نوشته‌ها

راه حل لقی دندان مصنوعی: سه راه حل ارزان

با سلام، پروتز دندان مصنوعی من خیلی لق است. مایل هستم از ایمپلنت استفاده کنم اما در حال حاضر قادر به پرداخت هزینه های آن نیستم. لطفا در صورت امکان در مورد راه حل لقی دندان مصنوعی توضیحاتی ارائه دهید؟ آیا روش هایی کم هزینه تر از ایمپلنت برای حل این مشکل وجود دارد؟

راه حل لقی دندان مصنوعی:

پاسخ دندانپزشک:

همان طور که از سوال شما برمی آید متوجه شده اید که بهترین راه حل لقی دندان مصنوعی استفاده از ایمپلنت است. چیزی که ممکن است از آن آگاه نباشید این است که با گذشت زمان در اثر وارد شدن فشار به بافت های زیر پروتز، تراکم استخوانی فک و بافت لثه از بین می روند. استخوان هایی که پیش از این دندان های شما را در جای خود نگه می داشتند برای تحمل چنین فشاری ساخته نشده اند. در نتیجه پس از مدتی ذوب شده و جذب بدن می شوند. این امر به مشکلی می انجامد که شما در حال حاضر با آن درگیر هستید: لقی دندان مصنوعی.

زیبایی استفاده از ایمپلنت در آن است که این روش از فرآیند تخریب بافت استخوانی و جذب آن پیشگیری می کند.

با توجه به مواردی که گفته شد، لقی دندان مصنوعی یکی از مشکلات رایج در افرادی است که مدتهاست از این روش استفاده می کنند. نیاز به یک پروتز جدید نه تنها به شرایط پروتز فعلی بلکه به میزان تخریب بافت های حامی دهان و فک در زیر آن نیز بستگی دارد.

ترمیم یا تعویض پروتز؟

به همین دلیل در تلاش برای یافتن راه حل لقی دندان مصنوعی به جز استفاده از ایمپلنت باید به سوالات زیر پاسخ داد:

  • آیا از ظاهر دندان مصنوعی خود راضی هستید؟
  • چقدر فرسوده شده اند؟
  • آیا دچار ناهنجاری های فکی نشده اید؟
  • آیا می توانید به درستی بجوید و بخورید؟

دندانپزشک می تواند بین ساخت یک دندان مصنوعی جدید یا ترمیم پروتز فعلی به عنوان یک راه حل موقت، بهترین را به شما پیشنهاد بدهد.

به طور کلی ترمیم پروتز زمانی لازم است که دندان مصنوعی پس از سال ها استفاده فرسوده شده باشد اما همچنان با استفاده از روش های زیر قابل استفاده باشد. از آنجا که میزان از دست رفتن استخوان در هر فرد متفاوت است، ممکن است برخی افراد بیشتر از دیگران به تعویض یا ترمیم پروتز خود نیاز داشته باشند.

به طور کلی دو راه برای ترمیم دندان مصنوعی وجود دارد:

در روش موقت لایه ای از مواد زیر پروتز قرار می گیرد. دراین روش قالبی از دهان شما تهیه می شود. بر اساس قالب و با استفاده از مواد خاصی، فضای خالی بین دندان مصنوعی و بافت تحلیل رفته دهان پر می شود. بدین ترتیب به طور موقت مشکل لقی دندان مصنوعی حل خواهد شد.

روش دوم تقریبا به شکل روش اول انجام می شود. در این روش هم فضای خالی دندان مصنوعی پر خواهد شد با این تفاوت که پروتز اصلاح شده به آزمایشگاه فرستاده می شود تا مواد موقت درون آن با مواد دائمی و مقاوم تر جایگزین شوند. این بدان معنی است که به مدت یک یا چند روز بدون دندان خواهید بود.

چنانچه دندانپزشک احساس کند که ترمیم پروتز نمی تواند به عنوان راه حل لقی دندان مصنوعی به کار رود، ساخت یک پروتز جدید راه حل کم هزینه بعدی برای شما خواهد بود دیگر دلایل نیاز به جایگزینی یک پروتز می تواند از بین رفتن زیبایی ظاهر آن و تخریب مواد پایه آن باشد.

گاهی با وجود تمام تلاش های دندانپزشک و آزمایشگاه، به دلیل شدت تخریب و تحلیل بافت استخوانی فک و لثه، تضمین عملکرد صحیح پروتز دشوار خواهد بود. بنابراین موارد فوق اغلب موارد به عنوان راه حل های موقت لقی دندان مصنوعی به شمار می روند. به همین دلیل است که ایمپلنت های دندانی به طور کلی بهترین گزینه، اگر نگوییم تنها راه حل لقی دندان مصنوعی هستند.

مینی ایمپلنت:

بیشترین شکایات از سوی بیماران از نظر لقی دندان مصنوعی در فک پایین دریافت شده است. خوشبختانه امروزه راه حل لقی دندان مصنوعی در فک پایین متنوع تر شده است. با استفاده از روشی به نام مینی ایمپلنت می توانید مشکل خود را کاملا حل کنید. در این روش تنها به دو یا چهار مینی ایمپلنت نیاز است. از آنجا که لازم نیست تمام دندان ها را با یک ایمپلنت جایگزین کنید و نیز به دلیل هزینه پایین تر مینی ایمپلنت ها نسبت به ایمپلنت سنتی، هزینه نهایی درمان آن قدر که تصور می کنید زیاد نخواهد بود.

