت طولانی تر است. برای ایمپلنت سه تا شش ماه طول می کشد که استخوان فک اطراف پست تیتانیوم رشد کند. از سوی دیگر، هزینه ی بریج بسیار کمتر از ایمپلنت تمام می شود.

نگهداری

در مورد نحوه ی مراقبت از بریج و ایمپلنت باید گفت که هر دو با هم مشابه هستند و در این زمینه مزیتی بر دیگری ندارند. برای مراقبت از هر دو باید هر روز دو بار مسواک و نخ دندان کشید تا از لک شدن آنها جلوگیری کرد.

زمان تصمیم گیری بر سر بریج یا ایمپلنت، نیازهای هر بیمار متفاوت است. دندانپزشک می تواند به شما برای تصمیم گیری بهتر کمک کند. در هر حال هر یک از این دو را که انتخاب کنید، می توانید مطمئن باشید که زیبایی صورت و لبخند شما حفظ خواهد شد.

منبع

Colgate

در برخورد با دندان کنده شده باید چه کرد؟

شرکت در ورزش و بازی های پر جنب و جوش برای سلامت جسمی و روانی فرزند شما بسیار مفید است، اما گاهی اوقات هم می تواند یک دندان کنده شده منجر شود. چه این دندان شیری باشد چه دائمی، اطلاع پدر و مادر از اقدامات لازم در این موارد می تواند بسیار کمک رسان باشد. از دست رفتن دندان شیری چندان مهم به نظر نمی رسد، اما با این حال بهتر است دندان پزشک وی را معاینه کند. برای دندان های دائمی، دندان پزشک می تواند در صورت امکان آن را مجددا پیوند دهد یا راه حلی برای پر کردن شکاف به وجود آمده ارائه کند.

پیش از مراجعه به دندان پزشک چه باید کرد؟

ابتدا فرزند خود را آرام کنید. دندان کنده شده را بیابید و اگر می توانید مجددا آن را سر جایش بگذارید. برای کنترل خونریزی تکه ای گاز استریل بردارید و آن را روی سوکت دندان بگذارید و از فرزندتان بخواهید روی آن را با دست بگیرد یا گاز بگیرد. با توجه به راهنمای بهداشت خانواده ی دانشکده پزشکی هاروارد، در هنگام مواجه با دندان شکسته باید از دست زدن به ریشه ی آن اجتناب کنید.

اگر دندان خاکی و کثیف شده است، اول آن را با شیر بشویید. فقط توجه داشته باشید که درپوش سینک را اول بگذارید تا در اثر لغزش ناگهانی دندان از دست نرود. دندان را مالش ندهید یا هیچ بافتی را از آن جدا نکنید. دندان را به آرامی در سوکت آن جا دهید. در صورتی که امکان انجام این کار را ندارید، دندان را به آرامی در ظرف تمیزی از شیر، آب نمک یا بزاق دهان قرار دهید.

در صورتی که ظرفی در دسترس ندارید، از کودکتان بخواهید آن را روی زبانش نگه دارد. اگر کودکتان به قدری کوچک است که نگران قورت دادن دندان و خفگی وی هستید، به عنوان آخرین راه دندان را در دهان خود نگه دارید. در هر حال، دندان کنده شده را در دستمال نپیچید و اجازه ندهید که خشک شود زیرا شانس پیوند آن را کم می کند. کودک را همراه با دندان بلافاصله به دندان پزشک برسانید. اگر نمی توانید دندان را بیابید، احتمالا در دهان کودک گیر کرده است. دندان پزشک می تواند با عکس برداری به دنبال آن و سایر صدمات احتمالی بگردد.

دندان کنده شده

برای دندان کنده شده چه اتفاقی می افتد؟

از دست دادن دندان در کودک بخشی طبیعی از روند رشد وی است، اما از دست رفتن زودهنگام دندان در اثر تصادف یا آسیب می تواند مشکل آفرین باشد. دندانی شیری که با فشار در لثه فرو رفته است، می تواند به دندان دائمی زیر آن آسیب وارد کند. به گزارش انجمن دندانپزشکی آمریکا (ADA، از دست دادن یک دندان قبل از زمان مقرر می تواند به تراکم دیگر دندان ها در نقطه ی خالی منجر شود.

