نوشته‌ها

استئونکروز استخوان فک: تحلیل استخوان فک

استئونکروز استخوان فک که به عنوان سندروم فک مرده نیز شناخته می شوند نوعی بیماری نادر اما جدی است که شامل از دست دادن شدید یا تخریب استخوان فک می شود. در این بیماری جریان خون به فک پایین کاهش می یابد. این امر باعث به وجود آمدن شکاف های کوچکی در فک می شود که منجر به فروپاشی کامل استخوان و از دست دادن دندان می شود.

علائم استئونکروز استخوان فک:

علائم استئونکروز استخوان فک عبارتند از:

  • درد، تورم یا عفونت لثه یا فک
  • لثه هایی که بهبود نمی شوند
  • دندان های لق
  • احساس بی حسی یا سنگینی در فک
  • تخلیه آبسه های فک (چرک)
  • بیرون زدن ریشه دندان در اثر تحلیل لثه

اگر بیمار دچار استئونکروز استخوان فک باشد، ممکن است علائم تا هفته ها یا ماه ها بروز نکنند. علائم این بیماری تنها زمانی آشکار می شوند که استخوان فک از بین رفته است.

علل و عوامل خطر:

علت این عارضه هنوز مشخص نیست. گاهی اوقات عارضه در پی عدم درمان یک صدمه کوچک رخ می دهد. برای مثال زمانی که بعد از کشیدن دندان استخوان فک بدون پوشش رها می شود. با این حال، عوامل خطر متعددی وجود دارد که ممکن است احتمال ابتلا به این عارضه را افزایش دهند. این عوامل عبارتند از:

  • پرتو درمانی (سر و گردن)
  • شیمی درمانی
  • درمان با استروئید، مانند کورتیزون
  • آنمی (کم خون) و سایر اختلالات مرتبط با خون
  • عفونت
  • نقص سلامتی و تغذیه
  • بیماری لثه یا جراحی دندان، مانند کشیدن دندان
  • مصرف الکل و سیگار کشیدن
  • گردش خون ضعیف یا مشکلات مربوط به لخته شدن
  • سرطان (بیماری متاستاز استخوان)
  • پوکی استخوان (نازک شدن استخوان)، بیماری پاژه و یا دیگر نشانه های درمان بی فسفونات

ارتباط با بیس فسفونات:

شواهد نگران کننده ای در رابطه با افزایش محبوبیت و استفاده از بیس فسفونات ها (گروهی از داروها) با این بیماری وجود دارد.

بیس فسفونات های داخل وریدی در درجه اول به منظور کاهش درد استخوان و هیپرکلسمی (سطوح کلسیم غیرطبیعی بالا در خون) در ارتباط با سرطان پستان متاستاتیک و سرطان پروستات استفاده می شود. بیماران مبتلا به سرطان به طور کلی از دو نوع بیس فسفونات داخل وریدی استفاده می کنند که از درد استخوان و استخوان های شکننده جلوگیری می کنند.

اغلب موارد استئونکروز استخوان فک در مواردی دیده می شوند که بیمار برای درمان سرطان گسترش یافته از بیس فسفونات داخل وریدی استفاده کرده است.

ملاحظات زمانی برای ابتلا به این عارضه:

بیس فسفونات می تواند ماه ها، حتی سال ها پس از مصرف دارو، در استخوان باقی بماند. به گفته برخی از کارشناسان، عوارض جانبی بیس فسفونات خوراکی تا سه سال پس از شروع درمان مشخص نمی شود و پس از آن زمان، احتمال ابتلا به عارضه پایین است. میزان بروز عوارض در هنگام مصرف بیسفسفونات های وریدی بیشتر است.

نرخ موفقیت دریافت ایمپلنت های دندانی در افرادی که بیسفسفونات مصرف کرده اند پایین است. استفاده از روش های درمانی در این افراد باید با ملاحظه صورت گیرد.

تشخیص:

برای تشخیص استئونکروز استخوان فک، پزشکان از رادیوگرافی یا تست کشت میکروبی برای تشخیص عفونت استفاده می شود. همچنین روش های غربالگری جدید به تشخیص این بیماری در افرادی کمک می کنند که سابقه مصرف داروهای بیس فسفونات را داشته اند.