در واقع، بسیاری از افراد در مقایسه با هزینه های مداوم ترمیم و جایگزینی دندان مصنوعی و نیز مشکلات جاری با آن، هزینه های صرف شده برای استفاده از مینی ایمپلنت یا حتی ایمپلنت را به صرفه تر ارزیابی می کنند.

با استفاده از روش های فوق، یعنی ترمیم پروتز، تعویض آن یا تثبیت پروتز با استفاده از مینی ایمپلنت، می توانید عملکرد جویدن، خوردن، حرف زدن و لبخند زدن خود را به طور چشمگیری بهبود ببخشید و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید.

با وجود تمام گفته های فوق، به شما توصیه می کنیم که برای تصمیم گیری در مورد بهترین راه حل لقی دندان مصنوعی با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید و زمانی را برای معاینه حضوری تعیین کنید.

منبع:

deardoctor

مینی ایمپلنت: کاربرد، تفاوت ها، و روش

مینی ایمپلنت ها جایگزین ایمپلنت های سنتی هستند، اما معمولا در شرایطی به کار می روند که برای جایگیری در یک مکان باریک به یک ایمپلنت کوچک تر نیاز است. دندان های پیشین و نیش و نیز پروتزهای دندان مصنوعی در فک پایین کاندیدای خوبی برای به کار گیری این روش هستند. مینی ایمپلنت ها نیز مانند ایمپلنت های سنتی برای جایگزینی دندان های از دست رفته با هدف حفظ سلامتی دهان استفاده می شوند.

استفاده از مینی ایمپلنت:

از این روش در موارد زیر استفاده می شود:

  • دندان های کوچک
  • دندانهای پیشین
  • پری مولارها
  • دندان هایی که در جای باریکی قرار دارند

از این روش برای ایجاد ثبات بیشتر در دندان مصنوعی نیز استفاده می شود. بدین ترتیب بیماران می توانند با اطمینان بیشتری غذا بخورند و حرف بزنند و دیگر نگران لغزیدن دندان مصنوعی نباشند.

تفاوت با ایمپلنت های سنتی:

  • مینی ایمپلنت تقریبا نصف اندازه ایمپلنت های سنتی است.
  • هزینه آنها کمتراست.
  • بیمار سریع تر بهبود می یابد و روند درمان سریع تر است.
  • حتی در بیمارانی که دارای تراکم کم استخوان در فک هستند نیز به کار می رود.

کاربرد آن در دندان مصنوعی شل:

از مینی ایمپلنت برای ایجاد ثبات در بیماران دارای پروتز کامل یا جزئی استفاده می شود. مینی ایمپلنت ها یک تکه هستند به این معنی که دارای سوراخ پیچی نیستند که دیگر قطعات به آن متصل شود. یک بخش کوچک توپی شکل از لثه بیرون می ماند و به دندان مصنوعی متصل می شود. بدین ترتیب پروتز بسیار ثابتی خواهیم داشت که دیگر نیازی به چسب ندارد.

تعداد لازم:

به طور معمول، حداقل چهار مینی ایمپلنت برای حفاظت از دندان مصنوعی فک پایین و حداقل ۶ تا برای فک بالا لازم است. با این حال دندانپزشک بسته به تراکم استخوان فک در این مورد تصمیم خواهد گرفت. افرادی که از شل بودن دندان مصنوعی خود رنج می برند می توانند از این روش استفاده کنند.

در صورتی که بیمار از پروتز جزئی استفاده کند، مینی ایمپلنت تنها در همان محل نصب خواهد شد.

روش انجام:

روش انجام مینی ایمپلنت بسیار سریع تر و ساده تر از ایمپلنت سنتی دندان است و اغلب می تواند در یک جلسه انجام شود. بسیاری از بیماران تنها از بی حسی موضعی استفاده خواهند کرد. اما استفاده از سایر روش ها بی حسی یا بیهوشی نیز ممکن است. این ابزار در استخوان جایی که هیچ پایانه عصبی در آن قرار ندارد جای می گیرد. در نتیجه بیمار بهبودی سریعی خواهد داشت و دچار درد و ناراحتی نخواهد شد. پس از اتمام روش برای بیمار آنتی بیوتیک تجویز خواهد شد.

منبع:

acedentalresource

ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن

سندرم شوگرن یک اختلال خود ایمنی غیر معمول است که در آن سیستم ایمنی به غدد برون ریز رطوبت بدن آسیب می رساند. این بیماری می تواند موجب خشکی چشم، دهان و گلو شود. استفاده از ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن می تواند بهترین راه برای جایگزینی دندان های از دست رفته باشد.