این فضای خالی ممکن است برای رشد دندان دائمی کافی نباشد و در نهایت به کج شدن دندان ها یا مشکل در جویدن منجر شود. دندانپزشک می تواند با قرار دادن یک نگه دارنده ی فضا در دهان کودک از بروز این اتفاق تا زمان واقعی رشد دندان دائمی جلوگیری کنند. نگه دارنده ی فضا ابزاری فلزی است که در جای دندان از دست رفته قرار داده می شود تا فضای ایجاد شده را تا موقع رشد دندان دائمی نگه دارد.

 

گاهی اوقات اگر دندان دائمی به مدت چندین هفته در دهان نگه داشته شود، ممکن است پیوند بخورد. دندانپزشک دندان کنده شده را با استفاده از یک پلاستیک نازک یا سیم فلزی به دندان کناری اسپلینت می کند. با گذشت زمان، رباطی که دندان را به استخوان پیوند می دهد مجددا رشد می کند. در ملاقات بعدی، دندانپزشک پیوند خوردن دندان و امکان جدا کردن آتل را بررسی خواهد کرد.

پر کردن شکاف چگونه انجام می گیرد؟

هنگامی که امکان پیوند دندان دائمی وجود ندارد، استفاده از ایمپلنت و یا پل می تواند لبخند زیبای فرزند شما را بازگرداند. به گزارش انجمن آمریکایی جراحان دهان و فک و صورت، ایمپلنت یک پست تیتانیوم است که به استخوان فک متصل می شود و در طی یک دوره ی حدودا سه ماهه با استخوان رشد می کند.

هنگامی که ایمپلنت بصورت پایدار و محکم در فک جاسازی شد، دندانپزشک یک اباتمنت را به بخش بیرون زده متصل می کند و سپس تاج را به اباتمنت متصل می کند. پل یک یا چند دندان مصنوعی است که به دندان های طبیعی در هر دو طرف متصل می شود. استفاده از ایمپلنت یا پل به چند جلسه ی درمانی نیاز دارد. فراموش نکنید که دندان ایمپلنت شده هم به مراقبت های دندان طبیعی نیاز دارد.

دیدن فرزندتان با دندانی شکسته و دهانی پر خون لحظات نفس گیری است، اما اقدامات پیشگیرانه و مراجعه ی سریع به دندانپزشک می تواند باعث حفظ دندان از دست رفته و جلوگیری از مشکلات بعدی شود. حتی زمانی که امکان نجات دندان وجود ندارد، دندان پزشک راه حلی را ارائه خواهد داد. دندان کنده شده موقعیت اورژانسی است که حل آن به آگاهی والدین و سرعت عمل آنها وابسته است.

منبع

Colgate

عوارض جانبی ایمپلنت دندانی چیست

بدون شک، ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه ی موجود برای جایگزینی دندان از دست رفته و یا به شدت آسیب دیده است. از نظر قدرت، ثبات، و زیبایی شناسی، هیچ درمان دیگر به گرد پای آن هم نمی رسد. چه یک دندان باشد، چه چند دندان، چه همه ی دندان ها، تاج ایمپلنت، پل ها، و یا دندان مصنوعی به شما در بازگرداندن فرم، عملکرد و سلامت دهان کمک می کند.

اگرچه کاشت دندان مزایای زیادی دارد، اما قراردهی آن در دهان یک روش جدی جراحی است. به این ترتیب، ایمپلنت با خطرات بالقوه و عوارض جانبی خاصی همراه است. اگر چه جراحان ایمپلنت ایران از مهارت و تجربه ی زیادی برخوردار هستند؛ اما در هر همه ی پزشکان مایل هستند که بیمار با اطلاع و دانش کافی از تمام جوانب درمان در این مورد تصمبم گیری کند.

البته اغلب بیمارانی که دچار مشکلات مالی نیستند و دچار پوسیدگی های وسیع در دندان شده اند، با وجود اطلاع از عوارض جانبی احتمالی، به دلیل مزایای بالای ایمپلنت این روش را انتخاب می کنند. در ادامه به برخی سوالات مهم در رابطه با این نوع درمان می پردازیم.