منبع:

yourdentistryguide

جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت

برخی از افراد از استخوان طبیعی، سالم و کافی برای جایگزینی دندان ها برخوردار نیستند. در این شرایط به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت نیاز است. نارسایی طبیعی استخوانی می تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • بیماری لثه
  • نقص رشد دندان
  • استفاده طولانی مدت از دندان مصنوعی
  • آسیب به صورت یا تروما
  • خالی ماندن فضای داخل دهان پس از کشیدن دندان

تکنیک های متعددی برای بازسازی استخوان و بازگرداندن خط طبیعی فک و لبخند مورد استفاده قرار می گیرند. این تکنیک ها پایه ای قوی و محکم برای دندان های ایمپلنت شده فراهم می کنند. پس از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت اکثر بیماران به سرعت به زندگی روزمره و کار باز می گردند و ماه ها بعد برای ادامه درمان به دندانپزشک مراجعه می کنند.

تعیین نیاز به جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت در حوزه تخصصی دندانپزشک است.

رایج ترین تکنیک های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت:

آنچه در ادامه می آید رایج ترین روش های بازسازی استخوان است که برای بیماران به کار گرفته می شود.

گرافت استخوان:

پیوند استخوان یک روش بی خطر و بسیار موفق است که شامل “ایجاد” و یا اضافه کردن استخوان به فک با استفاده از استخوان طبیعی بیمار از محل دیگری و/ یا استفاده از اهدا کننده، یا مواد استخوانی سنتز و مصنوعی است. اغلب استخوان های جدید را می توان از داخل دهان، برای مثال چانه، به دست آورد. از دندانپزشک در مورد مزایای استفاده از روش های مختلف پیوند استخوان برای خود مشورت بگیرید و بهترین تصمیم را اتخاذ کنید.

پیوند استخوان اغلب در دفتر دندانپزشک با استفاده از بی حسی موضعی و گاهی اوقات همراه با آرام بخش داخل وریدی انجام می شود.

بعد از جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت معمولا به بیمار آنتی بیوتیک، داروهای مسکن و دهانشویه آنتی باکتریال داده می شود. دندانپزشک از شما می خواهد که از مصرف برخی مواد غذایی و اعمال فشار بر روی گرافت خودداری کنید. در دوره بهبود گرافت باید چند مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید اما قادر به پیگیری زندگی روزمره خود نیز خواهید بود.

بالا کشیدن سینوس (سینوس لیفت):

جایگزینی دندان های عقب بالا از سخت ترین کارهاست. هنگامی که دندان های عقب در فک بالا از دست می روند، حفره های سینوسی بزرگتر می شوند، زیرا استخوان طبیعی در طول زمان تحلیل می رود. عمل بالا کشیدن سینوس یک روش بازسازی استخوان برای بیمارانی است که در محل دریافت ایمپلنت دارای استخوان طبیعی کافی نیستند. این روش شامل اضافه کردن استخوان زیر سینوس می شود تا بتوان یک یا چند ایمپلنت بیشتر در دهان بیمار قرار داد. این روش بر گفتار و صدا تاثیری ندارد و موجب مشکلات سینوسی نمی شود.

پس از گذشت دوره درمان، معمولا برای حدود ۴ تا ۱۲ ماه، می توان ایمپلنت دندان را قرار داد. به گفته بیماران بالا کشیدن سینوش تنها ناراحتی کمی ایجاد می کند اما پایه ای قوی و طولانی مدت برای دریافت دندان ایجاد می کند.

گسترش ریج (اصلاح ریج):

یکی از روش های جراحی بازسازی استخوان برای دریافت ایمپلنت گسترش ریج است. اگر فک بیمار وسعت کافی برای دریافت ایمپلنت را نداشته باشد، دندانپزشک می تواند ریج را بشکافد و مواد پیوند را در فضای اضافه شده در بالای فک وارد کند. در بعضی موارد، می توان بلافاصله پس از گسترش ریج ایمپلنت ها را در فک قرار داد. در موارد دیگر دندانپزشک تقریبا ۴ تا ۱۲ ماه صبر می کند تا از بهبودی کامل ریج اطمینان حاصل می کند. همانند سایر تکنیک های بازسازی استخوان فک، این روش نیز پایه محکمی برای دریافت ایمپلنت در فک بیمار ایجاد می کند.

برای دریافت مشاوره جهت انتخاب بهترین گزینه درمان با متخصصان کلینیک ما تماس بگیرید.