این بیماری معمولا به عوارض جدی در دهان و دندان منجر می شود. بزاق محافظ طبیعی بدن در برابر باکتری های دهانی است. هنگامی که دهان خشک باشد، باکتری ها در آن تکثیر می شوند و اسید بیشتری تولید می شود. در نتیجه آسیبی جدی به دندان ها وارد می شود. به دلیل عوارض بیماری اغلب افراد مبتلا به سندروم شوگرن دندان های خود را از دست می دهند.

جایگزینی دندان های از دست رفته:

مطمئنا بهترین راه استفاده از ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن است. ایمپلنت در این بیماران مزیت های بیشتری نسبت به دندان مصنوعی دارد.

اما متاسفانه در این بیماران این نگرانی وجود دارد که ایمپلنت نیز به سرنوشت دندان های طبیعی دچار شود: عفونت، پوسیدگی و از دست دادن دندان. به هر حال، کاهش تولید بزاق می تواند روی ایمپلنت هم تاثیر بگذارد.

مطالعات اخیر نشان می دهد که این نگرانی نرخ پایینی دارد. در مقایسه با بیماران سالم، نرخ موفقیت ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن حدود ۹۷ درصد است. با این حال میزان پیگیری و معاینه در این بیماران بیشتر از افراد عادی است.

معایب دندان مصنوعی:

با وجود نتایج خوب ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن دشوار است که استفاده از دندان مصنوعی را توصیه کنیم. خشکی دهان به راحتی سلامت دهان و دندان بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد. سایش پروتز مصنوعی روی لثه با وجود خشکی دهان می تواند آزاردهنده باشد. بنابراین در صورتی که بیمار از دندان مصنوعی استفاده کند، شانس زیادی وجود دارد که لثه های وی دچار زخم یا التهاب شود. این امر می تواند حیات دندان های طبیعی باقی مانده در دهان را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

بنابراین عملکرد کلی ضعیف دندان مصنوعی و رضایت کمتر بیمار در این روش باعث شده است که استفاده از پروتز به بیمار توصیه نشود.

ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن:

پیش از تصمیم گیری بر سر اجرای ایمپلنت برای مبتلایان به سندروم شوگرن باید شرایط جسمی و سلامتی بیمار بررسی شود. برخی از فاکتورها نرخ موفقیت درمان را در این بیماران کاهش می دهد. فارغ از این امر، استفاده از ایمپلنت بهترین روش برای بهبود کیفیت زندگی و تغذیه در این بیماران است.

منبع:

irvinedentalcare

کاشت ایمپلنت به روش All on 4

عده زیادی در جامعه در سنین رو به پیری هیچ دندانی در دهان ندارند. درمان سنتی برای این عده یک مجموعه کامل از ایمپلنت های دندانی است که نیاز به ۶-۸ پایه ایمپلنت در هر قوس دارد. این فرآیند گران، تهاجمی و استرس زا است. با این حال، خبر خوب برای افرادی که هیچ دندانی در دهان ندارد کاشت ایمپلنت به روش All on 4 است. این روش جایگزینی برای ایمپلنت های سنتی است که موجب صرفه جویی در زمان، هزینه و کاهش استرس می شود!

کاشت ایمپلنت به روش All on 4:

این روش کمتر تهاجمی از ۴ ایمپلنت در هر قوس برای جایگزینی تمام دندان های از دست رفته تنها در یک روز استفاده می کند. کاشت ایمپلنت به روش All on 4 با یک بریج حمایت شده توسط ایمپلنت، یک مجموعه دندان دائمی برای فرد فراهم می کند.

برای این روش درمانی، دو ایمپلنت جلو در زاویه ۹۰ درجه قرار می گیرند. اما بر خلاف بسیاری از ایمپلنت ها، ایمپلنت های عقب در زاویه ۴۵ درجه خم می شوند تا قدرت و پشتیبانی کافی را در مناطقی که معمولا تراکم استخوانی کافی ندارند و نیاز به پیوند استخوان دارند، فراهم کنند.

ایمپلنت ساخته شده از تیتانیوم، به استخوان بیمار پیوند می خورد و به بخشی از آن تبدیل می شوند. همزمان با اصلاح لبخند خود، از تخریب ساختار صورت و ابتلا به بیماری های پریودنتال نیز پیشگیری می کنید. نتایج حاصل از این روش از نتایج مورد انتظار از ایمپلنت معمولی دندان پیشی گرفته است.

دندان های جدید چه حسی خواهند داشت؟

مهم ترین چیز در مورد کاشت ایمپلنت به روش All on 4 این است که دندان های جدید مانند دندان های طبیعی عمل می کنند. شما باید از آنها مانند یک دست دندان طبیعی مراقبت کنید. این بدان معناست که نیازی نیست برنامه جدیدی برای تمیز کردن دندان ها فرا بگیرید یا عادات غذایی خود را تغییر دهید. باید روزانه و به طور مرتب مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. علاوه بر این معاینات روتین دندانپزشکی را فراموش نکنید. وجود دندان مصنوعی یا ایمپلنت در دهان مجوز خداحافظی با دندانپزشک نیست. برای معاینه لثه ها و محل قرار گیری پروتز باید به دندانپزشک مراجعه کنید.