عوارض جانبی احتمالی جراحی ایمپلنت دندانی چیست؟

اول از همه ذکر این نکته مهم است که باید توجه داشت تفاوت زیادی بین اثر جانبی، که نسبتا شایع و موقتی است، و عوارض، که جدی تر و خوشبختانه بسیار نادر است، وجود دارد. عوارضی مانند شکست ایمپلنت، مشکلات سینوسی و آسیب به عصب اغلب در نتیجه ی درمان نامناسب و غربالگری نا درست بیماران ایجاد می شود که خوشبختانه با توجه به تجربه ی متخصصین نگرانی های کمی در این ارتباط وجود دارد. به طور کلی با غربالگری صحیح بیماران در مورد صلاحیت آنها جهت انجام این نوع جراحی و استفاده از دستگاه های به روز تا حد زیادی می توان از این نوع عوارض پیشگیری کرد. به طور کلی مهمترین عوارض احتمالی ایمپلنت به قرار زیر است:

رد شدن ایمپلنت

سیستم ایمنی ممکن است ایمپلنت را رد کند. به طور کلی دلیل این امر مشخص نیست، اما شایع ترین حالت این مشکل در افراد سیگاری رخ می دهد. به همین دلیل ممکن است ترک سیگار قبل از جراحی ایده ی خوبی باشد. از سوی دیگر افرادی که دندان قروچه می روند و افرادی که به تیتانیوم آلرژی دارند نیز مستعد رد شدن ایمپلنت هستند.

آسیب به اعصاب

آسیب به اعصاب ممکن است در زمان تزریق بی حسی موضعی رخ دهد و فشار به عصب ممکن است در طول قرار دادن ایمپلنت اتفاق افتد. این امر می تواند به بیحسی یا درد منجر شود و صحبت کردن، غذا خوردن، نوشیدن، بوسیدن، حتی اصلاح کردن صورت دچار چالش شود. برای جلوگیری از این مشکل اطمینان از تجربه و مهارت دندان پزشک اهمیت زیادی دارد.

آلرژی به تیتانیوم

ایمپلنت از تیتانیوم ساخته شده است. برخی از افراد به این فلز حساسیت دارند و ممکن است ایمپلنت را رد کنند. تیتانیوم ممکن است باعث اختلالات خود ایمنی شود و فرد پس از جراحی دچار واکنش های شدید اتوایمیون گردد.

اثرات جانبی ایمپلنت چیست؟

برخی اثرات جانبی، که بیماران ممکن است پس از جراحی تا حدی آنها را تجربه کنند عبارتند از:

خونریزی در محل ایمپلنت

مقداری خونریزی بعد از عمل جراحی طبیعی است، و ممکن است تا ۴۸ ساعت ادامه یابد. گاز گرفتن یک تکه گاز به کنترل خونریزی کمک می کند.

ناراحتی یا درد خفیف تا متوسط

همانند هر نوع عمل جراحی، بعد از ایمپلنت نیز ممکن است تا حدی درد و ناراحتی تجربه کنید. در این صورت تجویز مشکن به کمتر شدن درد کمک خواهد کرد.

کبودی

در روز بعد از عمل ممکن است متوجه مقدایر کبودی روی صورت و تغییر رنگ لثه ها شوید. این مشکل پس از روز دوم فروکش خواهد کرد.

تورم

همانند کبودی، تورم نیز در طول روزهای پس از جراحی فروکش خواهد کرد. استفاده از یک کیسه یخ به مدت ۲۰ دقیقه روی محل تورم به کاهش آن کمک خواهد کرد. پس از هر بار استفاده از کیسه ی یخ ۲۰ دقیقه به صورت استراحت دهید.

عفونت

اثر جانبی در درجه اول زمانی رخ می دهد که بیمار دستورالعمل های بعد از عمل را رعایت نکند، در زمانی که بیمار موفق به دنبال دستورالعمل بعد از عمل و یا مصرف صحیح آنتی بیوتیک های تجویزی نمی شود.

به طور کلی تمام اثرات جانبی باید در طی هفته ی اول پس از درمان رفع شوند. در غیر این صورت مراجعه به دندان پزشک ضروری است.

منبع: Smileagainsandiego، Empowher

 

ایمپلنت دندانی چیست

ایمپلنت دندانی یکی از دائمی ترین روش های ترمیم دندان است که در حوزه ی دندان پزشکی شناخته شده است. ایمپلنت دندان تغییر بزرگی در زندگی و ظاهر فرد دارد و در صورتی که بیمار بهداشت دهان و دندان و مراقبت های روتین را به خوبی پیگیری کند، بسیار محکم است و تقریبا تا آخر عمر قابل استفاده است.