منبع:

aaid-implant

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

یکی از عوامل اصلی موفقیت درازمدت ایمپلنت دندان استخوانی است که پست های ایمپلنت در آن قرار داده می شوند. و به این دلیل، ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت توسط دندانپزشک برای تعیین کمیت و کیفیت استخوان در منطقه ایمپلنت ضروری است.

ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت:

همچنین لازم است که مشخص شود که محل ایمپلنت به اندازه کافی از ساختارهای آناتومیک نزدیک به فک دور است و آسیب شناسی استخوان نیز بررسی شود.

ارزیابی دندانپزشک از دو جهت انجام می شود:

  • یک جنبه شامل تکنیک های معاینه عادی است: تجسم، لمس کردن و اندازه گیری فک ها.
  • دیگری شامل استفاده از رادیوگرافی دندان جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت

چه نوع رادیوگرافی مورد نیاز است؟

در بسیاری از موارد، ترکیبی از یک فیلم پانورامایی (یک رادیوگرافی که استخوان فک بیمار و همه دندان ها را نشان می دهد) و چند رادیوگرافی پری اپیکال (رادیوگرافی که اغلب در مطب های دندانپزشکی گرفته می شود) جهت ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت رضایت بخش خواهد بود.

با این حال در موارد دیگر، ممکن است دندانپزشک تشخیص دهد که تصویربرداری ۳D با سی تی اسکن لازم است. این نوع تصویربرداری به طور قابل ملاحظه ای اطلاعات بیشتری در مورد فک در اختیار دندانپزشک قرار می دهد.

فاکتورهایی که دندانپزشک باید ارزیابی کند:

کمیت و کیفیت فک:

دندانپزشک باید مقدار کافی استخوان فک در منطقه ایمپلنت را تعیین و کیفیت آن را نیز تایید کند.

  • این ارزیابی شامل تعیین شکل استخوان (عرض و ارتفاع) خواهد بود.
  • همچنین شامل بررسی تراکم استخوان می شود. دندانپزشک می تواند این نکات را از رادیوگرافی و سی تی اسکن دریافت کند.

دلایل عدم تناسب فک بیمار برای ایمپلنت:

ممکن است به دلایل خاصی دندانپزشک تشخیص دهد که تراکم فک بیمار برای دریافت ایمپلنت مناسب نیست.

نواقص طبیعی:

مشکل استخوانی می تواند به طور طبیعی رخ دهد، مانند جذب (از دست دادن استخوان) در مناطقی که دندان ها کشیده شده اند. این نوع نقص در مواردی مشاهده می شود که چندین دندان چندین سال قبل کشیده شده اند.

مقدار تحلیل استخوان در طول سه سال اول پس از کشیدن دندان ۴۰ تا ۶۰ درصد است. پس از این دوره میزان از دست دادن استخوان معمولا به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.

علت این تحلیل به طور معمول به کاهش جریان خون، التهاب موضعی و/یا فشار نامطلوب از لوازم دندانپزشکی، مانند دندان مصنوعی جزئی یا کامل نسبت داده می شود.

آسیب استخوان به علت بیماری:

در موارد دیگر، کمبود استخوانی بیمار ممکن است به یک بیماری مانند بیماری پریودنتال پیشرفته (بیماری لثه) نسبت داده شود. در نتیجه این شرایط، مقدار قابل توجهی از استخوان فک از دست می رود به نحوی که قرار دادن ایمپلنت در فک غیر ممکن می شود.

جراحی قبلی:

در برخی موارد، کمبود استخوان ممکن است به دلیل یک عمل جراحی قبلی مانند کشیدن دندان دشوار و یا حذف یک کیست یا تومور باشد.

آسیب شناسی استخوان:

دندانپزشک باید به دنبال شواهدی از آسیب شناسی درون فک (از جمله تومورها و کیست ها) باشد.

علاوه بر این، دندان نهفته و قطعات ریشه دندان (باقی مانده از کشیدن های قبلی) باید شناسایی شده و پیش از ایمپلنت حذف شوند.

ملاحظات آناتومیک:

علاوه بر ارزیابی تراکم فک برای دریافت ایمپلنت در رادیوگرافی محل ساختارهای آناتومیک، مانند سینوس ها، اعصاب، رگ های خونی و ریشه های دندان های مجاور نیز باید شناسایی شود. این امر برای پیشگیری از وارد شدن آسیب به اعضای مهم صورت و فک در حین جراحی ایمپلنت ضروری است.

منبع:

animated-teeth