عمر این روش:

پس از انجام این روش، مطب را برای همیشه با یک لبخند دائمی ترک خواهید کرد. این ایمپلنت ها هرگز نیازی به حذف یا جایگزینی ندارند. ریشه های دندان های از دست رفته خود را با ۴ ایمپلنت جایگزین می کنید و دیگر به پیوند استخوان و بالا بردن سینوس نیازی نخواهید داشت. در واقع در یک جلسه لبخند خود را ترمیم می کنید.

ایمپلنت هزینه بالایی در بردارد. در واقع ایمپلنت گران ترین روش جایگزینی دندان های از دست رفته است. با این وجود در بین روش های ایمپلنت این روش به دلیل استفاده از کمترین تعداد ایمپلنت و عدم نیاز به جراحی های جانبی مثل پیوند استخوان با کمترین هزینه انجام می گیرد.

از دست دادن دندان یک رویداد عاطفی است، اما All-on-4 می تواند آن را معکوس کند. این روش لبخند شما را برای تمام عمر ترمیم می کند، که باعث افزایش اعتماد به نفس می شود. شما می توانید در یک روز با یک دست دندان سفید از مطب خارج شوید. در عین حال از عوارضی مانند از دست رفتن استخوان فک، افت صورت، و بیماری های لثه نیز جلوگیری می کنید.

منبع:

greenspointdental

استئونکروز استخوان فک: تحلیل استخوان فک

استئونکروز استخوان فک که به عنوان سندروم فک مرده نیز شناخته می شوند نوعی بیماری نادر اما جدی است که شامل از دست دادن شدید یا تخریب استخوان فک می شود. در این بیماری جریان خون به فک پایین کاهش می یابد. این امر باعث به وجود آمدن شکاف های کوچکی در فک می شود که منجر به فروپاشی کامل استخوان و از دست دادن دندان می شود.

علائم استئونکروز استخوان فک:

علائم استئونکروز استخوان فک عبارتند از:

  • درد، تورم یا عفونت لثه یا فک
  • لثه هایی که بهبود نمی شوند
  • دندان های لق
  • احساس بی حسی یا سنگینی در فک
  • تخلیه آبسه های فک (چرک)
  • بیرون زدن ریشه دندان در اثر تحلیل لثه

اگر بیمار دچار استئونکروز استخوان فک باشد، ممکن است علائم تا هفته ها یا ماه ها بروز نکنند. علائم این بیماری تنها زمانی آشکار می شوند که استخوان فک از بین رفته است.

علل و عوامل خطر:

علت این عارضه هنوز مشخص نیست. گاهی اوقات عارضه در پی عدم درمان یک صدمه کوچک رخ می دهد. برای مثال زمانی که بعد از کشیدن دندان استخوان فک بدون پوشش رها می شود. با این حال، عوامل خطر متعددی وجود دارد که ممکن است احتمال ابتلا به این عارضه را افزایش دهند. این عوامل عبارتند از:

  • پرتو درمانی (سر و گردن)
  • شیمی درمانی
  • درمان با استروئید، مانند کورتیزون
  • آنمی (کم خون) و سایر اختلالات مرتبط با خون
  • عفونت
  • نقص سلامتی و تغذیه
  • بیماری لثه یا جراحی دندان، مانند کشیدن دندان
  • مصرف الکل و سیگار کشیدن
  • گردش خون ضعیف یا مشکلات مربوط به لخته شدن
  • سرطان (بیماری متاستاز استخوان)
  • پوکی استخوان (نازک شدن استخوان)، بیماری پاژه و یا دیگر نشانه های درمان بی فسفونات

ارتباط با بیس فسفونات:

شواهد نگران کننده ای در رابطه با افزایش محبوبیت و استفاده از بیس فسفونات ها (گروهی از داروها) با این بیماری وجود دارد.

بیس فسفونات های داخل وریدی در درجه اول به منظور کاهش درد استخوان و هیپرکلسمی (سطوح کلسیم غیرطبیعی بالا در خون) در ارتباط با سرطان پستان متاستاتیک و سرطان پروستات استفاده می شود. بیماران مبتلا به سرطان به طور کلی از دو نوع بیس فسفونات داخل وریدی استفاده می کنند که از درد استخوان و استخوان های شکننده جلوگیری می کنند.

اغلب موارد استئونکروز استخوان فک در مواردی دیده می شوند که بیمار برای درمان سرطان گسترش یافته از بیس فسفونات داخل وریدی استفاده کرده است.

ملاحظات زمانی برای ابتلا به این عارضه:

بیس فسفونات می تواند ماه ها، حتی سال ها پس از مصرف دارو، در استخوان باقی بماند. به گفته برخی از کارشناسان، عوارض جانبی بیس فسفونات خوراکی تا سه سال پس از شروع درمان مشخص نمی شود و پس از آن زمان، احتمال ابتلا به عارضه پایین است. میزان بروز عوارض در هنگام مصرف بیسفسفونات های وریدی بیشتر است.

نرخ موفقیت دریافت ایمپلنت های دندانی در افرادی که بیسفسفونات مصرف کرده اند پایین است. استفاده از روش های درمانی در این افراد باید با ملاحظه صورت گیرد.