ایمپلنت دندانی یکی از دائمی ترین روش های ترمیم دندان است که در حوزه ی دندان پزشکی شناخته شده است. ایمپلنت دندان تغییر بزرگی در زندگی و ظاهر فرد دارد و در صورتی که بیمار بهداشت دهان و دندان و مراقبت های روتین را به خوبی پیگیری کند، بسیار محکم است و تقریبا تا آخر عمر قابل استفاده است.

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت دندانی پست های فلزی (ریشه) هستند که به وسیله ی جراحی به استخوان فک متصل می شود و جایگزین یک دندان از دست رفته می شود. هنگامی که محل ایمپلنت کاملا تثبیت شد، در وقت درمانی مقتضی قسمت بالایی به ان متصل می شود.

ایمپلنت دندانی چگونه کار می کنند؟

از آنجا که ایمپلنت به استخوان فک متصل می شود، جایگزین مناسبی برای دندان مصنوعی هستند. در واقع ایمپلنت ها مشکلات دندان های مصنوعی از قبیل جایگیری در دهان را حل کرده اند. پروتز دندان و پل های مورد استفاده در ایمپلنت دچار حرکت و لغزش نمی شوند- که از مزیت مهم آنها در زمان حرف زدن و خوردن است. این حالت باعث می شود که پروتز و پل و حتی تاج متصل به آن ظاهر طبیعی تری نسبت به دندان مصنوعی داشته باشد.

برای برخی افراد، استفاده از دندان مصنوعی به دلیل مشکل بروز درد در لثه و حالت تهوع امکان پذیر نیست. علاوه بر این برای جایگذاری دندان باید دندان های اطراف نیز درگیر شوند. در حالی که یکی از مزایای ایمپلنت عدم نیاز به دندان مجاور برای نگه داشتن پروتز است. برای موفقیت ایمپلنت، نیاز به لثه و استخوان فک سالم برای حمایت از ایمپلنت دارید. در عین حال جهت حفظ ایمپلنت برای تمام طول عمر رعایت صحیح بهداشت دهان و دندان و ملاقات منظم با دندانپزشک ضرورت دارد. ایمپلنت گران تر از روش های دیگر پروتز است و معمولا کمتر از ده درصد از آن را بیمه پوشش می دهد.

بر اساس نظر انجمن دندان پزشکی امریکا دو نوع ایمپلنت دندان امن است:

ایمپلنت درونی:

در این نوع جراحی پروتز به طور مستقیم در استخوان فک کاشته می شود. هنگامی که بافت لثه اطراف آن بهبودی یافت، به عمل جراحی دومی برای اتصال یک پست به ایمپلنت اصلی نیاز است. در نهایت، یک دندان مصنوعی (یا دندان) به صورت جداگانه بر روی یک پل یا پروتز نصب می شود.

ایمپلنت Subperiosteal :

در این مدل از یک قاب فلزی استفاده می شود که بر روی استخوان فک درست در زیر بافت لثه نصب می شود. با التیام لثه، قاب در استخوان فک ثابت می شود. پست ها، که به قاب متصل می شود، از لثه بیرون هستند. سپس همانند ایمپلنت درونی، دندان های مصنوعی به پست متصل می شوند.

نکات مهم در مراقبت از ایمپلنت دندان به مدت طولانی تر شامل موارد زیر می شود:

رعایت بهداشت دهان و دندان:

مسواک زدن دو بار در روز و نخ دندان یک بار در روز ضروری است. با استفاده از برس بین دندانی، بین دندان ها را تمیز کنید تا بین پروتز چیزی گیر نکند.

ترک سیگار:

سیگار کشیدن می تواند ساختار استخوان را تضعیف کند و این امر به نارسایی ایمپلنت منتج می شود.

معاینه توسط دندانپزشک:

شستشو، تمیز کردن و معاینه ی هر شش ماه شرایط خوب دندان ایمپلنت شده را تضمین می کند.

عدم جویدن غذاهای سفت:

از جویدن غذاهای سفت، آبنبات و یخ پرهیز کنید. این مواد می توانند تاج دندان ایمپلنت شده را بشکنند.

منبع: Colgate و Katyteeth