تشخیص:

برای تشخیص استئونکروز استخوان فک، پزشکان از رادیوگرافی یا تست کشت میکروبی برای تشخیص عفونت استفاده می شود. همچنین روش های غربالگری جدید به تشخیص این بیماری در افرادی کمک می کنند که سابقه مصرف داروهای بیس فسفونات را داشته اند.

منبع:

yourdentistryguide

جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت

برخی از افراد از استخوان طبیعی، سالم و کافی برای جایگزینی دندان ها برخوردار نیستند. در این شرایط به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت نیاز است. نارسایی طبیعی استخوانی می تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • بیماری لثه
  • نقص رشد دندان
  • استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی
  • آسیب به صورت یا تروما
  • خالی ماندن فضای داخل دهان پس از کشیدن دندان

تکنیک های متعددی برای بازسازی استخوان و بازگرداندن خط طبیعی فک و لبخند مورد استفاده قرار می گیرند. این تکنیک ها پایه ای قوی و محکم برای دندان های ایمپلنت شده فراهم می کنند. پس از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت اکثر بیماران به سرعت به زندگی روزمره و کار باز می گردند و ماه ها بعد برای ادامه درمان به دندانپزشک مراجعه می کنند.

تعیین نیاز به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت در حوزه تخصصی دندانپزشک است.

رایج ترین تکنیک های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت:

آنچه در ادامه می آید رایج ترین روش های بازسازی استخوان است که برای بیماران به کار گرفته می شود.

گرافت استخوان:

پیوند استخوان یک روش بی خطر و بسیار موفق است که شامل “ایجاد” و یا اضافه کردن استخوان به فک با استفاده از استخوان طبیعی بیمار از محل دیگری و/ یا استفاده از اهدا کننده، یا مواد استخوانی سنتز و مصنوعی است. اغلب استخوان های جدید را می توان از داخل دهان، برای مثال چانه، به دست آورد. از دندانپزشک در مورد مزایای استفاده از روش های مختلف پیوند استخوان برای خود مشورت بگیرید و بهترین تصمیم را اتخاذ کنید.

پیوند استخوان اغلب در دفتر دندانپزشک با استفاده از بی حسی موضعی و گاهی اوقات همراه با آرام بخش داخل وریدی انجام می شود.

بعد از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت معمولا به بیمار آنتی بیوتیک، داروهای مسکن و دهانشویه آنتی باکتریال داده می شود. دندانپزشک از شما می خواهد که از مصرف برخی مواد غذایی و اعمال فشار بر روی گرافت خودداری کنید. در دوره بهبود گرافت باید چند مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید اما قادر به پیگیری زندگی روزمره خود نیز خواهید بود.

بالا کشیدن سینوس (سینوس لیفت):

جایگزینی دندان های عقب بالا از سخت ترین کارهاست. هنگامی که دندان های عقب در فک بالا از دست می روند، حفره های سینوسی بزرگتر می شوند، زیرا استخوان طبیعی در طول زمان تحلیل می رود. عمل بالا کشیدن سینوس یک روش بازسازی استخوان برای بیمارانی است که در محل دریافت ایمپلنت دارای استخوان طبیعی کافی نیستند. این روش شامل اضافه کردن استخوان زیر سینوس می شود تا بتوان یک یا چند ایمپلنت بیشتر در دهان بیمار قرار داد. این روش بر گفتار و صدا تاثیری ندارد و موجب مشکلات سینوسی نمی شود.

پس از گذشت دوره درمان، معمولا برای حدود ۴ تا ۱۲ ماه، می توان ایمپلنت دندان را قرار داد. به گفته بیماران بالا کشیدن سینوش تنها ناراحتی کمی ایجاد می کند اما پایه ای قوی و طولانی مدت برای دریافت دندان ایجاد می کند.

گسترش ریج (اصلاح ریج):

یکی از روش های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت گسترش ریج است. اگر فک بیمار وسعت کافی برای دریافت ایمپلنت را نداشته باشد، دندانپزشک می تواند ریج را بشکافد و مواد پیوند را در فضای اضافه شده در بالای فک وارد کند. در بعضی موارد، می توان بلافاصله پس از گسترش ریج ایمپلنت ها را در فک قرار داد. در موارد دیگر دندانپزشک تقریبا ۴ تا ۱۲ ماه صبر می کند تا از بهبودی کامل ریج اطمینان حاصل می کند. همانند سایر تکنیک های بازسازی استخوان فک، این روش نیز پایه محکمی برای دریافت ایمپلنت در فک بیمار ایجاد می کند.

برای دریافت مشاوره جهت انتخاب بهترین گزینه درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

aaid-implant

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

یکی از عوامل اصلی موفقیت درازمدت ایمپلنت دندان استخوانی است که پست های ایمپلنت در آن قرار داده می شوند. و به این دلیل، ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت توسط دندانپزشک برای تعیین کمیت و کیفیت استخوان در منطقه ایمپلنت ضروری است.

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت:

همچنین لازم است که مشخص شود که محل ایمپلنت به اندازه کافی از ساختارهای آناتومیک نزدیک به فک دور است و آسیب شناسی استخوان نیز بررسی شود.

ارزیابی دندانپزشک از دو جهت انجام می شود:

  • یک جنبه شامل تکنیک های معاینه عادی است: تجسم، لمس کردن و اندازه گیری فک ها.
  • دیگری شامل استفاده از رادیوگرافی دندان جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

چه نوع رادیوگرافی مورد نیاز است؟

در بسیاری از موارد، ترکیبی از یک فیلم پانورامایی (یک رادیوگرافی که استخوان فک بیمار و همه دندان ها را نشان می دهد) و چند رادیوگرافی پری اپیکال (رادیوگرافی که اغلب در مطب های دندانپزشکی گرفته می شود) جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت رضایت بخش خواهد بود.

با این حال در موارد دیگر، ممکن است دندانپزشک تشخیص دهد که تصویربرداری ۳D با سی تی اسکن لازم است. این نوع تصویربرداری به طور قابل ملاحظه ای اطلاعات بیشتری در مورد فک در اختیار دندانپزشک قرار می دهد.

فاکتورهایی که دندانپزشک باید ارزیابی کند:

کمیت و کیفیت فک:

دندانپزشک باید مقدار کافی استخوان فک در منطقه ایمپلنت را تعیین و کیفیت آن را نیز تایید کند.

  • این ارزیابی شامل تعیین شکل استخوان (عرض و ارتفاع) خواهد بود.
  • همچنین شامل بررسی تراکم استخوان می شود. دندانپزشک می تواند این نکات را از رادیوگرافی و سی تی اسکن دریافت کند.

دلایل عدم تناسب فک بیمار برای ایمپلنت:

ممکن است به دلایل خاصی دندانپزشک تشخیص دهد که تراکم فک بیمار برای دریافت ایمپلنت مناسب نیست.

نواقص طبیعی:

مشکل استخوانی می تواند به طور طبیعی رخ دهد، مانند جذب (از دست دادن استخوان) در مناطقی که دندان ها کشیده شده اند. این نوع نقص در مواردی مشاهده می شود که چندین دندان چندین سال قبل کشیده شده اند.

مقدار تحلیل استخوان در طول سه سال اول پس از کشیدن دندان ۴۰ تا ۶۰ درصد است. پس از این دوره میزان از دست دادن استخوان معمولا به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.

علت این تحلیل به طور معمول به کاهش جریان خون، التهاب موضعی و/یا فشار نامطلوب از لوازم دندانپزشکی، مانند دندان مصنوعی جزئی یا کامل نسبت داده می شود.

آسیب استخوان به علت بیماری:

در موارد دیگر، کمبود استخوانی بیمار ممکن است به یک بیماری مانند بیماری پریودنتال پیشرفته (بیماری لثه) نسبت داده شود. در نتیجه این شرایط، مقدار قابل توجهی از استخوان فک از دست می رود به نحوی که قرار دادن ایمپلنت در فک غیر ممکن می شود.

جراحی قبلی:

در برخی موارد، کمبود استخوان ممکن است به دلیل یک عمل جراحی قبلی مانند کشیدن دندان دشوار و یا حذف یک کیست یا تومور باشد.

آسیب شناسی استخوان:

دندانپزشک باید به دنبال شواهدی از آسیب شناسی درون فک (از جمله تومورها و کیست ها) باشد.

علاوه بر این، دندان نهفته و قطعات ریشه دندان (باقی مانده از کشیدن های قبلی) باید شناسایی شده و پیش از ایمپلنت حذف شوند.

ملاحظات آناتومیک:

علاوه بر ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت در رادیوگرافی محل ساختارهای آناتومیک، مانند سینوس ها، اعصاب، رگ های خونی و ریشه های دندان های مجاور نیز باید شناسایی شود. این امر برای پیشگیری از وارد شدن آسیب به اعضای مهم صورت و فک در حین جراحی ایمپلنت ضروری است.

منبع:

animated-teeth

ایمپلنت اندوستیل: تکنیک های مختلف در ایمپلنت

ایمپلنت اندوستیل تکنیکی در ایمپلنت است که می تواند به بیماران در بازگرداندن لبخند خود پس از دست دادن یک یا چند دندان خود کمک کند. فاکتورهای زیادی در انتخاب تکنیک انجام ایمپلنت برای شما دخیل است. بنابراین برای اطلاع از بهترین گزینه درمان با دندانپزشک خود مشورت کنید.

ایمپلنت اندوستیل چیست؟

این نوع ایمپلنت به طور مستقیم به استخوان فک متصل می شود. بر اساس اطلاعات آکادمی پریودنتولوژی آمریکا، ایمپلنت اندوستیل شایع ترین تکنیک مورد استفاده در دندانپزشکی است. دو نوع رایج در ایمپلنت اندوستیل عبارتند از استوانه ای (پیچی) و تیغه دار. در پی جایگذاری ایمپلنت و بهبودی زخم در هر دو نوع، دندان مصنوعی به ایمپلنت متصل می شوند.

اجزای ایمپلنت اندوستیل چیست؟

ایمپلنت اندوستیل چندین قسمت دارد. آکادمی دندانپزشکی آمریکا اشاره می کند که نوع استوانه ای شایع تر از روش های دیگر است. فرم استوانه ای شامل یک پیچ، یک استوانه کوچک ساخته شده از تیتانیوم، سرامیک یا پلیمر و اباتمنت است. شکل تیغه ای از این جهت متفاوت است که ممکن است یک یا چند اباتمنت داشته باشد. در هر دو نوع استوانه ای و تیغه ای، پروتز دندان مصنوعی ساخته شده در بخش اباتمنت ایمپلنت قرار داده می شود.

مراحل:

پس از کشیدن دندان و بهبود زخم، دندانپزشک بیمار را از نظر امکان دریافت ایمپلنت بررسی خواهد کرد. در جلسه مشاوره درمان به بیمار کل پروسه درمان و تعداد جلسات مورد نیاز، زمان مورد انتظار، هزینه های کلی و مراقبت ها توضیح داده خواهد شد. پس از دریافت رضایت بیمار برای شروع درمان، جلسه قرار دادن پیچ و استوانه تعیین می شود. پیش از این جلسه، جراح ممکن است آنتی بیوتیک یا سایر داروهای مورد نیاز را برای بیمار تجویز کند.

پس از قرار دادن پیچ و استوانه، این احتمال وجود دارد که جراح به بیمار زمان بدهد تا استخوان دور ایمپلنت رشد کند (۴ تا ۶ هفته) و در واقع بدن آن را بپذیرد. این فرآیند تحت عنوان روند ادغام ایمپلنت خوانده می شود و به روند پیوند استخوان و ایمپلنت به هم برای ایجاد یک بنیان قوی برای مقاومت طولانی مدت اشاره می کند. در طول این فرایند، بیمار به صورت عادی به خوردن، نوشیدن و صحبت کردن خواهد پرداخت. پس از اتمام این دوره، بیمار برای قرار دادن اباتمنت بر روی ایمپلنت به متخصص جراحی دهان و فک مراجعه خواهد کرد.

قرار گرفتن دندان مصنوعی بر روی پایه به معنی اتمام مراقبت از دهان و دندان نیست. حتی اگر هیچ گونه دندان طبیعی در دهان شما وجود ندارد، برای مراقبت از سلامت لثه های خود باید هر شب نخ دندان بکشید و با استفاده از مسواک پلاک و باکتری های دندان را بزدایید.

منبع:

colgate

ایمپلنت ساب پریوستیل: تکنیک های مختلف جایگزینی دندان

نتایج تحقیقات نشان می دهد که بیش از نیمی از سالمندان حداقل یکی از دندان های خود را از دست داده اند. خوشبختانه، این دندان های از دست رفته را می توان با ایمپلنت های دندان جایگزین کرد. در برخی موارد، دندانپزشکان استفاده از روش ایمپلنت ساب پریوستیل را توصیه می کنند.

ایمپلنت ساب پریوستیل چیست؟

ایمپلنت ایمپلنت ساب پریوستیل زیر لثه اما روی فک قرار می گیرد. پریودنتیست یا متخصص جراحی دهان و فم یک قاب فلزی را روی استخوان فک قرار می دهد. با التیام بافت لثه قاب نیز پوشش داده می شود و در جای خود ثابت می شود. هنگامی که قاب روی فک ثابت شود، دندان های مصنوعی بر روی پست های قاب نصب می شوند. این نوع ایمپلنت در مواردی به کار می رود که استخوان فک تحلیل رفته است و ایمپلنت اندوستیل برای آن مناسب نیست.

به عبارت دیگر ایمپلنت ساب پریوستیل برای افرادی مناسب است که استخوان کم عمقی دارند و نمی خواهند یا نمی توانند تحت پیوند استخوان قرار بگیرند.

روش و بهبودی:

ایمپلنت ساب پریوستیل در طول دو جلسه جراحی جداگانه انجام می گیرد. در اولین جلسه، متخصص دندانپزشکی قالبی از استخوان فک شما تهیه می کند. از این قالب برای ساخت قابی استفاده می شود که از ایمپلنت حمایت می کند. در جلسه دوم، قاب به روش جراحی درون فک قرار می گیرد.

بهبودی زخم چهار یا پنج هفته طول می کشد . پس از بهبود زخم باید برای پیگیری درمان دوباره به متخصص مربوطه مراجعه کنید. در این جلسه، متخصص ایمپلنت ها را ارزیابی کرده و تغییرات لازم را انجام می دهد.

مراقبت:

مراقبت از ایمپلنت های دندان همانند دندان های طبیعی انجام می گیرد. حذف پلاک و مواد غذایی به حفظ سلامت لثه ها و دندان های طبیعی بیمار کمک می کند. دو بار در روز از خمیردندان حاوی فلوراید و نخ دندان استفاده کنید.

هزینه های ایمپلنت:

ایمپلنت یکی از روش های گران دندانپزشکی است. هر چند که برآورد هزینه به تعداد دندان و محل آن در دهان بستگی دارد. این قیمت همچنین بر اساس روش و تکنیک درمان می تواند متفاوت باشد. در صورتی که بیمار دچار بیماری های لثه باشد، پیش از ایمپلنت بیماری باید درمان شود که به هزینه های درمان می افزاید. نیاز به گرافت استخوان یا جراحی قراردادن قاب زیر لثه نیز از هزینه های افزوده شده به ایمپلنت است.

با این وجود کلینیک های دندانپزشکی اغلب طرح و تخفیفات مخصوص به خود را برای پرداخت هزینه ها دارند. برای برآورد هزینه و نحوه پرداخت با متخصص دندانپزشکی خود مشورت کنید. زیبایی صورت و لبخند شما چیزی است که ارزش هزینه مالی را خواهد داشت.

منبع:

colgate

ایمپلنت کامل فک: تعداد مورد نیاز

اگر در حال حاضر به دنبال راه حلی برای جایگزینی دندان های از دست رفته خود هستید، شما تنها نیستید. طبق تحقیقات، حداقل ۶٪ بزرگسالان هیچ دندان طبیعی در دهان خود ندارند. در گروه های سنی بالاتر از ۵۵ تا ۶۵ سال، ۱۳٪ افراد دندان های طبیعی ندارند. این درصد برای افراد بالاتر از ۶۵ سال، حتی بالاتر است و ۲۵ درصد برای این گروه گزارش شده است. این دسته به ایمپلنت کامل فک نیاز دارند.

به غیر از این دسته، عده دیگری نیز هستند که از یک تا نیمی از دندان های خود را از دست داده اند. به همین دلیل ممکن است دندان های خود را با استفاده از پروتز های متحرک جایگزین کنند.

مشکلات دندان مصنوعی:

با این حال، اگر از هر کسی که از دندان مصنوعی متحرک استفاده می کند درباره مشکلات وی سوال کنید این موارد را ذکر کند:

  • راحت نبودن،
  • جمع شدن مواد غذایی زیر دندان مصنوعی،
  • درد در لثه،
  • تغییر در طعم و حرف زدن،
  • حرکت پروتزها هنگام خوردن یا صحبت کردن،
  • پوسیدگی دندان های باقی مانده طبیعی به دلیل تجمع مواد غذایی در زیر دندان مصنوعی،
  • ناتوانی در جویدن مواد غذایی سفت.

به طور کلی، هرچه تعداد دندان های از دست رفته زیادتر باشد و هر چه مدت زمان نبود دندان ها بیشتر باشد، احتمال بروز این مشکلات بیشتر خواهد شد. در صورت وجود چند دندان در محل دندان از دست رفته، استفاده از بریج بهترین راه حل است. اما در صورت فقدان تمام دندان ها، ایمپلنت کامل فک یا استفاده از دندان مصنوعی توصیه می شود.

دندان مصنوعی فرد را در طولانی مدت با مشکلاتی نظیر تحلیل استخوانی، تغییر حالت صورت و فک و مشکلات لثه روبه رو می کند. به همین دلیل استفاده از ایمپلنت کامل فک توصیه می شود. این روش در کنار تمام مزایا که در مطالب قبل ذکر شده است، ظاهر طبیعی صورت فرد را حفظ می کند.

ایمپلنت کامل فک: تعداد مورد نیاز

برای حمایت از دندان ها و ریشه های جایگزین، باید ایمپلنت کافی دریافت کنید. تعداد ایمپلنت ها نیز بر اساس تراکم استخوان دهان شما خواهد بود. استخوان دندان های جلو فک پایین متراکم ترین هستند و استخوان دندان های عقب فک بالا بدترین کیفیت را دارند.

برای قوس کامل دندان ها، حداقل به ۴ ایمپلنت در هر قوس نیاز دارید. عوامل متعددی باید مورد توجه قرار گیرند، از قبیل نوع و تعداد دندان های جایگزین، عادت هایی نظیر دندان قروچه و قفل کردن دندان ها، سن فرد، تراکم استخوان، و غیره.

توصیه اغلب دندانپزشکان برای ایمپلنت کامل فک به صورت ۷ تا ۸ + ایمپلنت در فک بالا و ۵ تا ۷ ایمپلنت در فک پایین است.

سایر احتمالات:

گاهی به منظور صرفه جویی در هزینه های کلی ایمپلنت، می تواند از چهار پایه ایمپلنت در هر فک استفاده کرد. این روش تعداد ایمپلنت و نیاز به پیوند استخوان را به حداقل می رساند. با این حال، در این روش اگر یکی از ایمپلنت ها با شکست روبه رو شود، احتمال شکست سایر ایمپلنت ها نیز بالا است. از سوی دیگر در تمام افراد نیز استفاده از این روش امکان پذیر نیست.

به طور کلی، قابل اعتماد ترین روش استفاده از شش ایمپلنت در فک پایین و هشت عدد در فک بالا است. این تعداد امکان نصب سه بریج جداگانه بر روی فک پایین و چهار بریج مجزا برای فک بالا را فراهم می سازد. بدین ترتیب شکست در یک محل، سایر نقاط را با مشکل مواجه نمی کند، که در نهایت موجب صرفه جویی در زمان، ناراحتی و پول خواهد شد.

منبع

vccid